tag:blogger.com,1999:blog-2522745545509455972011-12-19T13:08:20.569-08:00รุกฆาตThe Chronicles of the White Cloudธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.comBlogger221100tag:blogger.com,1999:blog-252274554550945597.post-86843861297061156132007-12-07T02:18:00.001-08:002010-05-01T05:44:35.296-07:00รุกฆาต<div align="left">
<a href="http://rookkart.blogspot.com/2007/09/blog-post_2240.html"><b>ค้นหาความหมายชีวิตผ่านวิถีแห่งหมาก </b></a><b> </b> </div>
<div align="left">
<img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681271.jpg" /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/252274554550945597-8684386129706115613?l=rookkart.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-252274554550945597.post-38796827678770847922007-12-02T21:01:00.001-08:002010-05-01T05:21:11.792-07:00๒๒.พบเทพอุดร<img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681271.jpg"> <p><strong>เช้า</strong>วันต่อมา..<br>ทั้งสองออกจากกระท่อมแต่เช้า เมย์ยืนโบกมือส่งหน้ากระท่อม จอมยิ้มแย้มโบกมือให้เมย์อย่างเทพยุทธ์นิรนามกระทำเขารู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวที่อบอุ่นนี้ หากเป็นไปได้เขาอยากมีครอบครัวอบอุ่นเช่นนี้ <p>ทั้งสองได้รับกำลังใจจากผู้คนตลอดทางจนถึงทำเนียบเซียน <p>การประลองวันนี้จัดขึ้นที่โถงใหญ่ ห้องโถงความจุหลายพันคนประดับประดาด้วยริ้วตุงห้อยพลิ้วลงจากเพดานสูง แสงไฟหลากสีสาดไหวตลอดเวลา เหล่าทักษะหมากแออัดอยู่เต็มพื้นที่ ต่างส่งเสียงพูดคุยวิจารณ์อย่างออกรส บางท่านหาเคยรู้จักแต่กลับทักทายสนทนากันอย่างถูกคอ บ้างเป็นสหายร่วมแนวที่จากกันไปนานได้พบพานโดยมิคาดหมาย <p>เทพยุทธ์นิรนามกับจอมมาถึงก็ตรงเข้าห้องพัก มีเจ้าหน้าที่ทำเนียบคอยคุ้มกันไม่ให้ผู้คนเข้ามาทำลายความสงบบริเวณที่พัก <p>ภายในห้องพัก <p>“รู้สึกอย่างไรบ้าง?” เทพยุทธ์นิรนามเอ่ยถาม <p>“ยากรักษาความสงบในใจไว้ขอรับ” จอมตอบ <p>เทพยุทธ์นิรนามถอนใจ “อะไรทำให้เจ้ารู้สึกเช่นนั้น?” <p>จอมครุ่นคิดแล้วกล่าว “อาจเป็นผู้คนที่มาให้กำลังใจมากมาย ข้าพเจ้ากลัวจะทำให้พวกเขาผิดหวัง ไม่ก็บรรยากาศสถานที่คึกคักจอแจเช่นนี้” ยังมีอีกเรื่องเป็นดังม่านหมอกแห่งการรอคอยรบกวนจิตใจจอม เขาไม่ได้กล่าวออกไป <p>“เจ้าตั้งใจฟังข้า” น้ำเสียงเทพยุทธ์นิรนามไม่เคยจริงจังเช่นนี้มาก่อน <p>“เวลานี้ ขณะนี้ ภาพเหตุการณ์เหล่านี้ เป็นเส้นทางที่เจ้าเดินหาใช่จุดหมายปลายทางไม่ เป็นเส้นทางให้เจ้าเดินผ่านกอบเก็บประสบการณ์ เพื่อจุดหมายในการค้นหาของเจ้า จงเก็บทุกเรื่องราวทุกอารมณ์ทุกความรู้สึกไว้ในความทรงจำเพื่อการทบทวนศึกษา แต่อย่าปล่อยให้ต่าง ๆ เหล่านี้มามีอิทธิพลครอบงำเจ้า นั่นจะทำให้เจ้าไขว้เขวลังเลหลงทางจนไม่มีวันไปถึงจุดหมาย” <p>“ขอรับ ขอบคุณที่ชี้แนะ” <p>“เจ้าพักผ่อนเถอะ รอเสียงเจ้าหน้าที่เรียก ข้าจะคอยอยู่ด้านนอก” <p>“ขอรับ” จอมตะพุ่มมือไหว้ขอบคุณ <p>เทพยุทธ์นิรนามก้าวออกจากห้องจอมหลับตา..กำหนดปราณลึก..เข้าสู่สมาธิจิต</p> <p>ภายนอก.. </p> <p>ผู้คนทะยอยเข้ามาจนเต็มความจุของห้องโถง ยิ่งใกล้เวลาประลอง เสียงพูดคุยยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ ชุดโต๊ะประลองขาวโพลนอยู่ใต้หลังคาจั่วทรงไทยที่ห้อยลงมาจากเพดานสูง บริเวณโต๊ะประลองล้อมไว้ด้วยเชือกขาวเส้นใหญ่ บ่งบอกสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ห้ามผู้ใดเหยีบย่ำเข้าไปยกเว้นสุดยอดเซียนหมากคู่ชิงทั้งสอง <p>การประลองเปรียบเหมือนหนทางสู่สัจธรรมวิมุติ เจ้าหน้าที่ทำเนียบเซียนก่อนจะเป็นผู้ตัดสิน ต้องชำระกาย-ใจ ถือศีล ภาวนาเป็นเวลา ๗ วัน ผู้ได้ชัยที่ก้าวออกมาจากธรรมสีมาศักดิ์สิทธิ์จะประดุจศาสดาผู้บรรลุโลกุตรธรรมอันสูงสุด <p>บนกระดานหินแกรนิตเนื้อแข็งเป็นมันวาว ตัวหมากพิเศษแกะสลักลวดลายประณีตยืนสงบนิ่งรอการประลอง มีแต่ตัวหมากพิเศษเหล่านี้เท่านั้นที่จะทานรับพลังระดับยอดเซียนได้! <p>ตุงหลากสีแขวนกระจายไปทั่วทั้งเพดานโถงที่สูงลิบในเงามืดพลิ้วยาวลงมาต้องแสงไฟ <p>เสียงเจ้าหน้าที่ประกาศดังขึ้น<br>สรรพเสียงอึงอลเงียบลงในทันที <p>“ก า ร แ ข่ ง ขั น ป ร ะ ล อ ง ชิ ง ตำ แ ห น่ ง ย อ ด เ ซี ย น ไ ด้ ดำ เ นิ น ม า ถึ ง วั น สุ ด ท้ า ย . . . ทำ เ นี ย บ เ ซี ย น ข อ ข อ บ คุ ณ ทุ ก ท่ า น ที่ เ ข้ า ร่ ว ม แ ล ะ เ ข้ า ช ม ก า ร ป ร ะ ล อ ง ค รั้ งนี้” <p>เสียงปรบมือโห่ร้องดังก้องห้องโถง ผู้ประกาศกล่าวต่อว่า <p>“ในโอกาสนี้ขอขอบคุณท่านธรรมดาดั่งทอง ประธานจัดการแข่งขัน” <p>ท่านธรรมดาดั่งทองลุกขึ้นคารวะ เสียงปรบมือดังต่อเนื่องทอดยาว <p>“บัดนี้ได้เวลาแล้วที่ทุกท่านจะได้พบกับ.." เว้นจังหวะชั่วครู่แล้วกล่าว "สองสุดยอดนักเดินหมาก ที่ทอดตาทั่วทั้งแผ่นดินหามีผู้ทัดเทียม!" <p>เสียงปรบมือโห่ร้องดังก้องราวฟ้าถล่มทลาย เจ้าหน้าที่กล่าวต่อว่า <p>"ขอแนะนำหมากขาว.. <p>หนึ่งเดียวจากนักเดินหมากหน้าใหม่ที่ผ่านเข้ามา หนึ่งเดียวผู้พลิกประวัติศาสตร์ทำเนียบเซียน และหนึ่งเดียวที่กำลังจะพิชิตตำแหน่ง ‘ยอดเซียน’ อายุน้อยที่สุดในวงการ” <p>เจ้าหน้าที่กล่าวเน้นเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ <p>“เขากำลังจะพิสูจน์ตัวเอง..เชิญทุกท่านพบกับ..นักเดินหมากผู้เดินทางร่อนเร่พเนจรไร้ที่มาไร้ที่ไปดุจ..เ ม ฆา ล่ อ ง ล อ ย !” <p>เสียงปรบมือยาวนานดังสนั่นโถง พวกเซียนหมากที่มาให้กำลังใจจอมต่างส่งเสียงเมฆาล่องลอย!ซ้ำ ๆ พร้อมจังหวะปรบมือ <p>จอมในชุดขาวเดินออกมาด้วยสีหน้าสงบยิ่ง ผมเรียบยาวดำขลับสะท้อนเงาวาว คิ้วเข้มจมูกโด่งเป็นสันขับใบหน้าคมคายเคร่งขรึมราวรูปสลัก เทพยุทธ์นิรนามเดินเคียงข้างยิ้มแย้มโบกมือให้ผู้คน สุดทางพรมแดงถึงสีมาศักดิ์สิทธิ์ที่ล้อมด้วยเชือกขาว เทพยุทธ์นิรนามสัมผัสมือจอม จอมยิ้ม เทพยุทธ์นิรนามผงกศีรษะแล้วเดินไปยังที่นั่งตน <p>จอมก้าวเข้าในเขตสีมาศักดิ์สิทธิ์หยุดยืนด้านหมากขาว แสงไฟสว่างจ้าจับใบหน้าคมเข้มโดดเด่นดุจบัณฑิตหนุ่มผู้สำเร็จเซียน </p> <p>เสียงปรบมือดังกึกก้อง </p> <p>เสียงเจ้าหน้าที่กังวานขึ้นอีกครั้ง <p>“ขอแนะนำหมากดำ.. <p>สุดยอดนักเดินหมากไร้ผู้เทียมทานแห่งยุค สุดยอดเซียนหมากผู้ไม่เคยพ่าย สุดยอดพลังไร้ผู้ต้านทาน..เชิญทุกท่านพบกับ...สุดยอดฝีมือหนึ่งเดียวของสำนักอัคคี...เหนือเซียน..เ ท พ อุ ด ร!” <p>เสียงโห่ร้องเสียงผิวปากดังลั่น จอมมองไปทางต้นเสียงล้วนเป็นคนของสำนักอัคคี จอมกวาดตามองหาใครบางคน <p>เทพอุดรเดินออกมาในชุดสีแดงเพลิง มีเจ้าสำนักอัคคีและศิษย์เดินมาเคียงข้าง เจ้าสำนักอัคคีโบกมือให้ผู้ชมเรียกความนิยมต่อชื่อเสียงสำนัก <p>ทั้งหมดเดินมาหยุดที่สุดพรมแดง <p>จอมเขม้นมองบุรุษหนุ่มในชุดแดงเพลิงของสำนักอัคคีพลันอุทาน... "ท่านราศีมีน!" <p>จอมยิ่งตกตะลึงเมื่อศิษย์สำนักอัคคีคนที่ยืนข้าง ๆ เทพอุดรลดผ้าคลุมศีรษะลง... "ด อ ก บั ว!" <p>เจ้าสำนักอัคคีส่งประกายตาที่วาวราวคมหอกคมดาบมองจอมก่อนขยับไปยังที่นั่ง เทพอุดรกุมมือดอกบัวต่างส่งยิ้มให้กันแล้วเดินเข้ามายืนประจำที่ <p>จอมยังคงรำพึงเสียงแผ่ว “ท่านราศีมีน”....”ดอกบัว” <p>จอมเพ่งมองคนที่ตนรอคอยมาตลอดเวลา..ดอกบัวมาแล้ว..มากับราศีมีนผู้ที่เขายึดถือเป็นสหายร่วมวัยเพียงหนึ่งเดียว <p>เทพอุดรโบกมือให้บรรดาเสียงโห่ร้องต้อนรับแล้วหันมากล่าวทักทาย “จอม ท่านสบายดี?” <p>“ข้า...ข้าพเจ้าสบายดี....” จอมยังงงงันพูดอะไรไม่ออก เขายินดีที่ได้พบราศีมีนอีกครั้ง แต่ต้องไม่ใช่ในสถานการณ์เช่นนี้ จอมร้องถามไปว่า “ท่านคือเทพอุดร!” <p>ราศีมีนผงกศีรษะ <p>“ท่าน..กับ..ดอก..บัว?” <p>“ดอกบัวเป็นคู่หมั้นหมายข้าพเจ้า มีอะไรหรือ?” <p>เจ้าหน้าที่ทำเนียบเซียนเข้ามาอ่านกติกา เสี่ยงทายเลือกเดิน อวยพรทั้งสอง<br>คู่ประลองไหว้ขอบคุณแล้วนั่งลง มีเสียงประกาศบอกให้ทุกคนเข้าสู่ภาวะสงบ โถงใหญ่ความจุหลายพันคนพลันเงียบสนิท </p> <p>จอมจะเป็นฝ่ายเดินก่อน...สายตายังเหลือบมองดวงตาคมใสคู่นั้น ไม่มีแววประกายที่เคยสัมผัสหลงเหลืออีกแล้ว.. </p> <p>การประลองหมากครั้งลือลั่นที่สุดในวงการเซียนกำลังจะเริ่มขึ้น! <p>..ในใจเต็มไปด้วยคำถามร้อยพัน... <p>จอมไม่ขยับหมาก! <p>ความเงียบเหมือนม่านดำคลี่ลงคลุมทั่วทั้งโถงใหญ่ เซียนหมากข้างเมฆาล่องลอยล้วนมาจากคนละทิศละทาง ทั้งที่มาให้กำลังใจแต่วันแรก และเปลี่ยนมาถือข้างเมฆาล่องลอยในวันหลังเพราะชมชอบฝีไม้ลายมือพากันขมวดคิ้วงุนงงสงสัยไม่ทราบเกิดอะไรขึ้นกับยอดนักเดินหมากที่พวกตนชื่น่ชม มีเสียงตะโกนดังขึ้น “เ ม ฆ า ล่ อ ง ล อ ย” <p>จอมยังนั่งนิ่ง... <p>...ความฝัน..ชีวิตคู่เหมือนอย่างเทพยุทธ์นิรนามกับเมย์ที่เขาเฝ้าฝัน..เลือนหายไป..ไม่อาจไขว่คว้า..รักษาไว้... <p>มีเสียงร้องเรียกให้กำลังใจของทั้งสองฝ่ายดังขึ้นจนเจ้าหน้าที่ต้องประกาศให้เงียบ <p>...เหมือนมองไปยังความเวิ้งว้างแสนไกล...ดวงตาสวยใสคู่นั้นมีเพียงความว่างเปล่าไม่สะท้อนความหมายใด ๆ อีกแล้ว... <p>จอมยินเสียงจิตเจ้าสำนักอัคคีดังก้อง “เจ้าคงเห็นแล้วว่าไม่มีประโยชน์ จะเข้าร่วมการประลองหรือไม่เจ้าล้วนพ่ายแพ้...นี่เป็น ‘รุกฆาต!’ สำหรับเจ้า” <p>(เสียงปรบมือให้กำลังใจเมฆาล่องลอยค่อย ๆ ดังขึ้น) <p>แพ้-ชนะ หามีความหมายต่อเขา ความฝันสิมีความหมาย ความฝันที่มลายหายไปแล้ว..หมดสิ้นแล้ว..เขาไม่อยากอยู่ตรงนี้อีกอยากกลับไปหาอาจารย์ ที่นั่นมีกันเพียงสองคน อบอุ่น สงบสุข <p>(เสียงปรบมือโดยพร้อมเพรียงค่อย ๆ ดังขึ้น) <p>การแข่งขันทำลายมิตรภาพ, ทำร้ายตัวเองทำลายคนรอบข้าง, เขาจะทิ้งผู้คนที่เชื่อมั่นในตัวเขาไปได้อย่างไร? <p>(เสียงปรบมือพร้อมเพรียงดังก้องโถง) <p>จอมนั่งนิ่ง..ดวงตาเลื่อนลอย ไม่รับรู้สรรพเสียงใดความคิดไม่ปะติดปะต่อ โลกของจอมพังคลืนลงแล้ว..ที่เหลือมีเพียงร่าง..ร่างที่ไร้วิญญาณ... <p>(เสียงปรบมือพร้อมเพรียง) <p>เทพยุทธ์นิรนามเห็นผิดสังเกตพยายามส่งเสียงจิตเรียกจอม แต่สายไปแล้ว <br>จอมไม่เห็น..ไม่ได้ยินใด ๆ ทั้งสิ้นอีกต่อไป <p>(เสียงปรบมือพร้อมเพรียง) <p>ทั้งหมดที่นี่เป็นเพียงภาพลวง <br>ความรัก..ความฝัน..มิตรภาพ..ศรัทธา..แววตา..วาจา..ล้วนภาพลวง! <p>เขากับอาจารย์เท่านั้นที่เป็นชีวิตจริง!<br>มีแต่กระท่อมน้อยของอาจารย์เท่านั้นเป็นที่พักพิงอย่างแท้จริง! <p>จอมลุกพรวด! <p>วิ่งออกไปจากห้องโถง <br>วิ่งอย่างไม่คิดชีวิต <br>วิ่งหนีไปให้พ้นเรื่องราวเหล่านี้ ทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังเหมือนไม่เคยพบพาน <p>เทพยุทธ์นิรนามรีบวิ่งตามออกไป</p> <p> <img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681448.jpg"> </p> <p><font color="#c0c0c0">เ ร า เ ป็ น เ ช่ น ใ ด โ ล ก ก็ เ ป็ น เ ช่ น นั้ น<br> กฤษณมูรติ</font></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/252274554550945597-3879682767877084792?l=rookkart.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-252274554550945597.post-40926519681449046192007-11-26T15:32:00.001-08:002010-05-01T05:21:11.793-07:00๑๙.ศึกชิงยอดเซียน<img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681271.jpg"> <p><strong>ฟ้าสาง<br></strong>ตะวันทอแสง <br>สายลมอรุณเฉื่อยโชย<br>เหล่าสกุณาตื่นจากหลับไหลส่งเสียงร้องเซ็งแซ่ <p>จอมเหนื่อยล้าจนก้าวขาแทบไม่ไหว เนื้อตัวมอมแมม เสื้อผ้าฉีกขาดจากถูกกิ่งไม้เกี่ยวตอนวิ่งหนีบรรดาศิษย์สำนักอัคคี จอมวิ่งไม่ยอมหยุดพักเขาจะต้องไปถึงให้ทันเวลา สิ่งที่เขาค้นหาอาจอยู่ที่นั่น ที่การประลองครั้งยิ่งใหญ่ของเหล่านักเดินหมาก <p>เขาไม่รู้ว่าจะได้พบกับอะไร เขาเพียงอยากกลับไปหาอาจารย์ กลับไปหาอาจารย์ให้เร็วที่สุด เขาเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ มีแต่กระท่อมน้อยของอาจารย์เท่านั้นเป็นที่พักให้เขาได้ล้มตัวลงนอน...หลับไหล <p>จอมวิ่งไปข้างหน้าไม่คิดชีวิต<br>แสงตะวันแผดจ้าขึ้นทุกที <p>ที่สุดเขาลุถึงหน้าประตูใหญ่ ‘ทำเนียบเซียน’ ด้วยสภาพไม่ต่างจากขอทานร่อนเร่ <p>คนผู้หนึ่งนั่งซึมเซาอยู่หน้าประตู ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งมา เขาเบือนหน้ามอง เห็นขอทานน้อยวิ่งซวนเซหมดเรี่ยวแรง..มองอยู่เป็นครู่จึงค่อยจดจำ เบิกตาตะโกนร้อง <p>“จอม!” เขารีบวิ่งเข้ามาประคองร่างที่แทบไร้แรงทรงกาย <p>“เป็นเจ้าจริง ๆ ข้ามั่นใจว่าเจ้าต้องมา ฮ่า ฮ่า ฮ่า” คนผู้นั้นหัวเราะร่า ราวบัณฑิตหนุ่มเพิ่งตกแต่งภรรยา <p>“ท่านเทพยุทธ์นิรนาม” จอมตะพุ่มมือที่สิ้นกำลังไหว้เทพยุทธ์นิรนาม <p>“เจ้าหายไปไหนมา ข้าตามหาเจ้าแทบแย่?” เทพยุทธ์นิรนามขยับแขนจอมขึ้นพาดไหล่ <p>จอมไม่ตอบกลับถามด้วยเสียงแผ่ว “ข้าพเจ้ามาทันหรือไม่?” <p>“พิธีเปิดเริ่มไปแล้ว....” จอมเข่าอ่อน เทพยุทธ์นิรนามกล่าวต่อว่า <p>“แต่ยังทัน! ดีที่ข้าลงชื่อไว้ให้..ข้ามั่นใจว่าเจ้าต้องมา..ฮ่า ฮ่า..ไป! เราเข้าไปข้างใน มีผู้คนมาให้กำลังใจเจ้ามากมาย ฮ่า ฮ่า” เทพยุทธ์นิรนามพูดพลางหัวเราะพลางอย่างโล่งใจ <p>ทั้งคู่ก้าวเท้าเข้าภายในทำเนียบเซียนผู้คนกรูเข้ามาทักทาย <p>“ท่านเมฆาล่องลอย!" จอมส่งพนมมือทักทายเหล่าเซียนหมาก เสียงร้องทักทายสับสนอึงอล <p>"...ท่านจำข้าพจ้าได้หรือไม่ ท่านกรุณาชี้แนะเดินหมากกับข้าที่หมู่บ้าน?” <p>“...ทำไมท่านอยู่ในสภาพเช่นนี้!?” <p>“...ข้าพเจ้าคิดว่าท่านไม่มาเสียแล้ว!” <p>“...พวกเรามาให้กำลังใจท่าน ขอท่านสู้ให้เต็มที่!” <p>จอมไม่อาจเอ่ยวาจาได้แต่ส่งยิ้มที่อ่อนล้าผงกศีรษะทักทายผู้คน เทพยุทธ์นิรนามประคองจอมพลางบอกกล่าวบรรดาเซียนหมากขอให้จอมได้อาบน้ำอาบท่าก่อน ฝูงชนจึงแหวกทางให้ <p>ภายในห้องพักของทำเนียบเซียนจอมนั่งลงในถังน้ำผ่อนลมหายใจอย่างหมดสิ้นเรี่ยวแรง น้ำอุ่นช่วยให้กล้ามเนื้อที่อ่อนล้าได้ผ่อนคลาย ละอองไออุ่นอบอวลไปทั่วห้อง..จอมอยากจะหลับสักงีบ <p>ภายนอก.. <p>การประลองครั้งสำคัญในรอบ ๔ ปี ได้เริ่มขึ้นแล้ว ทั่วทำเนียบเซียนประดับประดาด้วยริ้วตุงหลากสี เสียงเครื่องสายบรรเลงดังทั่วอาณาบริเวณ ผู้คนจากทุกสารทิศต่างมุ่งมายังสถานที่แห่งนี้จนแน่นขนัด พากันพูดคุยถามไถ่ทุกข์สุข แลกปลี่ยนประสบการณ์ เพื่อนฝูงญาติมิตรที่ไม่พบหน้ากันแรมเดือนแรมปี โดยมิได้นัดหมายกลับมาพบกันที่นี่ บรรยากาศจึงเต็มด้วยมิตรไมตรี <p>เลยเข้าภายใน..ห้องโถงใหญ่ประดับไฟสวยงาม ชุดโต๊ะเดินหมากหินอ่อนแกะสลักฝีมือประณีตจนได้รับการกล่าวขานว่าเป็นหนึ่งในมรดกทางศิลปกรรมล้ำค่าที่น้อยครั้งผู้คนจะได้ยลถูกเปิดผ้าคลุมออกอีกครั้ง เผยให้เห็นลวยลายสลักเสลาฝีมือช่างโบราณอันงดงามอ่อนช้อย <p>แสงไฟสว่างจ้าจับที่โต๊ะ ยิ่งขับความขาวนวลของเนื้อหินเปล่งประกายสะท้อนเงาโดดเด่นอยู่กลางห้องโถง <p>แสงไฟบนผนังสาดส่องไปยังป้ายรายชื่อเซียนหมากระดับเทพทั้งหมดที่จะเข้าชิงชัยในครั้งนี้ รายชื่อจะถูกปลดออกเรื่อย ๆ จนกว่าเหลือคนสุดท้ายที่จะครองตำแหน่งอันเป็นจุดหมายของเหล่านักเดินหมาก...‘ยอดเซียน’ <p>การชิงชัยเมื่อ ๔ ปีก่อน คู่ชิงคือเทพอุดร กับ เทพประจิม แต่ทั้งคู่ไม่สามารถหักล้างกัน <p>ก่อนชิงชัยเทพอุดรถูกคาดหมายน่าจะได้รับตำแหน่ง ‘ยอดเซียน’ ด้วยเหล่าทักษะกลหมากล้วนเห็นว่าเทพอุดรมีพลังวัตรที่ลึกล้ำเหนือคนอื่น ๆ ทั้งคู่เสมอกันถึงสามครั้งสามครา ตามกติกาถึอว่า ‘ไม่มีผู้ไดครองตำแหน่งยอดเซียน”นับเป็นเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ของธรรมเนียบเซียน</p> <p>ตำแหน่งยอดเซียนจึงว่างเว้นผู้ครอบครองมาจนบัดนี้ คงไว้แต่ตำแหน่ง ‘จตุรเทพ’ ทั้งสี่ที่ถือเป็นสี่ผู้มีฝีมือสูงสุดในวงการเซียน </p> <p>การประลองแบ่งเป็นสี่สาย แบ่งห้องประลองแต่ละห้องสำหรับแต่ละสายห้ามปะปนกัน เพื่อไม่ให้เกิดการเสียเปรียบได้เปรียบ หนึ่งเดียวของแต่ละสายจะต้องสู้กับจตุรเทพ ของสายนั้น ๆ ผู้ชนะที่เหลือเพียงสี่ท่าน จะจับฉลากประกบคู่ ประลองกระดานเดียวเอาผลแพ้-ชนะ หากเสมอต้องประลองต่อจนกว่าจะรู้ผล เพื่อให้ได้สองท่านที่จะเป็นคู่ชิง ‘ยอดเซียน’ ที่จะจัดขึ้นในห้องโถงใหญ่ <p>เทพนิรนามจัดหาเสื้อผ้าใหม่ให้จอมสวมใส่ จอมกัดฟันก้าวเข้าสู่ห้องประลองทั้งที่กล้ามเนื้อขาเจ็บปวดอ่อนล้าจนแทบจะยกไม่ไหว เสียงโห่ร้องยินดีของบรรดาเซียนหมากดังลั่นเมื่อเห็นจอมเดินออกมา <p>จอมสวมชุดขาวผมยาวเรียบเป็นเงาวาวทำให้เขาดูสูงวัย สง่า น่าเกรงขาม ต่างจากขอทานน้อยเมื่อครู่ราวคนละคน <p>เทพยุทธ์นิรนามนำจอมไปคารวะท่านธรรมดาดั่งทองผู้เป็นประมุขทำเนียบเซียน ท่านอวยพรให้จอมโชคดี ยังมีอาวุโสอีกท่านนั่งด้านข้างเป็นเหนือเซียนมังกรไฟเจ้าสำนักอัคคี จอมไหว้คารวะ เจ้าสำนักอัคคียิ้มแย้มอวยพรจอมตามธรรมเนียมด้วยสีหน้าปกติประกายตากลับฉายวาวราวคมหอกคมดาบ <p>คนทั้งสองล่าถอยออกมา ก้าวเดินไปยังที่นั่งพักสำหรับผู้เข้าประลอง จอมสูดหายใจลึกเหลียวมองไปรอบห้องเสียงปรบมือดังขึ้นกึกก้อง <p>การชิงชัยอันลือลั่นของผู้ที่จะเป็นยอดเซียนในตำนาน..กำลังจะเริ่ม </p> <p><img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681448.jpg"> </p> <p><font color="#c0c0c0">ห นึ่ ง ห ยุ ด . . . . ห มื่ น เ รื่ อ ง ห ยุ ด<br> ประกายแห่งเซ็น</font></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/252274554550945597-4092651968144904619?l=rookkart.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-252274554550945597.post-12692820960526597112007-11-26T15:26:00.001-08:002010-05-01T05:21:11.793-07:00๒๐.โคนคู่โค่นพสุธา<img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681271.jpg"> <p><strong>เซียน</strong>หมากระดับเทพที่มุ่งหมายตำแหน่ง ‘ยอดเซียน’ ทั้งหมดถูกจัดแบ่งเป็น ๔ สาย โดยมี ‘จตุรเทพ’ เป็นด่านสุดท้ายของแต่ละสาย นั่นเป็นสิทธิพิเศษของจตุรเทพที่ไม่ต้องเปลืองกำลังในการฝ่าด่าน <p>จอมถูกจัดให้อยู่ในสายของเทพประจิม จอมเคยเห็นพลังยะเยือกของเทพประจิมมาแล้ว รู้ว่าขอเพียงไม่ประมาทเขาอาจผ่านเทพประจิมไปได้ <p>มีเรื่องเดียวที่เขากังวลก็คือดอกบัว <p>ดอกบัวจะมาชมการประลองหรือไม่? เจ้าสำนักอัคคีเมื่อพยายามไม่ให้เขาเข้าร่วมการประลองแสดงว่านอกจากอสูรเหล็กไฟสำนักอัคคียังมีมือดีที่จะเข้าชิง เจ้าสำนักอัคคีอยู่ที่นี่ ดอกบัวย่อมสมควรอยู่แถว ๆ นี้ จอมกวาดตามองไปโดยรอบ ไร้วี่แววนาง <p>เสียงเจ้าหน้าที่ทำเนียบเซียนดังขึ้น <p>“การประลองขั้นปฐมระหว่าง..หมากดำ..เซียนหมากระดับเทพ ผู้เป็นอันดับหนึ่งของภาคตะวันออก ผู้ไม่เคยพ่ายแก่เซียนหมากใดตลอดหนึ่งปีที่ผ่าน..โคนคู่..โค่น..พ สุ ธ า!” <p>เสียงโห่ร้องปรบมือให้กำลังใจดังกึกก้อง<br>โคนคู่โค่นพสุธาก้าวออกจากฝูงชน มาหยุดยืนข้าง ๆ โต๊ะประลอง <br>เขาสวมเสื้อผ้าสีสันสดใส เครื่องประดับราคาแพง ยิ้มโบกมือให้บรรดาผู้ชม <p>เสียงเจ้าหน้าที่ทำเนียบเซียนดังขึ้นอีกครั้ง <p>“หมากขาว..เซียนหมากผู้พลิกประวัติศาตร์ทำเนียบเซียน เข้าสู่ระดับเทพด้วยวัยน้อยที่สุดและรวดเร็วที่สุดในรอบ ๑๐๐ ปี..เมฆา..ล่ อ ง ล อ ย!” <p>ผู้คนที่พากันมาให้กำลังใจจอมแม้มีจำนวนน้อยกว่า แต่พวกเขาสามารถส่งเสียงดังลั่นข่มเสียงของฝ่ายแรก <p>จอมขยับเข้าประจำที่ สีหน้าสงบนิ่ง ใบหน้าเกลี้ยงเกลา คมคาย จอมยามนี้ดูเหมือนบุรุษหนุ่มที่บรรลุนิติภาวะ พร้อมเผชิญโชคชะตา แทบเป็นคนละคนกับเด็กน้อยร่อนเร่พเนจร ขาดความมั่นใจ ไม่ประสากับชีวิต เมื่อหลายเดือนก่อน <p>ทั้งคู่ทำความเคารพกันและกันแล้วนั่งลง<br>เจ้าหน้าที่อ่านกติกาให้ฟังพอเป็นพิธี..ทั้งสองเสี่ยงทายหาผู้เริ่มเดินหมาก<br>จอมได้เดินก่อน เจ้าหน้าที่อวยพรทั้งคู่ <p>การประลองเริ่มขึ้น <p>เสียงโห่ร้อง เสียงวิพากษ์วิจารณ์เงียบลง<br>บรรยากาศกลับสงบนิ่ง สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังกระดานหมาก <p>จอมเปิดหมากด้วย ‘อาชาโจนทะยาน’ เป็นหมากที่พร้อมใช้ม้าบุกทะลวง <br>โคนคู่ส่งเสียงจิต “เด็กน้อยเจ้าไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาแล้ว!” จากนั้นเปิดหมากด้วย ‘โคนคู่ปราบไตรจักร’ <p>เหล่าผู้ชมเห็นการเปิดหมากเช่นนี้อดยินดีไม่ได้ ทั้งคู่เปิดหมากบุกเข้าหากัน คงได้ชมการห้ำหั่นที่สาสมใจแน่ <p>เป็นเช่นนั้นจริง ๆ จอมนำขุมกำลังติดตามม้า ใช้ม้าคู่ทะลวงเข้าไป อีกฝ่ายหาได้ตั้งรับ กลับยกกำลังเข้าปะทะ สองฝ่ายยันกันที่กลางกระดาน หมากหน้าของทั้งคู่ไม่สามารถขยับเขยื่อน ต่างใช้กองกำลังหนุนเข้าผูกหมากของตนอย่างแน่นหนา <p>“ดี! เจ้าอยากจบกระดานไว ๆ ข้าจะสนองเจ้า!” เสียงจิตของโคนคู่กังวาน <p>จอมนั่งนิ่งไม่โต้ตอบ นับแต่ท่านสูญญตาจารย์ทะลวงขีดจำกัดให้ จอมสามารถเปล่งเสียงจิตได้ตามใจปราถนา แต่ปล่อยคนผู้นี้..เห็นเราเป็นเด็กน้อยไปเช่นนี้ดีกว่า.. <p>จอมยังดันหมากทุกตัวขึ้นเสริมแนวหน้ารวมทั้งขุน <br>โคนคู่โค่นพสุธา ผู้ใช้หมากโคนคู่เปล่งพลังการผสานทำลาย จนหาไร้ผู้ต้านทานทั้งภาคตะวันออกขยับโคนคู่ของตนขึ้นมาในแนวขุนของจอม <p>หมากของทั้งคู่เหมือนลูกโป่งที่ถูกอัดลมจนพองโต ขอเพียงมีเข็มเล็ก ๆ สะกิดแผ่วเบาก็จะระเบิด! เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย <p>จอมบรรจงวางหมากทุกตัวไว้ในตำแหน่ง คำนวณการแลกหมากล่วงหน้าจนหมดกระดานแล้วนั่งกอดอกเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยให้เป็นการตัดสินใจของฝ่ายตรงข้ามว่าจะเลือกยืดเยื้อหรือหักล้าง <p>“ดี! เรามาดูกันว่าเจ้ากับข้า ใครจะแม่นยำกว่ากัน!” เสียงจิตของโคนคู่ดังก้อง <p>จากนั้นทั้งคู่แลกหมากกันพัลวัน! <br>มือที่จับหมากกินฝ่ายตรงข้ามชักเข้า-ออกอย่างรวดเร็วจนไม่อาจจับตา ผู้ชมพากันส่งเสียงร้อง “ฮู้!” การแลกหมากยังไม่สิ้นสุด! หมากที่เข้าประจันหน้ากันเช่นนั้น ไม่ต่างกับสองกองทัพยกกำลังพลเข้าปะทะฆ่าฟันล้มตายหมายเข่นฆ่าฝ่ายตรงข้ามให้มากที่สุด ผู้เหลือรอดเท่านั้นจะเป็นผู้ได้ชัย <p>การแลกหมากดำเนินไปจนหมากที่วางเต็มกระดานเมื่อครู่หายไปเกือบหมด <p>หมากดำเหลือขุนกับโคนหนึ่งตัว<br>หมากขาวเหลือขุนกับม้าหนึ่งตัวและเบี้ยอีกสองตัว! <p>เบี้ยไร้ค่าสองตัวกลับเป็นตัวตัดสินเป็น-ตาย <p>โคนคู่มองหมากที่เหลือแล้วบังเกิดความท้อแท้ ครุ่นคิด...นี่เป็นกลหมากคลื่นกระทบฝั่ง เราคาดหมายจะเหลือโคนคู่ไว้ กลับไม่เป็นดังดิด เด็กน้อยนี่ไม่ธรรมดา อย่า ‘หนี’ ให้เป็นที่ละอายเลย โคนคู่จึงกล่าว “เรายอมแพ้!”* <p>จอมยกมือไหว้ส่งเสียงจิต “ขอบคุณท่าน” โคนคู่ผงะแล้วยิ้ม เขารับไหว้ลุกขึ้นอวยพร </p> <p>ผู้ชมปรบมือดังสนั่น จอมลุกขึ้นไหว้บรรดาเซียนหมากทั้งสี่ทิศ สายตามองไปโดยรอบ กลับไม่พบเห็นผู้ที่ปราถนาจะพบเจอ </p> <p>หลังการประลอง จอมก้าวเท้าแทบไม่ไหว เทพยุทธ์นิรนามเข้ามาช่วยประคอง ผู้คนพากันออกมาส่งถึงหน้าทำเนียบเซียนและบอกว่าพวกเขาจะคอยให้กำลังใจจอมจนถึงวันชิงยอดเซียน จอมกล่าวขอบคุณบรรดาเซียนหมากแล้วลากลับ <p>จอมปีติยินดีได้คืนกระท่อมเทพยุทธ์นิรนามอีกครั้ง เมย์จัดห้องให้พักผ่อน ต้มน้ำโสมให้ดื่ม ค่ำคืนจอมหลับด้วยความเหนื่อยล้า ล่วงเช้าวันใหม่จึงตื่นขึ้นด้วยความกระปรี้กระเปล่าเปี่ยมพลังดุจเดิม</p> <p> <img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681448.jpg"> </p> <p><font color="#c0c0c0">ก า ร ไ ด้ เ ดิ น ห ม า ก กั บ ผู้ มี ฝี มื อ ทั ด เ ที ย ม<br>เ ป็ น ค ว า ม สุ ข ช นิ ด ห นึ่ ง ข อ ง เ ซี ย น ห ม า ก<br> เทพอุดร</font> </p> <p>*หมายเหตุ : กรณีมีหมากน้อยกว่าเหลือหนทางเพียงพ่ายกับเสมอ เซียนหมากจะตระหนักว่าตัวหมากเสียเปรียบที่เหลือนั้นเพียงพอจะหนีจนเสมอได้หรือไม่? ทั้งยังต้องประเมินฝีมือคู่ต่อสู้ว่าคุ้มที่จะหนีหรือไม่ การหนีตอนท้ายกระดานถือเป็นอับยศประการหนึ่ง หากหนีแล้วยังพ่ายนั่นเป็นความอับอายยากกล้ำกลืนมิสู้ยอมพ่ายเสียแต่เนิ่น </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/252274554550945597-1269282096052659711?l=rookkart.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-252274554550945597.post-30567064051844534222007-11-25T15:32:00.001-08:002010-05-01T05:21:11.794-07:00๑๘.หลบหนี<img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681271.jpg"> <p><strong>หลัง</strong>จากนั้นจอมถูกกักให้อยู่แต่บริเวณเรือนพักรับรองแขก ศิษย์สำนักอัคคีจัดเวรยามผลัดเปลี่ยนตลอดเวลา ยิ่งใกล้วันประลองยิ่งเพิ่มกำลังแน่นหนา <p>จอมคิดถึงคำเทพยุทธ์นิรนาม “....รู้จักไปนานไปก็จะได้รู้พิษสงของเต่าเฒ่านะสิ...ฮา ฮา” จอมพยายามหาช่องทางหลบหนีแต่ไม่มีโอกาส ได้แต่แสร้งทำเป็นนิ่งเฉย <p>จนถึงค่ำคืนก่อนวันประลองจอมตัดสินใจจะอย่างไรต้องลองหลบหนีสักครา จอมรอจนเวลาล่วงใกล้รุ่งสาง เป็นเวลาที่ศิษย์สำนักอัคคีโดยมากหลับยาม จัดคลุมเตียงให้เหมือนคนผู้หนึ่งนอนอยู่ แล้วปีนออกทางหน้าต่าง ลัดเลาะในเงามืดของสุมทุมพุ่มไม้ <p>บรรยากาศทั่วไปเงียบสงัดพวกเวรยามต่างหลับไหลอยู่ในตำแหน่งตน จนมาถึงบริเวณส่วนหน้าของสำนัก จอมเคลื่อนตัวหลบแสงเปลวเพลิงสว่างจ้าเหนือปากมังกร บรรลุถึงประตูใหญ่ ครุ่นคิด 'คงเป็นเพราะเราไม่เคยเคลื่อนไหวหลบหนี พวกศิษย์สำนักอัคคีเลยชะล่าใจ นี่ไยมิใช่กลหมากโค่นเขาพระสุเมรุ ลงมือครั้งเดียวประสบผล' <p>จอมค่อย ๆ คลานเข้าไปหาประตู ตำแหน่งที่เป็นประตูเล็กสว่างไสวด้วยแสงเปลวเพลิงจากปากมังกร เสี่ยงต่อการถูกพบเห็น <p>แต่ก็ต้องเสี่ยง! <p>จอมแนบตัวชิดผนังกำแพงขยับเข้าไป เอื้อมมือยกสลักประตู พลันเสียงร้องขึ้น <p>“โอ๊ย! ข้าพเจ้ากลัวแล้ว ๆ ๆ” <p>จอมตกใจชักมือกลับ เป็นเวรยามที่เฝ้าประตูหลับละเมอ จอมยื่นมือยกสลักประตูขึ้นอีกครั้ง <p>“พวกเราเร็ว! ท่านเมฆาล่องลอยจะหลบหนี!” </p> <p>ครั้งนี้เป็นศิษย์สำนักอัคคีผู้หนึ่งร้องพลางวิ่งมาจากหน้าอาคารใหญ่ ยามคนที่ละเมอตกใจตื่น งังเงียหันมาพบหน้าจอมอย่างจัง</p> <p>จอมยกสลักขึ้น เวรยามผู้นั้นคว้ามือจอมไว้อย่างงุนงง </p> <p>จอมออกแรงดึงสลัดพยายามจะเปิดประตู เวรยามผู้นั้นกอดรัดจอมจนล้มไปด้วยกัน จอมต่อสู้สุดกำลังจนหลุดจากการเกาะกุม ลุกวิ่งไปที่ประตู กลับมีเวรยามอีกคนขยับเข้ามาขวางประตู จอมลังเลหันไปมอง มีศิษย์สำนักอัคคีอีก ๒-๓ คนวิ่งมาจากอาคารใหญ่ ตัดใจวิ่งหลบเข้าในเงามืด ศิษย์สำนักอัคคีที่ได้ยินเสียงร้องเรียกต่างวิ่งมารวมตัวกันที่หน้าอาคารใหญ่ <p>จอมแฝงตัวในเงามืดมองประตูด้วยความสิ้นหวัง เวรยามเฝ้าประตูผู้นั้นร้อง “ทางนี้ ๆ” แล้ววิ่งเข้ามาทางจอมซ่อนตัว จอมออกวิ่งไม่คิดชีวิต สะดุดอะไรบางอย่างล้มกลิ้ง แล้วรีบลุกขึ้นวิ่งต่อ ศิษย์สำนักอัคคีส่งเสียงต่อ ๆ กัน ไล่ตามอยู่ข้างหลัง <p>พวกเวรยามด้านหลัง เมื่อได้ยินเสียงโกลาหลด้านหน้าสำนักพาเข้าไปสำรวจในห้องพักแขกครั้นพบว่าจอมหลบหนีต่างพากันวิ่งกรูไปทางหน้าสำนัก <p>จอมเห็นเช่นนั้นจึงวิ่งแฝงตัวในเงามืดไปทางด้านหลังสำนักจนลุถึงที่พำนักแม่ชี แม่ชีกำลังสวดมนต์ จอมส่งเสียงเรียก <p>“แม่ชีขอรับ!” เสียงสวดยังคงดังแว่ว <p>“แม่ชีขอรับ!” จอมเรียกเสียงดังขึ้น <p>“ผู้ใด?” <p>“ผู้เยาว์เองขอรับ” <p>แม่ชีเดินออกมาจากระท่อม จอมโผล่ออกมายืนหายใจเหนื่อยหอบ <p>“อ้อ เด็กน้อยมีธุระร้อนอันใด ไยมาหาแม่ชีแต่เช้าตรู่เช่นนี้” <p>“ผู้เยาว์หลบหนีศิษย์สำนักอัคคีมา ท่านเจ้าสำนักตั้งใจกักขังไม่ให้ผู้เยาว์เข้าร่วมการประลองชิงยอดเซียน” จอมหอบหายใจยืนมือชันเข่า <p>“อ้อ มีเรื่องเช่นนี้” <p>“การประลองจะเริ่มเช้าวันนี้แล้วขอรับ แม่ชีพอจะชี้แนะหนทางออกจากสำนักได้ไหมขอรับ?” <p>แม่ชีสูงวัยครุ่นคิดชั่วครู่ พลันเอ่ย <p>“ตามเรามา!” <p>แม่ชีนำจอมถึงริมกำแพง นางแหวกวัชพืชออก เผยเห็นปะตูไม้บานเล็กฝังอยู่ที่ฐานกำแพงขนาดเท่าสุนัขรอดผ่าน จอมรีบขยับเข้าไปออกแรงดึงบานประตู ประตูไม้คร่ำคร่าร้อง เอี๊ยด อ๊าด เปิดอ้าออก <p>จอมรีบยกมือไหว้แม่ชี “ขอบคุณขอรับ บุญคุณครั้งนี้ไม่ตายผู้เยาว์จะกลับมาชดใช้ภายหลัง ผู้เยาว์ขอลา” <p>แม่ชียิ้มอ่อนโยน พยักหน้า <p>เสียงเหล่าศิษย์สำนักอัคคีใกล้เข้ามา <p>จอมรีบมุดช่องน้อยออกสู่ภายนอก เอื้อมมือดึงประตูปิด เขาสูดหายใจลึก </p> <p>“อา..กลิ่นหอมแห่งอิสรภาพ เป็นเช่นนี้เอง” จากนั้นรีบวิ่งไปบนเส้นทางมุ่งสู่ ‘ทำเนียบเซียน’</p><img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681448.jpg"> <p><font color="#c0c0c0">ส ร ร พ สิ่ ง ล้ ว น เ กี่ ย ว พั น เ ชื่ อ ม โ ย ง<br> “สูญญตาจารย์”</font></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/252274554550945597-3056706405184453422?l=rookkart.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-252274554550945597.post-3677518753907145492007-11-24T19:55:00.001-08:002010-05-01T05:21:11.794-07:00๑๗.แม่ชี<img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681271.jpg"> <p><strong>จอม</strong>ไม่ได้ให้คำตอบเจ้าสำนักอัคคี เขาไม่เคยพบการตัดสินใจที่ยากลำบากเช่นนี้มาก่อน คำสอนของอาจารย์ฝังอยู่ในจิตใต้สำนึกเขาไม่เคยข้องใจสงสัยหลักปฏิบัติของอาจารย์ ครั้นพบเห็นชีวิตในสำนักอัคคีที่แตกต่างโดยสิ้นเชิง จอมพบว่ายังมีหลักปฏิบัติอีกชนิดหนึ่งที่แตกต่างดังฟ้ากับดิน แต่ก็สามารถดำรงคงอยู่ทั้งยังมีรากฐานมั่นคงเป็นสำนักใหญ่ที่เหล่าเซียนหมากต่างให้ความยำเกรง <p>เขาควรเลือกอะไร? ระหว่างชีวิตสมถะเรียบง่ายที่สำนักอาจารย์หรือชีวิตสุขสบายที่สำนักอัคคี <p>จอมคิดถึงเทพยุทธ์นิรนามหากปรึกษาเทพยุทธ์นิรนามคงได้คำตอบ จอมเดินคิดเรื่อยเปื่อยจนลุเขตในสุดของสำนักอัคคี <p>พบสุภาพสตรีสูงวัยท่านหนึ่งนุ่งห่มขาวเหมือนนักบวชชีพราหมณ์ ผมยาวเงาวาวถูกรวบเป็นมวยไว้ด้านหลัง ใบหน้าสดใส เปี่ยมเมตตา นางกำลังเก็บสมุนไพรในกระจาด <p>จอมเดินเข้าไปไหว้ ทักทาย <p>แม่ชียิ้มอ่อนโยนเชิญจอมเข้าในชายคากระท่อมบอกให้จอมนั่งคอยสักครู่ จอมเหลียวมองรอบบริเวณเต็มด้วยไม้ดอกไม้ประดับ ดอกไม้หลากสีเบ่งบานอยู่ในกระถางใบน้อยห้อยจากชายคา แม่ชีกลับออกมาพร้อมขันน้ำเย็น ยิ้มยื่นให้จอม <p>“เดินมาเหนื่อย ๆ ดื่มน้ำก่อนสิ” <p>“ขอบคุณขอรับ” จอมไหว้ขอบคุณ รับขันน้ำด้วยสองมือไอเย็นแผ่ผ่านขันใบน้อยสู่ฝ่ามือจอม <p>“เด็กน้อย เจ้าดูไม่คล้ายคนของสำนักอัคคี” <p>“ผู้เยาว์รับคำเชิญท่านเจ้าสำนักพักที่นี่มาหลายวันแล้ว” <p>“อ้อ!” นางนั่งลงตรงข้ามจอม <p>“เจ้าเป็นใคร? มาจากใหน? ยังเยาว์วัยเพียงนี้เจ้าสำนักถึงกับเชิญเป็นแขก?” <p>“ผู้เยาว์เดินทางกลับจากสูญญตารามจะไปกระท่อมท่านเทพยุทธ์นิรนาม ปะท่านอสูรเหล็กไฟระหว่างทางบอกว่าเจ้าสำนักเชิญให้มาพักที่นี่” <p>แม่ชียินคำเทพยุทธ์นิรนานเลิกคิ้วถาม <p>“เจ้ามีสัมพันธ์ใดกับเทพยุทธ์นิรนาม?” <p>“ผู้น้อยเดินทางพเนจร ท่านเทพยุทธ์นิรนามกรุณาให้ที่พักพิงขอรับ” <p>“อ้อ!” นางผงกศีรษะ <p>“ท่านรู้จักท่านเทพยุทธ์นิรนามด้วยหรือขอรับ?” จอมถาม <p>“รู้จัก แต่ข้าไม่ได้พบมาเนิ่นนาน ได้แต่ถามข่าวคราวจากคนของสำนัก” <p>“ทำไมไม่ไปหาละขอรับ ข้าพเจ้านำไปได้นะขอรับ” <p>“ได้รู้ว่าเขาสบายดีก็พอแล้ว” <p>จอมนั่งพูดคุยกับแม่ชีจนบ่ายคล้อยจึงกล่าวลาทั้งยังไม่อยากกลับ รู้สึกอบอุ่นเวลาได้นั่งคุย เป็นความอบอุ่นที่แตกต่างจากอยู่กับอาจารย์ จอมไม่เข้าใจว่าความอบอุ่นเช่นนี้คืออะไร? รู้เพียงอยากอยู่ใกล้อยากพูดคุยด้วยนาน ๆ <p>วันต่อมา..จอมเรียนเจ้าสำนักอัคคีว่าจะไปปรึกษาเทพยุทธ์นิรนาม <p>“เจ้าไยไม่ตัดสินใจเรื่องชีวิตของเจ้าด้วยตัวเจ้าเอง” เจ้าสำนักอัคคีแค่นเสียง <p>“ผู้เยาว์เห็นว่าเรื่องนี้ใหญ่เกินกว่าผู้เยาว์จะตัดสินใจด้วยตัวเอง” <p>“ก็แล้วแต่เจ้า!” เหนือเซียนมังกรไฟสบัดหน้าเดินออกจากห้อง <p>จากวันนั้นจอมไม่ได้พบเห็นเจ้าสำนักอัคคีอีกเลย ดอกบัวก็หายตัวไปโดยไม่ได้ลา ไกล้ถึงวันประลองชิง ‘ยอดเซียน’ เจ้าสำนักอัคคียังไม่กลับ จอมคิดเดินทางไปหาเทพยุทธ์นิรนามเพื่อเตรียมตัวเข้าประลองแต่ศิษย์สำนักอัคคีไม่ยอมให้ออกจากสำนัก <p>“เจ้าสำนักย้ำให้ดูแลท่านจนกว่าเช้าของวันประลองจะผ่านพ้น” </p> <p><img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681448.jpg"> </p> <p><font color="#c0c0c0">ใจไม่พึงปราถนาในวัตถุ....ก็จะเป็นเช่นฟ้าโปร่ง ทะเลกว้าง มีหนังสือและพิณอยู่ข้างกายก็จักประดุจสถิตอยู่บนสรวงสวรรค์<br> สายธารแห่งปัญญา</font></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/252274554550945597-367751875390714549?l=rookkart.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-252274554550945597.post-79794582432317045142007-11-23T18:11:00.001-08:002010-05-01T05:21:11.794-07:00๑๖.ข้อเสนอยากปฏิเสธ<img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681271.jpg"> <p><strong>เย็น</strong>วันนั้นเจ้าสำนักอัคคีเชิญจอมร่วมรับประทานอาหารค่ำ เมื่อจอมไปถึงมีเจ้าสำนักและดอกบัวนั่งอยู่ก่อนแล้ว คนรับใช้ขยับเก้าอี้จัดวางถ้วยจานให้จอม <p>“เป็นอย่างไรบ้างอยู่ที่นี่?” เจ้าสำนักอัคคีเอ่ยถาม <p>“สบายดีขอรับ” จอมตอบ <p>“เปรียบกับกระท่อมน้อยของเทพยุทธ์นิรนามเล่า?” <p>“แตกต่างกันขอรับ ที่โน่นมีอะไรให้ทำทั้งวัน แต่ที่นี่มีคนรับใช้ทำให้หมดทุกสิ่ง” <p>“เจ้าชอบแบบไหนมากกว่ากัน?” <p>คนรับใช้ทะยอยวางจานอาหารลงบนโต๊ะ <p>“เอ่อ...ผู้เยาว์มิทราบจะตอบเช่นไร” <p>“ฮ่า ฮ่า เจ้าคงไม่คุ้นเคยกับชีวิตสะดวกสบาย มีข้าทาสบริวาร เจ้าอยู่สักพักจะพบว่านี่คือชีวิตที่ทุกคนแสวงหา ลุกจากเตียงเมื่อไรก็ได้ อยากกินอาหารเพียงสั่งคนรับใช้ มีเสื้อผ้าสวย ๆ เนื้อผ้าดี ๆ สวมใส่ มีคนคอยทำความสะอาด ปัดกวาด เช็ดถู เราแทบไม่ต้องทำเรื่องไร้สาระเหล่านั้น” <p>“ไม่น่าเบื่อหรือขอรับไม่มีอะไรให้ทำ?” จอมถาม <p>“ข้าใช้เวลาสนทนากับมิตรสหาย เดินหมาก ดูแลกิจการสำนัก จัดการให้สำนักเติบใหญ่มีผู้คนเข้าสำนักมาก ๆ ความสุขสบายของเราก็จะตามมา” <p>“อืมม์” จอมนิ่งฟังด้วยความสนใจ <p>“เจ้าเข้าใจแล้วสิ” <p>“คิดว่าเข้าใจขอรับ” <p>“ข้าใช้เวลาหลายสิบปีสร้างรากฐานสำนักอัคคีจนเติบใหญ่เช่นนี้ ผ่านความยากลำบากนานับประการ ผ่านการล้มและลุกมานับครั้งไม่ถ้วน แต่สำหรับเจ้า เหล่านี้จะเป็นของเจ้าทันที” <p>จอมสะดุ้งร้องถามไปว่า “เป็นไปได้อย่างไรขอรับ?” <p>“เพียงเจ้ารับปากข้าประการหนึ่ง” เหนือเซียนมังกรไฟเว้นวาจามองจอมด้วยประกายตาคมกล้า กล่าวต่อว่า <p>“เข้าประลองชิงตำแหน่ง ‘ยอดเซียน’ ในนามสำนักอัคคี” <p>จอมตกตะลึง นิ่งงันไม่รู้จะตอบเช่นไร เจ้าสำนักอัคคีกล่าวอีกว่า <p>“เจ้าลองคิดดูเพื่อแลกกับความสุขชั่วชีวิต ข้าอายุมากแล้วต้องการใครสักคนมาช่วยแบ่งเบาภาระ ยังมีดอกบัวที่ข้าเป็นห่วง” พลางเบือนหน้ามองดอกบัว นางยิ้มเอียงอาย “ข้าคงไม่สามารถดูแลนางไปจนตลอดชีวิต” <p>“แต่ผู้เยาว์” <p>จอมอึกอัก เจ้าสำนักอัคคียกดอกบัวขึ้นมากล่าวอ้างเช่นนี้ หากปฏิเสธออกไปไยมิต่างกับปฏิเสธนาง <p>“เจ้าไม่ต้องเร่งรีบให้คำตอบ ข้าให้เวลาเจ้าตัดสินใจจนถึงก่อนวันเข้าประลอง เจ้าคิดดูให้ดี” <p>หลังอาหาร จอมกลับเข้าห้องพักด้วยความสับสนลังเล เขาออกเดินทางเพียงเพราะตั้งใจเสาะหาคำตอบแห่งชีวิต แล้วจะกลับไปหาอาจารย์กลับไปอยู่กับอาจารย์อย่างมีความสุขเหมือนคืนวันเดิม ๆ ที่เคยใช้ชีวิตเติบโตมา <p>แต่..ชีวิตใหม่สะดวกสบายที่นี่เป็นเรื่องน่าตื่นเต้น..น่าค้นหา..ชีวิตที่เต็มด้วยสีสันหลากหลาย ข้าทาสบริวาร โดยเฉพาะ..ดอกบัว <p>ค่ำคืนนั้นจอมหลับฝัน.. <p>ครั้งได้พบเห็นชีวิตคู่ที่เปี่ยมสุขของเทพยุทธ์นิรนามและเมย์ เขาใฝ่ฝันตลอดมาว่า สักวันเขาจะมีชีวิตคู่เช่นนั้นบ้าง เขาจะมีครอบครัวอบอุ่น มีคนคอยดูแลอาหารการกิน ไม่ว่าเดินทางไปที่ได รู้ว่ามีอีกคนคอยอยู่ ได้ตะโกนก้องเมื่อกลับถึงเรือน “ข้ากลับมาแล้ว!” <p>ในฝัน..จอมเห็น..หญิงสาว โผล่พรวดออกมาจากเรือน สวมกอดเขาด้วยความห่วงใย.. <p>..ดอกบัว.. </p> <p><img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681448.jpg"> </p> <p><font color="#c0c0c0">พ ยั ค ฆ์ ถ อ ย ห นึ่ ง ก้ า ว ก่ อ น ก ร ะ โ จ น . . . พ ญ า มั ง ก ร ข ด ลำ ตั ว ก่ อ น ท ะ ย า น ฟ้ า<br> เทพบูรพา<br>(ยังมีต่อ)</font></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/252274554550945597-7979458243231704514?l=rookkart.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-252274554550945597.post-37908362308206139782007-11-22T20:05:00.001-08:002010-05-01T05:21:11.795-07:00๑๕.ทิพยคีตา<img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681271.jpg"> <p><strong>จอม</strong>กราบลาท่านสูญญตาจารย์ ท่านฝากให้จอมนำหมากม้าตัวเดิมคืนแก่เทพยุทธ์นิรนาม <p>จอมรีบรุดเดินทางด้วยคิดถึงเทพยุทธ์นิรนามและเมย์เป็นกำลัง เขาใช้เส้นทางเดิม ผ่านหมู่บ้านที่ครั้งขามาเคยแวะเดินหมาก ยามนี้มิมีใครไม่รู้จักเมฆาล่องลอย ผู้คนพากันทักทาย บ้างเชื้อเชิญให้พักที่เรือน บ้างนำห่อเสบียงกรังมาให้ จอมไหว้ขอบคุณเซียนหมากเหล่านั้นแล้วล่ำลาออกเดินทาง <p>ผ่านป่าริมธารที่เคยฝึกเขียนรูปกับราศีมีน จอมเร่งฝีเท้าก้าวไปบนโขดหินหมายใจจะเล่าประสบการณ์ที่ได้พบให้สหายได้รับรู้ แต่กระท่อมริมธารว่างเปล่า เขาใจหาย ไม่รู้เมื่อไรจะได้ปะสหายร่วมวัยหนึ่งเดียวของเขาอีก <p>จอมเดินทางต่ออย่างเร่งรีบ อยากให้ถึงกระท่อมของเทพยุทธ์นิรนามเร็วไว อยากเล่าเรื่องราวให้มิตรทั้งสองฟัง <p>ระหว่างทางมีชายผู้หนี่งร้องเรียก <p>“ท่านเมฆาล่องลอย!” <p>จอมหันหาต้นเสียง ชายโพกผ้ากันแดดเดินจ้ำมาทางจอม คนผู้นี้รูปร่างสูงใหญ่ใบหน้าแดงเรื่อ จอมร้องทัก <p>“ท่านอสูรเหล็กไฟ! ท่านสบายดี?” <p>“สวัสดีท่าน ข้าพเจ้าสบายดี ท่านเจ้าสำนักเชิญท่านแวะพักผ่อนที่สำนักเมื่อเสร็จกิจจากสูญญตาราม โชคดีเจอท่านระหว่างทาง” <p>“แต่ข้าพเจ้าจะกลับไปกระท่อมท่านเทพยุทธ์นิรนาม” <p>“ท่านเจ้าสำนักย้ำเชิญท่านไปให้ได้ นายน้อยดอกบัวด้วย” <p>จอมชะงักเมื่อยินนามดอกบัว..เสียงใสดุจกังสดาลเงินดังแว่วในความทรงจำ <blockquote> <p><font color="#808080">“ท่านพี่...ไปเยี่ยมข้าพเจ้าที่สำนักบ้างนะ” ดอกบัววักน้ำในสระใส่บัวหลวงกลีบขาวละมุน ภมรน้อยบินวนอยู่ไปมา </font> <p><font color="#808080">“ขอ...เอ่อ..ครับ ข้าพเจ้า..ข้าพเจ้าจะไป หวังวันนั้นท่านยังสามารถจดจำข้าพเจ้า” </font> <p><font color="#808080">“มีหรือข้าพเจ้าจะลืม” เธอหันมายิ้ม</font> </p></blockquote> <p>เสียงสดใสยังกังวานแว่วอยู่ในความทรงจำ จอมระลึกถึงเสียงนั้นอยู่ทุกย่ำยาม เขาตัดสินใจติดตามอสูรเหล็กไฟไปสำนัคอัคคี <p>เหนือเซียนมังกรไฟเจ้าสำนักอัคคีจัดให้จอมพักเรือนรับรองด้านหลังอาคารใหญ่ของสำนัก เจ้าสำนักอัคคีถามไถ่ถึงการฝึกปรือ เมื่อได้รู้ว่าจอมเปิดผนึกกลหมากสูญญตาสำเร็จ เจ้าสำนักอัคคีแสดงความชื่นชมยินดี กล่าวว่า <p>“เป็นเช่นนี้เอง..ท่านสูญญตา ท่านนะท่าน ข้าพเจ้าครุ่นคิดสมองแทบแตกกระจาย กลับเปิดได้ง่ายแค่นี้เอง” <p>เจ้าสำนักอัคคีชักชวนให้จอมพักที่สำนักกว่าถึงวันประลองหมาก แต่จอมยังอยากกลับไปหาเทพยุทธ์นิรนาม เจ้าสำนักอัคคีโน้มน้าวใจอย่างไรไม่สามารถเปลี่ยนใจจอมที่สุดกล่าวว่า <p>“ตามแต่เจ้าเถิด เจ้าพักผ่อนที่นี่ตามสบายสักวันสองวันแล้วค่อยไปกระท่อมเทพยุทธ์นิรนาม ขาดเหลืออะไรไห้บอกดอกบัว นางจะจัดหาให้เจ้าเอง” <p>“ขอบคุณขอรับ” จอมไหว้ขอบคุณ <p>จอมพักที่สำนักอัคคีอย่างสุขสบาย..สบายอย่างไม่เคยสัมผัสมาก่อน มีคนรับใช้คอยดูแลทุกเรื่องราว แทบไม่ต้องทำอะไร แม้กิจประจำวัน การปัดกวาด ทำความสะอาดที่พักอาศัย การล้างถ้วยชามภาชนะซึ่งอาจารย์เคยสอนให้จอมเอาใจใส่ ปฏิบัติเสมือนเป็นพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์ <p>แต่ที่นี่กลับมีคนกระทำให้<br>จอมเริ่มสงสัยคำสอนสั่งของอาจารย์ <p>วันต่อมาขณะจอมไม่รู้จะทำอะไรดี แว่วยินเสียงดนตรี จึงเดินตามเสียงออกไป เห็นดอกบัวนั่งสีสะล้ออยู่ในศาลาสวนพฤกษชาติ จอมเดินเข้าไปนั่งฟัง <br>ดอกบัวส่งยิ้ม มือยังคงชายช้อยอ้อยสร้อยอยู่กับคันสะล้อ นางพริ้มตาลง.. <blockquote> <p>เสียงสะล้อ หวานแว่ว..<br>ขานขับท่วงทำนองเพียงแผ่ว<br>แล้วค่อย ๆ กระชั้น..ถี่..กังวานก้อง<br>เสียงแหลมกรีดร้อง เหมือนหัวใจร่ำให้<br>แล้วค่อย..สะอึก..สะอึ้นอั้น..<br>คันสะล้อ..สะท้าน..สั่นไหว... <p>ทิ้งท่วงทำนอง..หวาน..จับหัวใจ<br>ดั่งรอยยิ้มสะอึกไห้ทั้งน้ำตา </p></blockquote> <p>ดอกบัวลืมดวงตาใสขึ้นมองจอม <br>เขาปรบมือชื่นชมเสียงดนตรีของนาง </p> <p>“ไพเราะมากขอรับ..ดอกบัวเก่งจริง” <p>“ขอบคุณท่านพี่..ข้าพเจ้าฝึกฝนแทบทุกวัน ทำได้เพียงเท่านี้เอง...ท่านพี่ลองบ้างมั้ย?” <p>“ข้าพเจ้าบรรเลงดนตรีไม่เป็นดอกขอรับ” <p>“ไม่เป็นไร...ลองขลุ่ยนี่ดูสิ” <p>ดอกบัวหยิบขลุ่ยเพียงออส่งให้จอม แนะให้จอมวางนิ้ว <p>“ดนตรีก็คือเสียงที่มีอยู่ในธรรมชาติ ลองผสานจิตกับขลุ่ย ให้เหมือนขลุ่ยเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย ปล่อยผ่านสายลมผ่านลำขลุ่ยเหมือนผ่อนลมหายใจ<br>แล้วกระแสเสียงจะกำเนิดขึ้นด้วยตัวของมันเอง” <p>จอมทดลองขยับนิ้ว เกร็งพลัง ปล่อยลมผ่านช่องน้อยของขลุ่ยไม้ไผ่ ก่อเกิดเสียงสะท้อนก้อง </p> <blockquote> <p>..เสียงขลุ่ยอ้อยสร้อย..อ่อนไหว<br>ดังดวงใจไร้เดียงสา..เริงร่า<br>อ่อ...อ้อ...อ่อ...เอ่ย คำพรรณา<br>อ้อ...อ่อ...อ้อ..ตามประสา..เพลินใจ </p></blockquote> <p>จอมขยับนิ้วขึ้นลงสอดสัมพันธ์กับลมหายใจโดยไร้เดียงสา..ประสานดวงตาสวยใสดรุณีน้อยตรงหน้า เสียงขลุ่ยของจอมพลิ้วไหวกังวาน <p>ดอกบัวหยิบสะล้อขึ้นประทับ ขยับคันชักส่งเสียงอี๊อ่อหยอกล้อเสียงขลุ่ย ประสานท่วงทำนองบ้างขัดขวาง..บ้างคลอตาม..บางครั้งดักรอข้างหน้า บางคราต้อยตามอยู่ข้างหลัง <p>สองเสียงเคียงคลอหยอกล้อกัน ดั่งผีเสื้อน้อย..เกาะคู่เคล้า..หยอกเย้าเล่นลม <p>หัวใจจอมล่องลอยไปแสนไกล <p>จอมดื่มด่ำรสทิพย์ดนตรีโดยไม่ประสีประสากับความรู้วิชาการดนตรีใด เขาเพียงปล่อยใจไปกับสรรพเสียงที่พลิ้วผ่านช่องน้อย ๆ ของขลุ่ยเพียงออ จิตใจจอมกระโดดโลดเต้นขึ้นลงบัดเดี๋ยวสูง ประเดี๋ยวต่ำ บางครั้งก้าวยาว บางครากระโดดยึกยักอย่างสนุกสนาน <p>ดอกบัวใช้ทักษะสะล้อ ที่นางฝึกปรือ ช่วยประคองเสริมส่งจังหวะเสียงขลุ่ยให้มีมิติชวนติดตาม คอยรองรับต่อล้อท่อนทำนองเมื่อจอมสะดุด <p>สองแนวเสียงจากต่างที่มากลับผสานเป็นหนึ่งเดียว ก่อเกิดบทเพลงรักหวานที่เปี่ยมชีวิตชีวา..กรุ่นหอมเกสรดอกไม้มารวยริน<br>เสียงดนตรีของทั้งคู่ลอยล่องไปทั่วสวนพฤกษชาติ </p> <p><img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681448.jpg"> </p> <p><font color="#808080">ด น ต รี คื อ เ สี ย ง ที่ มี อ ยู่ ใ น ธ ร ร ม ช า ติ </font> <p><font color="#808080"> ดอกบัว<br></font></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/252274554550945597-3790836230820613978?l=rookkart.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-252274554550945597.post-35714436867144281642007-11-21T00:11:00.001-08:002010-05-01T05:21:11.795-07:00๑๔.คัมภีร์สูญญตา<img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681271.jpg"> <p><strong>จอม</strong>ผ่านวันคืนโดยมิได้ใส่ใจวันเวลา เพียงปฏิบัติกิจประจำวัน ร่วมสวดมนต์ทำวัตรเช้า-เย็น ทำความสะอาดกุฏิ ปัดกวาดลานธรรมร่วมกับเหล่าเณรน้อย<br>ปฏิบัติโยคะ ผสานการเคลื่อนไหวร่างกาย ลมหายใจ จิตใจเป็นหนึ่งเดียว <p>วันหนึ่ง ขณะจอมนิ่งอยู่ในสมาธิจิต ณ ศาลาปฏิบัติธรรม พลันยินเสียงเรียกจากท่านสูญญตาจารย์แว่วมา <p>จอมลุกขึ้นจากอาสนะตรงไปยังกุฏิอริยสงฆ์ เห็นท่านนั่งเข้าฌาณอยู่หน้ากุฏิ<br>จอมคลานเข้าไปกราบ ท่านสูญญตาจารย์ลืมตาขึ้น <p>“พระคุณท่านเรียกหากระผมหรือขอรับ?” <p>“เจ้าได้ยินเสียงอาตมาก็แสดงว่าถึงเวลาแล้ว...จงนั่งลงเข้าสู่สมาธิจิต..ตั้งใจฟังอาตมาให้ดี” <p>จอมก้มกราบนั่งขัดสมาธิพนมมือ หลับตาเข้าสู่ภวังคจิต เสียงท่านสูญญตาจารย์เหมือนดังก้องมาจากสุดฟากฝั่งมหานที กังวานไปทั้งห้วงภวังค์อันเวิ้งว้าง <p>“สรรพสิ่งล้วนเป็นหนึ่งเดียว...เกี่ยวพันเชื่อมโยงไร้ที่สิ้นสุด จงรับรู้การมีอยู่และการแปรเปลี่ยน..ความทรงจำในอดีต, ความรู้ที่ศึกษา, ความรู้สึกนึกคิดในปัจจุบันล้วนปิดกั้น กักขัง ไม่ให้ ‘ใจ’ เป็นอิสระ... <p>คำสอนของคุรุใด ล้วนนำไปสู่เป้าหมาย ความเชื่อเฉพาะตน หลักการที่เหล่าคุรุบัญญัติขึ้น..พันผูกไม่มีวันหลุดพ้น <p>จงสลายสรรพสิ่ง..รวมเป็นหนึ่งเดียว เปิดใจออกสู่ ‘ความจริง’ อันกว้างใหญ่ ไร้ที่สิ้นสุดคือ ‘อนัตตา’ แม้คำของอาตมา..เมื่อเข้าใจจงละเสีย</p> <p>อาตมาหาได้เป็นคุรุหรืออาจารย์ เป็นเพียงความว่างไม่สุดสิ้น เป็นสรรพสิ่งในห้วงจักรวาลและมิได้เป็นอันใด </p> <p>ถ้อยคำ...หรือตัวอักษร หาใช่ความจริง จงสลายให้หมดสิ้น <p>‘ความเข้าใจ’ <p>ลุ่มลึก..กว้างใหญ่..เกินกว่าสัญลักษณ์ใด ๆ ก้าวล่วงไปถึง<br>จงไปยังที่ซึ่ง ‘มี’ และ ‘ไร้’ สรรพสิ่ง..คือ..สูญญตา” <p>พลันพลังสว่างจ้าพวยพุ่งเข้าปะทะจอมในความมืดสนิทแห่งภวังค์<br>พุ่งผ่านร่างจอมที่โปร่งใส..ไปในความมืดมิดนิรันดร์กาล <p>“จงลืมตาขึ้น” เสียงท่านสูญญตาจารย์แว่วมาจากที่แสนไกล <p>จอมลืมตาขึ้นช้า ๆ ภาพเบื้องหน้า สว่างใส เหมือนทุกสิ่งอยู่ใกล้แค่ตา<br>เบื้องหน้าที่เคยว่างเปล่า กลับวางไว้ด้วยกระดานหมากทำจากศิลาหนาสีดำสนิทเป็นมันวาวพร้อมตัวหมากศิลายืนเรียงอยู่ด้านข้าง <p>ท่านสูญญตาจารย์ค่อย ๆ ลืมตา ยกฝ่ามือขวาขึ้นเหนือกระดานหมาก<br>พลันมีแสงจ้าสว่างวาบขึ้นใต้ฝ่ามือ เกิดมวลหมอกขาวพลิกพลิ้ว ท่านสูญญตาจารย์หงายฝ่ามือวนไปข้างหน้าแล้ววกกลับอย่างรวดเร็ว ไอหมอกสว่างเรืองเคลื่อนตัวเป็นสายตามมือ ม้วนลงโอบล้อมตัวหมาก รวบตัวหมากทั้งหมดลอยขึ้น ท่านยกมือขึ้นสูงแล้ววาดเป็นวงไปบนกระดานหมาก <p>หมากทั้งหมดทิ้งตัวลงบนตำแหน่ง หมอกควันค่อย ๆ จางหายเผยตัวหมากผิวมันสะท้อนเงายืนสงบนิ่งบนกระดานศิลา <p>กลหมากสูญญตาอันล้ำลึก วางอยู่ตรงหน้าจอม <p>อริยสงฆ์หลับตาเข้าสู่สมาธิ<br>เสียงจิตของท่านดังก้องในโสตประสาทของจอม <p>“เจ้าได้รับการฝึกฝนที่กล้าแข็งมาจากอาจารย์ ใช้เวลาเพียงไม่นานเจ้าสามารถมาถึงจุดนี้นับเป็นหนึ่งในใต้หล้าที่หาได้ยากยิ่ง เวลาผ่านมาหลายสิบปีไม่เคยมีผู้ใดสามารถแก้กลหมากของอาตมาได้ หวังเจ้าใช้พลังฝึกปรือให้เต็มที่ ‘คัมภีร์สูญญตา’ ที่นักเดินหมากทั่วแผ่นดินหมายปอง ซุกซ่อนอยู่ตรงหน้าเจ้า <br>อาตมาหวังว่าหากเจ้าได้ไป จะใช้ให้เป็นประโยชน์ต่อสรรพชีวิต” <p>เสียงจิตแผ่วหาย <p>พลังอุ่นขุมหนึ่งก่อตัวขึ้นที่ตรงสุดลมหายใจ ขยายตัวแผ่กว้างขึ้นทุกทีจนแทบจะปะทุออกภายนอก จอมไม่ทราบจะรั้งหรือปลดปล่อยออกไป ได้แต่กลั้นลมหายใจนิ่งจนสุดจะทานทน</p> <p>พลันเสียงจิตอริยสงฆ์ดังก้อง </p> <p>“ปลดปล่อย!” <p>พลังหนักหน่วงเคลื่อนเข้าปะทะกันที่ฝ่ามือ จอมแยกฝ่ามือที่พนมอยู่ออกจากกัน พลังแสงสีฟ้าอ่อนก่อตัวขยายขึ้นระหว่างฝ่ามือ จอมมองเข้าไปในพลังแสง ใจกลางแสงฟ้าเป็นวงแสงเล็ก ๆ สีน้ำเงินเข้ม หมุนรอบตัวอย่างรวดเร็ว <p>“แก้กลหมาก!” <p>เสียงจิตท่านสูญญตาจารย์ดังก้องอีกครั้ง <p>จอมบีบอัดมวลพลังไว้ด้วยสองฝ่ามือ เคลื่อนมือขวาวาดเป็นวงรอบกระดานหมาก พลังแสงฟ้าแผ่เข้าห่อหุ้มทั้งกระดาน วงแสงน้ำเงินเข้มเคลื่อนไหวไปตามสายตาที่จอมมองหมากแต่ละตัวอย่างรวดเร็ว <p>ภาพกระดานไม้คร่ำคร่าที่จอมเคยใช้เดินหมากกับอาจารย์ปรากฏขึ้น เห็นกลหมากต่าง ๆ ที่อาจารย์เคยพร่ำสอน ตัวหมากกระจายตำแหน่งสลับสับเปลี่ยน กลแล้ว กลเล่า ด้วยความเร็วจนไม่อาจจับตา <p>ภาพความทรงจำในอดีตทะยอยฉายกลับมาหาปัจจุบัน</p> <p>ภาพหนครั้งเริ่มฝึกฝนเดินหมากถึงประลองหมากฝ่าด่านเข้าสู่ทำเนียบเซียน..จนถึงหักล้างกับ ‘อสูรเหล็กไฟ’ </p> <p>สุดท้าย.. <p>เป็นความว่างอันไพศาล <p>พลันวงแสงน้ำเงินเข้มที่แล่นพล่านหยุดสงบนิ่ง จอมวนมือขวารอบแผ่นศิลา สูดหายใจลึก เคลื่อนพลังทั้งหมดสู่เบื้องบน มวลพลังฟ้ารวบตัวหมากทั้งหมดลอยขึ้น จอมผ่อนลมหายใจสลายพลังคืนสู่ฝ่ามือ ตัวหมากลอยละลิ่วแบ่งฟากลงยืนข้างกระดาน ทุกตัวกลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม <p>จอมก้มลงกราบแล้วกล่าว <p>“ขอพระคุณท่านอย่าได้ตำหนิ ผู้เยาว์พบว่าผู้เยาว์หาได้ต้องการคัมภีร์ ทุกถ้อยคำของพระคุณท่าน ผู้เยาว์กระจ่างแจ้งแล้ว” <p>พลันยินเสียงศิลาปลิแตก แผ่นกระดานศิลาแยกเป็นสองส่วน เผยให้เห็นคัมภีร์ใบลานสอดไว้ในเนื้อหิน <p>“ประเสริฐ ประเสริฐ” อริยสงฆ์กล่าว “ไม่ต้องการ กลับได้มา” <p>ท่านเอื้อมมือลูบศีรษะจอมด้วยความปราณี <p>“ทะเลทุกข์เวิ้งว้าง คืนฝั่งกลับพบสุข เจ้าลุถึงสูญญตาแล้วเด็กเอย”</p> <p>พลังอุ่นจากฝ่ามืออริยสงฆ์แผ่ซ่านผ่านศีรษะครอบคลุมไปทั่วกาย แม้ท่านดึงมือกลับ พลังอบอุ่นขุมนั้นยังคลี่คลุมห่อหุ้มร่างกายไม่จากไป </p> <p>“คัมภีร์สูญญตาสถิตอยู่กับใจเจ้าแล้ว ตัวอักษรใด ๆ ไร้ความหมายอีกต่อไป<br>หวังว่าเจ้าจะนำหลักธรรม ส่งต่อเพื่อนมนุษย์เพื่อสันติสุขของสรรพชีวิต” <p>“ขอรับ” จอมก้มลงกราบ <p>“เจริญพร” <p> <img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681448.jpg"> <p><font color="#808080">ไ ม่ มี ภั ย ใ ด จ ะ ยิ่ ง ใ ห ญ่ ไ ป ก ว่ า. . . </font></p> <p><font color="#808080">ก า ร ดู แ ค ล น ข้ า ศึ ก<br> ‘เต๋าเต๊กเก็ง.....เหลาจื้อ’</font></p> <div class="wlWriterSmartContent" id="0767317B-992E-4b12-91E0-4F059A8CECA8:f57d4989-2c89-452a-a429-f39251fc6234" contenteditable="false" style="padding-right: 0px; display: inline; padding-left: 0px; padding-bottom: 0px; margin: 0px; padding-top: 0px">Technorati Tags: <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%a3%e0%b8%b8%e0%b8%81%e0%b8%86%e0%b8%b2%e0%b8%95" rel="tag">รุกฆาต</a>, <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%99%e0%b8%b4%e0%b8%a2%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b8%ad%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b9%84%e0%b8%a5%e0%b8%99%e0%b9%8c" rel="tag">นิยายออนไลน์</a>, <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%81%e0%b8%b3%e0%b8%a5%e0%b8%b1%e0%b8%87%e0%b8%a0%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b9%83%e0%b8%99" rel="tag">กำลังภายใน</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/252274554550945597-3571443686714428164?l=rookkart.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-252274554550945597.post-85518162011750487162007-11-19T14:02:00.001-08:002010-05-01T05:21:11.796-07:00๑๓.กังสดาล<img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681271.jpg"> <p><strong>บ่าย</strong>วันหนึ่งขณะที่จอมนิ่งอยู่ในสมาธิจิต <br>เณรน้อยรับคำสั่งท่านสูญญตาจารย์มาตามให้ไปพบ <p>จอมเดินถึงบริเวณกุฏิเห็นคนผู้หนึ่งนั่งสนทนาอยู่กับท่าน <br>มีหญิงสาวคอยรินชาปรนนิบัติทั้งสอง<br>จอมจำได้ในทันที<br>เป็นเหนือเซียนมังกรไฟเจ้าสำนักอัคคีกับดอกบัว <br>มีเหล่าศิษย์สำนักอัคคีนั่งจับกลุ่มอยู่ห่าง ๆ <p>จอมเข้าไปคุกเข่าไหว้เจ้าสำนักอัคคี <p>“สวัสดีจอม” เจ้าสำนัคอัคคียิ้มทักทาย “นั่งสิ....ไม่ได้เจอกันนานเจ้าสบายดี?” <p>“ขอรับ สบายดีขอรับ” <p>“อยู่ที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง?” <p>“ดีขอรับ ผู้เยาว์ได้เรียนรู้มากมายจากการอ่านพระคัมภีร์” <p>เจ้าสำนักอัคคีลูบเคราขาวกล่าวว่า <p>“ดี..ดี เยาว์วัยหมั่นศึกษา....” จากนั้นกล่าวกับท่านสูญญตาจารย์ <br>“ข้าอยากไว้วานศิษย์ท่านสักเรื่องหวังท่านจะอนุญาต” <p>อริยสงฆ์พยักหน้า เหนือเซียนมังกรไฟกล่าวกับจอมว่า <p>“ข้าจะเดินหมากกับท่านสูญญตา วานเจ้าพาดอกบัวเดินชมสถานที่หน่อย<br>ข้ากลัวหลานน้อยของข้าจะเบื่อ...” <p>เจ้าสำนักอัคคีกล่าวพลางมองดอกบัวด้วยความเอ็นดู เธอยิ้มเอียงอาย <p>“ขอรับ...เชิญ ขอรับ” จอมก้มกราบท่านสูญญตาจารย์จากนั้นขยับถอยออกมา <p>ดอกบัวจัดเตรียมชาไว้สำหรับอาวุโสทั้งสองเสร็จสรรพก้าวตามจอมออกจากบริเวณกุฏิ <p>สูญญตารามเป็นสำนักสงฆ์แบบวัดป่ามีอาณาเขตกว้างใหญ่ ร่มรื่นด้วยเงาไม้ <br>มีทางเดินเล็ก ๆ ทอดยาวคดเคี้ยวเชื่อมวิหารต่าง ๆ ที่ล้วนสร้างจากวัสดุธรรมชาติ ส่วนหน้าเป็นส่วนปฏิบัติธรรม ส่วนหลังลึกเข้าไปในดงไม้เป็นสังฆาวาส มีธารน้ำแยกพื้นที่ทั้งสองออกจากกัน ธารน้าไหลเลี้ยวลดเชื่อมสู่สระน้ำขนาดใหญ่ ในสระเต็มด้วยบัวหลากหลายสายพันธุ์บานดอกสะพรั่ง <p>จอมพาดอกบัวแวะชมสถานที่ต่าง ๆ ตะวันบ่ายฉายแสงเจิดจ้าทอดลำแทรกม่านไม้ แต้มลายสลับเงาใบไปบนเส้นทางคดเคี้ยว <p>หลังแนะนำสถานที่จอมได้แต่นิ่งอึ้ง ในชีวิต..ไม่เคยใกล้ชิดหญิงสาวเช่นนี้ มีคำพูดมากมายอยากกล่าว กลับไม่รู้จะเริ่มอย่างไร? ดอกบัวเป็นผู้เริ่มต้นสนทนา <p>“ท่านพี่มาพักอยู่ที่นี่นานแล้วหรือไร?” <p>“ร่วมสองเดือนแล้วขอรับ” จอมตอบ <p>“ไม่ต้องพูดขอรับก็ได้ ข้าพเจ้าอ่อนวัยกว่าท่านพี่” <p>“ขอรับ” ยังคงรับคำเดิม ดอกบัวแย้มยิ้ม <p>“มาอยู่ที่นี่มีท่านอาจารย์สอนวิชาเดินหมากให้...คงเก่งขึ้นมากสินะ” <p>“เปล่าขอรับ” ดอกบัวยิ้ม <p>“ท่านสูญญตาจารย์เพียงบอกให้ข้าพเจ้าอ่านพระคัมภีร์และนั่งนิ่ง ๆ” <p>“แค่นั้นเองหรือเช่นนั้นจะเดินหมากเก่งขึ้นได้อย่างไร?” <p>“ไม่ทราบขอ.....” ดอกบัวยิ้ม <p>“ท่านลุงบอกว่าท่านพี่จะเข้าประลองชิงตำแหน่งยอดเซียน?” <p>“เป็นความจริงขอ....” จอมยิ้มบ้าง <p>“ท่านพี่มั่นใจแค่ใหน?” <p>“ข้าพเจ้าไม่รู้จักคำว่ามั่นใจ ข้าพเจ้าเพียงนั่งลงแล้วเดินหมาก...ทำไมต้องมั่นใจด้วย?” จอมย้อนถาม <p>“ความมั่นใจ เป็นพลังที่จะเอาชนะการแข่งขัน” <p>“ข้าพเจ้ามิได้คิดเอาชนะ ข้าพเจ้าเพียงเข้าร่วมการเดินหมากเท่านั้น” <p>“เพียงเข้าร่วมการเดินหมาก!?” <p>“ขอ..เอ่อ..ครับ” <p>“หากไม่ต้องการชัยชนะเยี่ยงนั้นจอมเข้าแข่งขันเพื่อวัตถุประสงค์ใดหรือ?” <p>“ท่านเทพยุทธ์นิรนามบอกว่าข้าพเจ้าอาจได้พบคำตอบที่ค้นหา” <p>“คำตอบ?” ดอกบัวฉงนใจ <p>“ครับ..” <p>“อ๋อ..เรื่องที่ท่านพี่คุยกับท่านลุงที่สำนักเมื่อหลายวันก่อนใช่หรือไม่?” <p>“ใช่ครับ..ข้าพเจ้าอาจได้พบความหมายของชีวิตจากการเข้าร่วมการแข่งขัน” <p>“ไยจึงต้องการค้นหาความหมายของชีวิต? ข้าพเจ้าไม่เคยขบคิดเรื่องเช่นนี้เลย” <p>“เป็นเพียงคำถามที่ผุดขึ้นมาในใจ ข้าพเจ้าจึงถามอาจารย์” <p>“ท่านตอบว่ากระไร” <p>“ท่านไม่ตอบแต่สั่งให้ข้าพเจ้าออกเดินทางค้นหา..” <p>“จอมจึงเดินทางรอนแรมมา” <p>“ครับ” <p>ดอกบัวแย้มยิ้มประกายตาสดใสฉายวาวเจิดจ้ากว่าสายแดดที่ทอดผ่านม่านไม้<br>ดวงตาคู่นั้นทำให้โลกของจอมพลอยสว่างไสวเต็มด้วยชีวิตชีวา</p> <p>ทั้งสองลัดเลาะตามเส้นทางที่สงบวิเวก เงาไม้เต้นไหวล้อลมบ่ายอยู่รายรอบ<br>จอมรู้สึกเหมือนลอยละลิ่วอยู่ในสถานที่พิเศษพิสดาร มีเสียงกังวานใสดุจกังสดาลเงินดังหวานแว่ว ช่างเป็นช่วงเวลาปีติสุขที่ในชีวิตไม่เคยพบพาน..อยากให้เวลาเช่นนี้ดำเนินไปชั่วนิรันดร์... </p> <p>ทั้งคู่แวะนั่งสนทนาริมสระน้ำ <br>ผีเสื้อเหลืองตัวน้อยบินแวะเวียนทักทายบัวหลวงที่เบ่งบานดอกขาวอยู่ปริ่มน้ำ <p>จนคล้อยเย็น จึงกลับคืนสู่บริเวณกุฏิท่านสูญญตาจารย์ <br>สักครู่ ทั้งคณะก็ลากลับ <br>ดอกบัวชักชวนจอมให้เดินออกมาส่งถึงปากทางเข้าอาราม <br>จอมยืนมองคณะจากไปจนลับตา<br>ลืมไปว่า..ใบหน้ายังมีรอยยิ้มค้างอยู่ </p> <p><img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681448.jpg"> </p> <p><font color="#808080">คุ ณ ค่ า ที่ แ ท้ จ ริ ง ข อ ง ค น ค น ห นึ่ ง <br>ก ลั บ มิ ไ ด้ อ ยู่ ที่ ร่ า ง ก า ย เ ลื อ ด เ นื้ อ<br>ห า ก อ ยู่ ที่ ป ณิ ธ า น แ ล ะ จิ ต ใ จ ข อ ง เ ข า<br> ‘เดียวดายใต้เงาจันทร์...โก้วเล้ง : รำพัน’</font> </p> <div class="wlWriterSmartContent" id="0767317B-992E-4b12-91E0-4F059A8CECA8:d870859a-c092-4d1a-a461-f775c7e5745a" contenteditable="false" style="padding-right: 0px; display: inline; padding-left: 0px; padding-bottom: 0px; margin: 0px; padding-top: 0px">Technorati Tags: <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%a3%e0%b8%b8%e0%b8%81%e0%b8%86%e0%b8%b2%e0%b8%95" rel="tag">รุกฆาต</a>, <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%99%e0%b8%b4%e0%b8%a2%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b8%ad%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b9%84%e0%b8%a5%e0%b8%99%e0%b9%8c" rel="tag">นิยายออนไลน์</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/252274554550945597-8551816201175048716?l=rookkart.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-252274554550945597.post-69226026680696610162007-11-19T14:00:00.003-08:002010-05-01T05:21:11.796-07:00๑๒.นอกในเป็นหนึ่ง<p><img alt="" src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681271.jpg"> <p><strong>วัดป่า</strong> ยามเช้า...<br>แสงตะวันส่องผ่านละอองหมอกขาวนวล...ฟุ้งกระจายอยู่ในป่าไผ่<br>ยินเสียงสกุณาออกหากิน<br>เณรน้อยกำลังปัดกวาดลานดิน...<br>จีวรสีส้มสุก สว่างจ้าท่ามป่าไผ่เขียวครื้ม <p>จอมพักที่กุฏิ หลังหนึ่ง<br>กุฏิแต่ละหลังแยกห่างจากกันโดยระยะทางและสุมทุมพุ่มไม้ มองไม่เห็นกัน <p>จอมปฏิบัติตัวเหมือนนักบวชผู้หนึ่ง ตื่นพร้อมพระสงฆ์ ปัดกวาด ทำความสะอาดบริเวณวัด ร่วมสวดมนต์ทำวัตรเช้า-เย็น <p>ท่านสุญญตาจารย์มิได้กล่าวอันใด เพียงนำจอมไปยังสถานที่หนึ่ง เรียกว่า ‘หอพระธรรม’ เป็นที่เก็บตู้พระธรรม ภายในบรรจุคัมภีร์ใบลานจำนวนมาก <br>ท่านบอกให้จอมอ่านคัมภีร์ในหอพระธรรม เมื่อว่างจากกิจประจำวัน <p>การใช้ชีวิตที่นี่ ไม่ได้แตกต่างจากที่จอมอยู่กับอาจารย์มากนัก<br>อาจารย์เป็นผู้ปลีกวิเวก หลีกเร้น บริโภคผักผลไม้ งดเว้นเนื้อสัตว์<br>ที่แตกต่างก็เพียงที่นี่มีพระคัมภีร์ให้อ่านมากมาย จอมได้รู้เรื่องที่ไม่เคยรู้...<br>มีข้อสงสัยอันใด ท่านสูญญตาจารย์ จะให้จอมพบตอนเย็นของทุกวันเพื่อไถ่ถาม หากไม่มีคำถาม ท่านก็มิได้เอ่ยสิ่งใด มีบ้างบางครั้งที่ท่านเอ่ยถาม <p>“ตอนก้าวขึ้นกุฏิ เจ้าใช้เท้าข้างใดเหยียบบันไดก่อน?” <p>จอมอับจนเพราะ ไม่ได้คิดถึงเรื่องเช่นนี้มาก่อน ท่านยิ้ม ไม่ว่ากล่าวอันใด<br>หลายวันต่อมา เมื่อท่านถามคำถามเดิม จอมตอบในทันที ท่านยิ้มเหมือนเดิม <p>เวลาหนึ่งเดือนผ่านไป <p>จอมอยู่กับคัมภีร์พระธรรม อันเป็นภูมิปัญญาสืบเนื่องยาวนาน ได้รับรู้เรื่องราวต่าง ๆ ในโลก ผ่านตัวอักษร ล้ำค่า ได้ระลึกรู้ว่า....โลกช่างกว้างใหญ่ไพศาลไม่รู้จบ กิเลส มายา ของมวลมนุษย์มากมายยิ่งกว่าเม็ดทรายบนหาด <p>เย็นวันหนึ่ง <p>ท่านสุญญตาจารย์บอกจอมหยุดอ่านพระคัมภีร์แล้วให้นั่งนิ่งอยู่กับตัวเอง <p>จอมจึงได้รู้ว่า..ภายในใจคนหนึ่งคนก็กว้างใหญ่ไพศาลดุจมหาสมุทร<br>เป็นมหาสมุทรคลุ้มคลั่งปั่นป่วน ยากทำให้สงบ <p>หลายสัปดาห์ผ่าน ใจจอมจึงค่อยสงบนิ่งอยู่กับลมหายใจเข้าออก<br>สรรพสิ่งรอบกาย ทักทายเหมือนสหายคุ้นเคย<br>จอมคิดถึง ราศีมีน..<br>เขาเคยรู้สึกเช่นนี้ ตอนที่เขียนภาพกับราศีมีน เพียงแต่ไม่รู้ว่าคืออะไร<br>ตอนนี้เขาเข้าใจความหมายที่ราศีมีนกล่าวถ่องแท้แล้ว...<br><img alt="" src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681448.jpg"><br><font color="#808080">"การก้าวพ้นขีดจำกัดของแต่ละคน เกิดจากประสบการณ์ชีวิต <br>พานพบเรื่องราวหลากหลาย..หาใช่การฝึกฝนชั่วครู่ยาม"<br> ราศีมีน</font></p> <div class="wlWriterSmartContent" id="0767317B-992E-4b12-91E0-4F059A8CECA8:fd3bc8a1-3e00-41c4-98a0-24cfb4cedd16" contenteditable="false" style="padding-right: 0px; display: inline; padding-left: 0px; padding-bottom: 0px; margin: 0px; padding-top: 0px">Technorati Tags: <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%a3%e0%b8%b8%e0%b8%81%e0%b8%86%e0%b8%b2%e0%b8%95" rel="tag">รุกฆาต</a>, <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%99%e0%b8%b4%e0%b8%a2%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b8%ad%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b9%84%e0%b8%a5%e0%b8%99%e0%b9%8c" rel="tag">นิยายออนไลน์</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/252274554550945597-6922602668069661016?l=rookkart.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-252274554550945597.post-54254134078746541882007-11-19T14:00:00.001-08:002010-05-01T05:21:11.797-07:00๑๑.สูญญตาจารย์<p><img alt="" src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681271.jpg"> <p><strong>อัสดงคต</strong>เลื่อมแสงรำไร<br>จั๊กจั่นเริ่มระงมเสียงเซ็งแซ่ <p>เบื้องหน้าของจอมเป็นเพียงทางดินเล็ก ๆ ลดเลี้ยวหายไปในแนวไม้เหมือนทางเดินเข้าป่า หาได้มีสัญลักษณ์ใดบ่งบอกให้รู้ว่าตำบลแห่งนี้คืออารามสงฆ์ <p>จอมเพียงย่างเท้าผ่านแนวไม้ อวลไอฉ่ำเย็นชนิดหนึ่งก็ซึมแทรกเข้าสัมผัสใจ<br>สองข้างทางครื้มด้วยเงาไม้สูงใหญ่ สักพักเสียงพระสวดมนตร์ทำวัตรเย็นก็แว่วมาในเสียงจั๊กจั่นเรไร <p>จอมก้าวตามเสียงจนถึงลานดินกว้าง มีพระสงฆ์ อุบาสก อุบาสิกา นั่งรายล้อมต้นโพธิใหญ่ <p>จอมขยับเข้าไปนั่งพนมมือสดับเสียงพุทธมนตร์ <p>ครั้นเสียงสวดเงียบลง จอมคลานเข้าไปบอกอุบาสกผู้หนึ่งว่ามาขอพบท่านสูญญตาจารย์ ชายผู้นั้นจึงนำไปหาท่าน <p>สูญญตาจารย์เป็นพระสงฆ์ชราที่ผู้คนเคารพนับถือในวัตรปฏิบัติ ท่านเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในวงการเซียนด้วยชมชอบเดินหมากมากกว่าท่องบ่นพระคัมภีร์<br>คัมภีร์สูญญตาที่ท่านรจนา ผู้คนกลับคิดว่าท่านซุกซ่อนกลหมากรุกไว้ในปริศนาธรรม</p> <p>เหล่านักเดินหมากจึงมุ่งหน้ามายังสูญญตาราม แต่จนบัดนี้หามีผู้ใดสามารถเปิดอ่าน เพราะท่านปิดผนึกไว้ด้วยกลหมากรุกลึกล้ำ หามีผู้ใดสามารถแก้ได้จนทุกวัน ยิ่งก่อความอยากรู้อยากเห็นให้แก่บรรดาเซียนหมาก </p> <p>สูญญตารามจึงเป็นสถานที่ซึ่งนักเดินหมากเดินทางมาปฏิบัติธรรมฝึกสมาธิจิตภาวนา และมุ่งมาหมายแก้หมากของสูญญตาจารย์หวังครอบครอง ‘คัมภีร์สูญญตา’ </p> <p>จอมกราบคารวะท่านแล้วยื่นห่อผ้าให้ ในห่อผ้าเป็นตัวม้าหมากรุกไม้ที่เทพยุทธ์นิรนามฝากมา</p> <p>ท่านหยิบม้าพินิจแล้วยิ้มอ่อนโยนคลายส่วนฐานของตัวหมากมวนกระดาษเล็ก ๆ ร่วงหล่นออกมาเป็นจดหมายของเทพยุทธ์นิรนาม ท่านอ่านสักครู่จึงเอ่ยถามว่า <p>“เจ้าก็คือเมฆาล่องลอยที่ผู้คนร่ำลือสินะ” <p>“เอ่อ...ขอรับ” จอมตอบรับแม้ในใจจะรู้สึกเป็นนามที่ไม่คุ้น <p>ท่านมวนกระดาษเก็บคืนเข้าตัวหมากเอ่ยถามว่า <p>“เทพยุทธ์นิรนามเขาสบายดี?” <p>“สบายดีขอรับ” <p>“อืมม์..ได้รู้ข่าวคราวอาตมาก็หายห่วง ตามอาตมาไปที่กุฏิ <br>เดินทางมาไกลไปพักผ่อนก่อน” <p>“ขอรับ” <p>อริยสงฆ์เดินนำจอมฝ่าความมืดเลือนรางของค่ำคืนเดือนแรม <p><img alt="" src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681448.jpg"><br><font color="#808080">จ ง ใ ช้ ส า มั ญ สำ นึ ก . .อ ย่ า ใ ช้ ห ลั ก ก า ร<br> เทพประจิม</font></p> <div class="wlWriterSmartContent" id="0767317B-992E-4b12-91E0-4F059A8CECA8:64833402-e997-4d16-aef0-136369d9f50b" contenteditable="false" style="padding-right: 0px; display: inline; padding-left: 0px; padding-bottom: 0px; margin: 0px; padding-top: 0px">Technorati Tags: <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%a3%e0%b8%b8%e0%b8%81%e0%b8%86%e0%b8%b2%e0%b8%95" rel="tag">รุกฆาต</a>, <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%99%e0%b8%b4%e0%b8%a2%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b8%ad%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b9%84%e0%b8%a5%e0%b8%99%e0%b9%8c" rel="tag">นิยายออนไลน์</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/252274554550945597-5425413407874654188?l=rookkart.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-252274554550945597.post-41319895993739920362007-11-19T13:45:00.001-08:002010-05-01T05:21:11.797-07:00๑๐.เมฆาล่องลอย<p><img alt="" src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681271.jpg"> <p><strong>รุ่งเช้า..</strong>จอมลาราศีมีนออกเดินทางแต่เช้า ลำแสงแรกของวันกำลังแทรกตัวผ่านม่านเมฆ หมอกยามเช้าไล้ลอยอ้อยอิ่งอยู่บนพรมหญ้า <p>จอมเร่งฝีเท้าขณะแดดยังไม่แรงร้อน คล้อยสายก็ถึงเขตหมู่บ้าน จอมแวะเข้าไปหาอาหารรับประทาน ระหว่างกำลังรับประทานอาหารได้ยินเสียงโต๊ะข้าง ๆ สนทนา <p>“ฟังว่าเมฆาล่องลอยจะผ่านเส้นทางนี้ เรื่องนี้เจ้าคิดว่าเที่ยงแท้เพียงไร?” <p>“เป็นความจริง” อีกคนโต้ตอบ “ข่าวนี้ข้าได้มาจากทำเนียบเซียน <br>เมฆาล่องลอยจะมาคารวะท่านสูญญตาจารย์” <p>“เช่นนั้นข้านับว่ามาไม่เสียเที่ยว เผื่อจะได้ขอคำชี้แนะสักกระดานสองกระดาน” <p>“อืมม์” อีกคนพยักหน้าสายตาคอยมองผู้คนที่สัญจรผ่านหน้าร้านอาหาร <p>พวกเขาเป็นเหล่านักเดินหมากนั่นเอง มีคนจากทำเนียบเซียนจะไปคารวะท่านสูญญตาจารย์ด้วยหรือนี่..จอมคิด จ่ายค่าอาหารเสร็จจอมกำลังจะออกจากร้าน ชายคนหนึ่งตรงเข้ามาทัก <p>“ท่านเมฆาล่องลอย ข้าพเจ้ามาคอยท่านอยู่ที่นี่แต่วันวาน” <p>พอได้ยินคำเมฆาล่องลอย ผู้คนพลันลุกจากเก้าอี้เข้ามารุมล้อม <p>“ท่านหมายถึงข้าพเจ้าหรือ?” จอมถาม <p>“ใช่ท่าน ข้าพเจ้าจดจำท่านได้แม่นยำ วันที่ท่านทำศึกลือลั่นกับอสูรหล็กไฟสะท้านไปทั้งวงการเซียน ข้าพเจ้าก็ชมดูอยู่ที่นั่น” <p>“ไยจึงเรียกข้าพเจ้าว่าเมฆาล่องลอย” จอมสงสัย <p>“เป็นฉายาที่เหล่าเซียนตั้งให้ท่าน หรือท่านไม่ทราบ?” <p>จอมได้แต่ส่ายหน้า ชายคนนั้นหันไปคว้ากระดานหมากรุกขึ้นมากำไว้แน่น กล่าวด้วยแววตาวอน <p>“รบกวนท่านแนะนำข้าพเจ้าสักกระดานเถิดท่าน” <p>จอมยังงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้แต่พยักหน้า <p>กระดานหมากพร้อมชุดหมากรุกถูกจัดวางบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว ผู้คนรายล้อมเข้าทักทายทำความรู้จักกับจอม จอมอยากไปให้ถึงสูญญตารามโดยเร็วด้วยเกรงจะค่ำมืด แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธเหล่านักเดินหมากจึงร่วมเดินหมากกับพวกเขาหลายกระดาน <p>เหล่าเซียนหมากเต็มไปด้วยความลิงโลด ทุกคนช่วยกันออกความเห็นเอาจริงเอาจังส่งเสียงดังวิจารณ์หมากอย่างออกรส คนแล้วคนเล่าผลัดกันเข้ามานั่งตรงข้ามจอมขอแค่ให้ได้เดินหมากกับระดับเทพที่พวกเขาชื่นชม นั่นนับเป็นความเปรมใจของเหล่านำเดินหมากยิ่งแล้ว</p> <p>จนล่วงเวลาบ่ายคล้อยจอมเกรงจะเดินทางถึงสูญญตารามยามมืดค่ำ<br>จึงร่ำลาบรรดาเซียนหมาก</p> <p>“ท่านเมฆาล่องลอยขอพวกเราเดินไปส่งเป็นเพื่อนท่านจนถึงสูญญตารามเถิด” ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้น <p>“ใช่! พวกเราจะเดินไปด้วยกัน” มีเสียงร้องรับสนับสนุน จากนั้นต่างคนต่างส่งเสียงกันอื้ออึง จอมได้แต่ฝืนยิ้มไม่รู้จะทำประการใด <p>เหล่าเซียนหมากพากันออกเดินเป็นกลุ่ม ครั้นผ่านบ้านเรือนพอได้รู้ว่าเป็นกลุ่มของเมฆาล่องลอยที่กำลังไปคารวะท่านสูญญตาจารย์ ชาวบ้านที่หลงใหลการเดินหมากพากันเข้าร่วมสมทบจนกลายเป็นกลุ่มใหญ่ ต่างพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์ถึงการเดินหมากของจอมในวันประลองเข้าทำเนียบเซียน พวกที่อยู่ในเหตุการณ์กลายเป็นที่สนใจถูกรุมซักถาม กระทั่งวิเคราะห์ถึงการชิงตำแหน่งยอดเซียนที่ครั้งนี้จะเพิ่มความเร้าใจขึ้นอีกมากหลาย <p>เสียงพูดคุยเฮฮาระงงมาตลอดทางจนลุถึงสูญญตาราม จอมเกรงจะเป็นการรบกวนความสงบของสถานที่จึงได้ร่ำลาเหล่าเซียนหมากอีกครา <p>ทั้งหมดนัดหมายพบเจอกันอีกครั้งในวันชิงยอดเซียนเพื่อไปให้กำลังใจจอม<br>จากนั้นจึงได้แยกย้ายจากกัน <p><img alt="" src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681448.jpg"><br><font color="#808080">ว่ า ง ก็ คื อ เ ต็ ม.....เ ต็ ม ก็ คื อ ว่ า ง<br> สูญญตาจารย์</font></p> <div class="wlWriterSmartContent" id="0767317B-992E-4b12-91E0-4F059A8CECA8:b4eab388-a94c-4d0f-bbae-78a611bd8a19" contenteditable="false" style="padding-right: 0px; display: inline; padding-left: 0px; padding-bottom: 0px; margin: 0px; padding-top: 0px">Technorati Tags: <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%a3%e0%b8%b8%e0%b8%81%e0%b8%86%e0%b8%b2%e0%b8%95" rel="tag">รุกฆาต</a>, <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%99%e0%b8%b4%e0%b8%a2%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b8%ad%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b9%84%e0%b8%a5%e0%b8%99%e0%b9%8c" rel="tag">นิยายออนไลน์</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/252274554550945597-4131989599373992036?l=rookkart.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-252274554550945597.post-83835868641050846722007-11-19T13:39:00.001-08:002010-05-01T05:21:11.798-07:00๙.ราศีมีน<p><img alt="" src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681271.jpg"> <p><strong>จอม</strong>มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกตามคำเทพยุทธ์นิรนาม <br>สองวันลุถึงสวนสงบแห่งหนึ่ง ยินเสียงสายน้ำแว่วมาแต่ไกล <br>เสียงธารน้ำไหลทำให้รู้สึกสดชื่นคลายความเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้า <p>จอมแวะล้างหน้าล้างตัวที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ <br>ในเสียงหลากไหลของสายน้ำแจ้วเสียงสกุณาจอมแว่วยินเสียงรำพึง <p>“ดอกไม้..ทิ้งกิ่งก้าน..ซบลำธารใส<br>ธารใส..จุมพิศ..โขดหินไร้ใจ<br>โขดหินเล่า..เจ้าครุ่นคิด....ถึงผู้ใด..โอ....สรรพสิ่ง...ไยล้วนมี ‘รัก’ งมงาย” <p>จอมลัดเลาะโขดหินพุ่มพฤกษ์ริมธารตามเสียงนั่น<br>บนหาดหินที่สายธารเลี้ยวไหลหายไปในแนวไพร<br>นั่งไว้ด้วยชายหนุ่มผู้หนึ่งสวมอาภรณ์ผ้าฝ้ายเนื้อดีย้อมสีธรรมชาติ <br>พู่กันในมือสะบัดไปมาราวเริงระบำอยู่บนแผ่นรองวาด <br>ริมฝีปากกลับเอื้อนเอ่ยบทกวีออกมาราวกำลังพูดคุยอยู่กับลำธารเบี้องหน้า <p>จอมเกรงจะรบกวนเวลาส่วนตัวของคนผู้นั้น <br>แต่ด้วยความสงสัยใคร่รู้จอมกลับก้าวเท้าเข้าไปหาโดยไม่รู้ตัว<br>ชายหนุ่มหยุดรำพันคำกวี หันมาทางจอม <p>“สวัสดีท่าน” เขาส่งยิ้มทักทายแต่ไกล <p>จอมกล่าวทักทาย <p>“สวัสดีขอรับ ข้าพเจ้าผ่านทางมา ยินท่านร่ายบทกวีเขียนภาพ เลยเอ่อ..” <p>“เชิญท่าน นี่รูปที่ข้ากำลังเขียน” ชายหนุ่มส่งกระดานรองวาดให้จอม <p>จอมรับมาชม..เป็นภาพลำธารที่ลัดเลาะหายไปในพฤกษ์ไพร <br>สายน้ำสาดซัดแก่งหินกระเซ็นเป็นฟองฝอยเปี่ยมด้วยพลังปะทะ..จอมเอ่ย <p>“สวยดีนะขอรับ” <p>“ฝึกฝนวิชาพู่กันแรมปี..เริงร่ายร้อยบทกวี..ข้านี้หาได้ต้องการอื่นใด”<br>เขากล่าวถ้อยคำคล้องจองแล้วถามจอม “ท่านคงชมชอบเขียนรูป?” <p>“เปล่าหรอกขอรับ ข้าพเจ้าไม่เคยเขียน เพียงเห็นท่านนั่งเขียนรูปร่ายบทกวีอย่างความสุข ข้าพเจ้าคิดว่าการเขียนรูปคงต้องไม่เลว” <p>“ท่านกล่าวได้ดี...การเขียนรูปย่อมไม่เลว..ไม่เลวจริง ๆ” เขาแย้มยิ้มกล่าวถามว่า <br>“เช่นนั้นยามว่างท่านทำอะไร?” <p>“ข้าพเจ้าเดินหมาก” จอมส่งรูปคืนให้ชายหนุ่ม <p>คนผู้นั้นขมวดคิ้วกล่าวว่า <p>“เดินหมากหรือ..ฝีมือท่านเป็นเช่นไร?” <p>“คงไม่เลวขอรับ เมื่อหลายวันก่อนข้าพเจ้าเพิ่งเข้าทำเนียบเซียน” <p>“อา....เช่นนั้นท่านก็คือผู้สร้างประวัติศาสตร์สะท้านวงการเซียนที่เหล่าเซียนหมากร่ำลือ” <p>จอมพยักหน้า ถามว่า <p>“ท่านเดินหมากด้วยหรือขอรับ?” <p>“อืมม์” ชายหนุ่มรับคำด้วยแววตาเลื่อนลอยก่อนจะแย้มยิ้มกล่าวต่อว่า <p>“ข้าชอบเขียนรูปร่ายบทกวีมากกว่า” <p>“ข้าพเจ้าอยากจะเขียนรูปบ้างท่านพอจะสอนได้ไหมขอรับ?” <p>“ได้สิ..ข้ายินดี ท่านชื่ออะไร?” <p>“จอมขอรับ” <p>“ข้าเรียกว่า ราศีมีน” <p>“ขอรับท่านราศีมีน” <p>“ไม่ต้องเรียกท่านเราเป็นเพื่อนกัน” <p>“ขอรับ” <p>ราศีมีนเปิดกล่องไม้ใส่อุปกรณ์เขียนรูปแล้วส่งกระดาษ กระดานรองวาด พู่กันให้จอม จากนั้นเขาหยิบพู่กันอันใหญ่ขึ้นจุ่มสี แล้วตวัดไปบนกระดาษขาวอย่างรวดเร็ว พลางเอ่ย <p>“เมื่อแรกเริ่ม..<br>ทิวไม้..ก้อนเมฆ..ลำธาร..<br>ล้วนคือ ทิวไม้..ก้อนเมฆ..ลำธาร..<br>พอตวัดปลายพู่กัน..<br>ทิวไม้..หาได้เป็นทิวไม้<br>ก้อนเมฆ..หาได้เป็นก้อนเมฆ<br>ลำธาร..หาได้เป็นลำธาร<br>แม้แต่ตัวข้า...ก็หาได้เป็นตัวข้าเอง...” <p>ขณะร่ายคำ..มือตวัดปลายพู่กันแคล่วคล่องประดุจจอมยุทธ์หนุ่มร่ายรำเพลงกระบี่ล้ำลึก ท่วงท่าพลิ้วไหวแม้สายน้ำยังหยุดชมสายลมหยุดพัดโบย<br>จอมเพลินมองภาพเบื้องหน้า พลังบางอย่างที่นำความรู้สึก..ผ่อนคลาย..เบาสบาย กระจายมาถึงจอม ราศีมีนเห็นจอมนั่งนิ่งจึงเอ่ยถาม <p>“ทำไมไม่เขียนล่ะ?” <p>“ข้าพเจ้าเขียนไม่เป็นไม่รู้จะเริ่มตรงไหน” <p>“เริ่มที่ใจท่าน” ราศีมีนกล่าวตอบ จอมงุงงง หากจะเขียนภาพเบี้องหน้าไยจึงเริ่มที่ใจ? <br>ไยเป็นเช่นนั้น? ราศีมีนแย้มยิ้มกล่าวว่า <p>“ตาเพียงแต่รับภาพ ใจจึงมองเห็นใจท่านเห็นสิ่งใดก็จงเขียนสิ่งนั้น” <p>จอมพยักหน้าจรดปลายพู่กันลงกลับชะงักมือไว้กล่าวว่า <p>“ไร้ฝีมือคงเขียนไม่เหมือนดังใจขอรับ” <p>ราศีมีนวางพู่กันลง แล้วเดินมานั่งใกล้จอม <p>“ในศิลปะ ไม่มีเหมือนไม่เหมือนหรอกจอม เราไม่ได้เอาสิ่งใดมาใส่บนกระดาษขาวใบนี้ การที่เราเขียนรูปอะไรเรากำลังพิจารณาสิ่งนั้นอย่างละเอียดละออเอาใจใส่ จนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ศิลปเป็นเพียงสื่อนำใจสัมผัสโลก..สัมผัสสรรพสิ่ง ก้อนหิน สายธาร ทิวเขา ใบไม้ใบหญ้า หรือ ดวงตาของหญิงสาว ขณะตวัดปลายพู่กัน เรากำลังสื่อสารกับโลก กับธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่ <p>ผลของมันคือความรักอันไพศาลที่เกิดขึ้นภายใน ท่านจะรักโขดหินได้เท่า ๆ กับหญิงสาวเยาว์วัย ท่านจะรักปุยเมฆพอ ๆ กับรักสหาย ท่านจะรักสายน้ำราวกับรักลมหายใจ แล้วธรรมชาติก็จะบรรณาการพลังชีวิตให้แก่เรา” <p>จอมนิ่งฟังถ้อยคำเหล่านั้นอย่างพินิจ ช่างคล้ายคลึงถ้อยคำที่อาจารย์เคยสอนสั่งแต่นั่นล้วนเป็นเรื่องราวของหมากรุก มีบางอย่างร่วมกันอย่างประหลาดราวธารน้ำต่างสายที่ไหลออกมาจากตาน้ำเดียวกัน จอมแย้มยิ้มกล่าว <p>“ขอบคุณที่ชี้แนะ” <p>“ไม่มีกังวลแล้ว..มา! เรามาเขียนรูปกัน” <p>จอมเพลิดเพลินกับการเขียนรูปทิวทัศน์รอบ ๆ ลำธาร เพลินจนลืมเวลาลืมตัวตนลืมทุกสิ่ง รู้สึกเหมือนได้ใช้เวลาสนทนาอยู่กับสายธาร ฝูงปลา โขดหิน หมู่ไม้ น้อยใหญ่ เมื่อเขียนแต่ละรูปเสร็จจอมเอาไปให้ราศีมีนดู เขาหัวเราะชอบใจ แล้วคะยั้นคะยอให้เขียนรูปต่อ ๆ ไป <p>บั้นต้นจอมรู้สึกว่าภาพที่เขียนออกมาไม่ดี <p>แต่..เมื่อเป็นอิสระหลุดพ้นจากความกังวลที่จะให้ภาพเหมือนหรือดูสวยงาม <br>จอมเริ่มรู้สึกผ่อนคลายสนุกกับการสื่อสารกับโลกรอบกายจนสลายใจหลอมรวมไปกับสรรพสิ่ง <p>เขาได้ยินเสียงโลกพูดคุย<br>เขาได้ยินเสียงสายลมทักทายแมกไม้<br>เขาเข้าใจภาษาเพลงของเหล่าสกุณา <p>จนเย็นย่ำสนธยา ทั้งคู่จึงได้วางพู่กันหันมาหัวเราะให้กัน <p>ราศีมีนชักชวนจอมไปพักที่กระท่อมน้อยของเขา<br>เขามีกระท่อมเล็ก ๆ ริมลำธารไว้ใช้เป็นที่พักผ่อน <p>“ข้าไม่ชอบที่บ้าน ผู้คนวุ่นวาย มากคนยิ่งมากความ ข้าเลยหลบมาอยู่ที่นี่คราวละหลาย ๆ วัน” เขาเล่าให้จอมฟังระหว่างเดินกลับกระท่อม <p>กระท่อมน้อยภายในมีเพียงห้องเดียว กับระเบียงด้านหน้าใช้เป็นที่นั่งเล่น <br>ราศีมีนจุดตะเกียงตระเตรียมอาหารแห้ง ทั้งสองนั่งรับประทานอาหารบนระเบียง </p> <p>หลังอาหารมื้อค่ำทั้งสองยังนั่งสนทนาอยู่ริมระเบียง เสียงลำธารยามค่ำขับกล่อมอยู่รินริน</p> <p>“ท่านกำลังเดินทางไปที่ใดหรือจอม?” ราศีมีนเอ่ยถาม แสงวับวอมของตะเกียงทำให้ใบหน้าคมคายของเขาคมเข้มขึ้น <p>“ข้าพเจ้าจะไปคารวะท่านสูญญตาจารย์” <p>“อ้อ..ท่านอาจารย์” <p>“ท่านรู้จัก?” <p>“รู้จักสิ ข้าพเจ้าไปเยี่ยมท่านเป็นครั้งคราว ท่านเป็นอริยสงฆ์ที่น่านับถือ” <p>“รบกวนท่านช่วยแนะนำเส้นทางให้ข้าพเจ้าด้วยจะได้ไหมขอรับ?” <p>“จากที่นี่ไปไม่ไกลท่านจะเจอหมู่บ้าน จากหมู่บ้านไปทางใต้ไม่ถึงครึ่งวันเป็นสูญญตาราม” <p>“ขอบคุณท่าน” <p>“ท่านมีธุระอันใดกับท่านอาจารย์หรือ?” <p>“สหายที่เคารพผู้หนึ่งแนะนำให้ข้าพเจ้าไปคารวะท่าน เพื่อรับคำชี้แนะทะลวงขีดจำกัดในการเดินหมากของข้าพเจ้า” <p>“อ้อ” ราศีมีนพยักหน้า เขาเอนหลังพิงพนักหันมองความมืดมิดของคืนแรม แล้วกล่าว <p>“การก้าวพ้นขีดจำกัดของแต่ละคน เกิดจากประสบการณ์ชีวิต พานพบเรื่องราวหลากหลายหาใช่การฝึกฝนชั่วครู่ยามหรอกจอม” <p>“ท่านเทพยุทธ์นิรนามก็บอกเช่นนั้น” <p>“อ้อ..คนผู้นั้นที่ท่านเอ่ยถึงคือท่านเทพยุทธ์นิรนามสิ?” <p>“ขอรับ...ท่านรู้จักด้วยหรือขอรับ” <p>“รู้สิ.....หลายปีก่อนเทพยุทธ์นิรนาม ผาดโผนในวงการเซียนไร้ผู้ต่อต้าน <br>จู่ ๆ ชื่อของท่านก็เงียบหายไปไม่ทราบเกิดอะไรขึ้น” <p>“ท่านมีภรรยาเพียบพร้อมผู้หนึ่ง จึงมุ่งสู่ชีวิตเรียบง่ายสันโดษเพื่อใช้ชีวิตร่วมกับภรรยาขอรับ” <p>“อ้อ...เช่นนี้เอง” <p>จอมทอดถอนใจกล่าวว่า <p>“ข้าพเจ้าไม่มีทางเลือก อีกสามเดือนจะถึงกำหนดประลองแล้ว ได้แต่ทำตามท่านเทพยุทธ์นิรนามชี้แนะ” <p>ราศีมีนเบิ่งตาถามว่า <p>“ท่านหมายถึงการประลองชิงตำแหน่ง ยอดเซียน?” <p>“ขอรับ” <p>“ทำไมท่านจึงต้องการเข้าประลอง?” <p>“หาได้เป็นความต้องการแต่แรกขอรับ ท่านเทพยุทธ์นิรนามบอกว่านั่นเป็นเป้าหมายในการเดินทางของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงคิดลองสักครา” <p>“เป้าหมาย?” <p>“เสาะหาความหมายแห่งชีวิต ข้าพเจ้าจากอาจารย์มาเพื่อหาคำตอบ” <p>“อืมม..ท่านจะเข้าชิงตำแหน่งยอดเซียน เพื่อหาความหมายของชีวิต?” <p>“ขอรับ” <p>“นับเป็นเหตุผลที่เหนือความคาดหมาย” <p>ทั้งคู่สนทนาจนดึกดื่นจึงแยกกันพักผ่อน ครั้งพบปะเทพยุทธ์นิรนามกับเมย์จอมรู้สึกคล้ายเจอญาติผู้ใหญ่ที่ให้ความอบอุ่น แต่หากยังมีช่องว่างบางอย่างที่ไม่อาจบรรยายคั่นอยู่ในความรู้สึก กับราศีมีนกลับไม่มีช่องว่างที่ว่านั่น<br>จอมรู้สึกมีเพื่อนเป็นครั้งแรก...คล้ายถูกอัธยาศัยกับราศีมีนผู้นี้อย่างประหลาด เขาดูเหมือนจะสูงวัยกว่าจอมสัก ๒-๓ ปี แต่วิธีคิดวิธีมองโลกของเขาทำให้จอมอยากรับรู้อยากพูดคุย <p>จอมพริ้มตา <br>คิดถึงอาจารย์<br>จนผลอยหลับไป <p><img alt="" src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681448.jpg"> <p><font color="#808080">ส ร ร พ สิ่ ง. . . ไ ย ล้ ว น มี ‘รั ก’ ง ม ง า ย<br> ราศีมีน</font></p> <div class="wlWriterSmartContent" id="0767317B-992E-4b12-91E0-4F059A8CECA8:dcecbdbc-acd4-4c03-88a4-dc0eaadbbf11" contenteditable="false" style="padding-right: 0px; display: inline; padding-left: 0px; padding-bottom: 0px; margin: 0px; padding-top: 0px">Technorati Tags: <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%a3%e0%b8%b8%e0%b8%81%e0%b8%86%e0%b8%b2%e0%b8%95" rel="tag">รุกฆาต</a>, <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%99%e0%b8%b4%e0%b8%a2%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b8%ad%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b9%84%e0%b8%a5%e0%b8%99%e0%b9%8c" rel="tag">นิยายออนไลน์</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/252274554550945597-8383586864105084672?l=rookkart.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-252274554550945597.post-5512704483446047852007-11-19T13:28:00.001-08:002010-05-01T05:21:11.798-07:00๘.จากลา<p><img alt="" src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681271.jpg"> <p><strong>จอม</strong>ใช้เวลาอยู่ที่กระท่อมเทพยุทธ์นิรนามอย่างมีความสุข เป็นช่วงเวลาน่าจดจำในชีวิต ตื่นเช้าช่วยเมย์ ปัดกวาดกระท่อม ปฏิบัติโยคะพร้อมสองสามีภรรยา <p>กลางวันตามเทพยุทธ์นิรนามออกไปดูแลพืชผักที่ปลูกไว้ บางครั้งช่วยเมย์เตรียมอาหาร <p>ยามเย็นเทพยุทธ์นิรนามมักมีเพื่อนรู้ใจแวะมาพูดคุย เดินหมาก ร่วมบรรเลงดนตรี ครั้นย่ำค่ำแยกย้ายคืนเรือน</p> <p>การประลองชิงตำแหน่ง ‘ยอดเซียน’จะมีขึ้นอีก สามเดือนข้างหน้า</p> <p>เทพยุทธ์นิรนามต้องการให้จอมเข้าประลอง <p>“ทำไมข้าพเจ้าต้องประลองด้วย?” จอมสงสัย <p>“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชมชอบการประลองแข่งขัน แต่เจ้าลองคิดดู เจ้าออกเดินทางเสาะหาความหมายชีวิต หากเจ้าอยู่เฉย ๆ เจ้าจะได้พบกับอะไร เช่นนั้นเจ้าอยู่กับอาจารย์ไม่ดีกว่ารึ ทำไมอาจารย์บอกให้เจ้าออกเดินทาง” <p>จอมนิ่ง เทพยุทธ์นิรนามกล่าวสืบไป <p>“ ข้าก็คิดเช่นเจ้าจึงปลีกตัวออกมาอยู่สันโดษ แต่นั่นเพราะข้าผ่านช่วงชีวิตที่ต้องเรียนรู้มาแล้ว สำหรับเจ้ายังต้องการประสบการณ์ชีวิต การต่อสู้พบปะผู้คน เจ้าได้รับการฝึกที่กล้าแข็งมาจากอาจารย์แต่เจ้าจะไม่สามารถทะลุขีดจำกัดของตัวเองหากเจ้าไม่ออกเผชิญโลก แก้ปัญหาต่าง ๆ ด้วยตัวเองนั่นจะทำให้เจ้าเข้มแข็ง สมบูรณ์ ข้าครุ่นคิดอยู่หลายวัน ทำไมอาจารย์เจ้าจึงฝากคำ ‘คบไฟ’ ให้ข้า นั่นอาจจะหมายถึงตัวเจ้า หรือตัวข้า หรือทั้งสอง แต่หากหมายถึงตัวเจ้า ข้าก็มีหน้าที่จุดคบไฟที่อาจารย์เจ้าส่งมาให้สว่างไสว”</p> <p>“ข้าพเจ้าควรจะทำเช่นไร?” จอมถาม <p>“เจ้าจงเดินทางไปยังสูญญตาราม ไปพบคนผู้หนึ่ง ท่านเป็นเหมือนอาจารย์ข้าในวัยหนุ่ม ‘สูญญตาจารย์’ หวังว่าท่านจะช่วยให้เจ้าสามารถทะลุขีดจำกัดของตัวเอง เพื่อพร้อมที่จะประลองกับเหล่าจตุรเทพ” <p>เทพนิรนามเขียนจดหมายขึ้นฉบับหนึ่งจากนั้นรื้อค้นตะกร้าหวายที่ใช้เก็บสิ่งของ<br>ได้ตัวหมากม้าแกะสลักฝีมือประณีตตัวหนึ่ง เทพยุทธ์นิรนามคลายเกลียวที่ฐานตัวหมากแล้วสอดจดหมายที่พับเป็นแผ่นเล็ก ๆ เข้าในตัวหมากม้า กล่าวว่า <p>“สูญญตาจารย์เห็นม้าตัวนี้ ก็จะรู้ว่าข้าส่งเจ้ามา” <p>จอมลาเทพนิรนามและเมย์ ด้วยหัวใจไหวรัว ถึงจะอยู่ร่วมกันในระยะเวลาอันสั้น<br>แต่ในชีวิตจอม นอกจากอาจารย์แล้วจอมไม่เคยอยู่ร่วมชายคากับผู้ใด<br>คนทั้งสองจึงเป็นเหมือนญาติที่จอมไม่เคยมี....ไม่เคยรับรู้ถึงความอบอุ่นของครอบครัว เหมือนได้อยู่ที่กระท่อมน้อยของเทพยุทธ์นิรนาม จอมตั้งใจว่า เสร็จเรื่องที่สูญญตารามแล้ว จะกลับมาเยี่ยมคารวะคนทั้งสอง <p>แต่...เขาไม่ได้กลับมา <p><img alt="" src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681448.jpg"> <p><font color="#808080">แ พ้ แ ล้ ว เ ป็ น ไ ร. . . . ช น ะ แ ล้ ว เ ป็ น ไ ร<br> เทพยุทธนิรนาม</font></p> <div class="wlWriterSmartContent" id="0767317B-992E-4b12-91E0-4F059A8CECA8:b2a0ad44-2afc-46b6-b1bc-c0882e65df8d" contenteditable="false" style="padding-right: 0px; display: inline; padding-left: 0px; padding-bottom: 0px; margin: 0px; padding-top: 0px">Technorati Tags: <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%a3%e0%b8%b8%e0%b8%81%e0%b8%86%e0%b8%b2%e0%b8%95" rel="tag">รุกฆาต</a>, <a href="http://technorati.com/tags/%e0%b8%99%e0%b8%b4%e0%b8%a2%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b8%ad%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b9%84%e0%b8%a5%e0%b8%99%e0%b9%8c" rel="tag">นิยายออนไลน์</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/252274554550945597-551270448344604785?l=rookkart.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-252274554550945597.post-74589088326983923612007-11-15T19:53:00.001-08:002010-05-01T05:21:11.799-07:00๖. ฝ่าด่านอสูร<img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681271.jpg"> <p><strong>เช้าวันต่อมา</strong><br>เทพยุทธ์นิรนามกับจอมเข้าสู่ทำเนียบเซียนอีกครั้ง วันนี้ต่างกับวันวาน ครั้งนี้จอมมีผู้คนทักทายแสดงความยินดี จอมกลายเป็นที่กล่าวถึงของทุกคน การผ่าน ๑๐ ด่านอย่างรวดเร็วเช่นนี้ ในอดีตมีเพียง ‘ยอดเซียน’ บางท่านเท่านั้นที่ทำได้ ทำให้การเข้าสู่ทำเนียบเซียนของจอมเป็นหัวข้อถกเถียง ว่าจะไปได้ถึงระดับไหน บางท่านกล่าวว่าอาจถึงกับได้ ‘ยอดเซียน’ คนใหม่ หลายท่านกลับเห็นว่าจอมยังเด็กเกินไปอาจไปได้ไม่ถึงระดับเทพเสียซ้ำ <p>ในวงการหมากรุกระบุลำดับขั้นจากการผ่านด่านทดสอบ <p>ระดับ ๑ – ๑๐ คือ ผู้ที่กำลังประลองไต่อันดับ หากพ่ายต้องเริ่มด่านที่หนึ่งใหม่ แต่อันดับที่ได้มายังคงอยู่เพื่อใช้ระบุระดับฝีมือ <p>ระดับอสูรคือ ผู้ผ่านครบ ๑๐ ด่าน อยู่ระหว่างการประลองกับเซียนหมากระดับอสูรให้ครบ ๓ ด่าน หากพ่ายต้องเริ่มประลองด่านอสูรขั้นหนึ่งใหม่ <p>ระดับเทพคือ ผู้ที่ผ่านเซียนระดับอสูร ๓ ท่านติดต่อกัน ได้รับการบันทึกชื่อในทำเนียบเซียน ได้สิทธิในการชิง ‘จตุรเทพ’ และ ตำแหน่งยอดเซียน’ ที่นักเดินหมากทุกคนใฝ่ฝัน แต่ในจำนวนหมื่นของผู้เข้าทดสอบแต่ละปีมีน้อยกว่าน้อยที่ผ่านเข้าประลองระดับอสูร และยิ่งน้อยกว่าน้อยจะไปถึงระดับเทพ <p>เป็นที่รู้กันเรื่องระดับหมากของแต่ละคน เพื่อใช้ต่อให้ในการเดินหมากกับผู้มีระดับด้อยกว่า บางครั้งจะตะแคงเรือ คือลดศักดิ์เรือให้เป็นอย่างเม็ดเดินอย่างเม็ด เม็ดนั้นหากเปรียบเป็นทหารในกองทัพก็คือนายหมู่ขณะที่เรือเป็นเช่นพระยา <p>นั่นหมายถึงการเดินหมากทั่วไป<br>มิใช่การประลองเข้าสู่ทำเนียบเซียนที่ทุกคนต้องสู้อย่างสุดฝีมือ <p>เจ้าหน้าที่ทำเนียบเซียนเดินนำเทพยุทธ์นิรนามกับจอมมายังระเบียง ผู้คนสนใจพากันมุงดูเพื่อศึกษาการเดินหมากของเด็กน้อยซึ่งกำลัง พิสูจน์ตัวเองกับเซียนหมากระดับที่ทุกคนครั่นคร้าม <p>จอมนั่งลงเดินหมากอย่างปลอดโปร่ง..มั่นใจเต็มเปี่ยม.. อาจเป็นเพราะเริ่มคุ้นกับสถานที่และความรู้สึกใหม่ที่จอมได้รับ การได้เดินหมากทำให้คลายความคิดถึงอาจารย์ รู้สึกเหมือนได้อยู่ใกล้ ๆ อาจารย์อีกครั้ง หมากของจอมจึงลื่นไหล<br>ยิ่งมายิ่งคึกคักเข้มแข็ง ผ่านมือระดับอสูรทั้งสองคนอย่างง่ายดาย หลังจบลงด้วยชัยชนะจอมได้รับการปรบมือจากผู้ชมยาวนาน <p>เจ้าหน้าที่ถามจอมว่า “ท่านต้องการประลองต่อหรือไม่?”<br>จอมหันมองเทพยุทธ์นิรนาม เขาพยักหน้า “ขอรับ” จอมตอบ<br>เสียงผู้คนฮือกันอื้ออึง..ยินดีที่จะได้ชมหมากกระดานต่อไป <p>เจ้าหน้าที่ผู้ช่วยเดินกลับเข้าในอาคาร<br>สักพัก..<br>มีชายผู้หนึ่งเดินออกมาเสื้อผ้าสีแดงเพลิงสะท้อนเงาทำให้ใบหน้าพลอยแดงก่ำน่าสะพรึง เสียงผู้คนฮืออึงดังกว่าเดิม <p>เทพยุทธ์นิรนามอุทาน “อสูรเหล็กไฟ!” <p>เจ้าของฉายา ‘อสูรเหล็กไฟ’ ยกมือไหว้กล่าวทักทายเทพยุทธ์นิรนาม <p>“ท่านสบายดี?” <p>“ข้าสบายดี.....” เทพยุทธ์นิรนามรับใหว้ “ออมมือบ้างล่ะ” <p>“ไม่ต้องห่วงข้าจะไม่ให้ท่านต้องผิดหวัง” เขาขยับเข้าประจำที่ <p>จอมมองคนผู้นี้ด้วยความฉงน จอมไม่เคยพบเห็นใครที่มีสีหน้าเฉยเมยเช่นนี้<br>เป็นใบหน้าที่คล้ายหุ้มด้วยหน้ากากยางแผ่นหนึ่ง <p>พลันดวงตาคนทั้งคู่ประสานกัน จอมต้องสะดุ้งใจ ในแววตาคู่นั้นมีแต่ความว่างเปล่าหามีเงาสะท้อนของประกายชีวิตแม้แต่น้อย <p>ทั้งสองไหว้ทักทายกันและกัน<br>เจ้าหน้าที่อ่านกติกา ทั้งสองรับทราบ แล้วการฝ่าด่านสุดท้ายที่ทุกคนรอคอยก็เริ่มขึ้น <p>จอมเปิดหมากด้วย ‘พระรามเรียบค่าย’ เป็นกลหมากที่เตรียมพร้อมรับทุกสถานการณ์ อสูรเหล็กไฟเปิดด้วย ‘อาชาออกศึก’ ใช้ม้าบุกขี้นทันที บอกความมั่นใจไม่เกรงกลัวฝ่ายตรงข้าม <p>จอมค่อย ๆ เคลื่อนกำลังขึ้นทางขวา สร้างแนวป้องกัน ขณะที่ฝ่านตรงข้ามทะลวงเข้ามาอย่างรวดเร็ว ใช้เรือขึ้นมาเสริมแล้วบุกเข้าทางซ้ายของกระดาน<br>อสูรเหล็กไฟต้องการเผด็จศึกไม่อยากให้ยืดเยื้อ เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา <p>“เจ้าจะได้รู้ว่าหมากระดับอสูรที่แท้จริงร้ายกาจเพียงไร” <p>จอมได้แต่ฝืนยิ้ม..วางหมากทุกตัวในตำแหน่งโดยระมัดระวัง*ผูกทุกตัวไว้ ๒-๓ ชั้นอย่างหนาแน่น <p>อสูรเหล็กไฟยังบุกต่อเนื่อง เบี้ยตัวแล้วตัวเล่าถูกแลกเพื่อเปิดทางหวังทะลวง<br>เข้ากลางแนวป้องกันของจอม</p> <p> </p> <p><font color="#808080">วันหนึ่งระหว่างกำลังเดินหมากกับอาจารย์ <br>หมากของจอมจวนเข้าตาจน<br>อาจารย์เล่าให้จอมฟังถึงสำนักใหญ่แห่งหนึ่ง </font> <p><font color="#808080">“....หากเจ้าเจอผู้ใดที่เดินหมากรวดเร็วบุกทะลวงอย่างดุดัน นั่นเป็นวิชาของสำนักอัคคี” </font> <p><font color="#808080">จอมนิ่งฟัง..อาจารย์กล่าวต่อว่า </font> <p><font color="#808080">“ผู้ฝึกถึงระดับแปดจะสามารถแผ่พลังไอร้อนออกครอบคลุมคู่ประลอง <br>ทำให้ไม่สามารถรักษาสมาธิไว้ได้อยากเร่งหมากกระดานนั้นสิ้นสุดโดยเร็ว “ </font> <p><font color="#808080">“พบเจอความร้อนเช่นนั้นเราควรใช้ความเย็นเข้าหักล้างใช่ไหมขอรับ?” </font> <p><font color="#808080">“การแก้ไขสถานการณ์โดยวิธีหักล้างมีแต่พินาศไปด้วยกัน” </font> <p><font color="#808080">“ข้าควรทำเช่นไรอาจารย์?” </font> <p><font color="#808080">“ลองคิดว่าเจ้าคือน้ำ..น้ำที่ทั้งอ่อนโยนทั้งรุนแรง”</font> <p> <p>หมากของจอมเริ่มไหลม้วนตลบเป็นแนวคลื่น พร้อมจะกลืนกินตัวหมากของฝ่านตรงข้ามที่บุกเข้ามา <p>คลื่นน้ำม้วนตัวไปมา...ไม่ถอย..ไม่บุก <p>อสูรเหล็กไฟเห็นจอมโอ้เอ้เหมือนลังเลจึงเร่งโถมกำลังหมายทะลวงให้ถึงขุนของจอม <p>เมื่อฝ่ายตรงข้ามใช้ม้าคู่บุกทะลวงเข้ามา <br>คลื่นน้ำของจอมแหวกออกแล้วม้วนโจมตีกลับ <p>อสูรเหล็กไฟถึงกับตื่นตะลึงเขาสูญเสียม้าถูกกินแลกกับเม็ด <br>แต่หมากของสำนักอัคคีไม่เคยคิดตั้งรับ เขายังคงเน้นการบุกที่รวดเร็ว <p>หมากของจอมยังเคลื่อนย้ายถ่ายเทไปมาโดยใช้เรือคุมไว้ห่าง ๆ <p>เทพยุทธ์นิรนามยืนยิ้มอยู่ข้าง ๆ <p>ไม่นานนักฝ่ายรุกก็สูญเสียการควบคุมถูกจอมตีโต้<br>จอมกลับใช้หมากที่บุกอย่างรวดเร็วของสำนักอัคคีเข้าโจมตี <p>‘อะไรกันเจ้าเด็กน้อยนี่รู้วิชาของสำนัก!’ อสูรเหล็กไฟตกตะลึง</p> <p>การเคลื่อนขบวนหมากแบบเปลี่ยนกลยุทธ์ในพริบตา เรียกเสียงฮือฮาจากผู้คนรอบข้างไม่คาดคิดว่าหมากที่อืดอาดยืดยาด ดูสับสนลังเล จะกลายเป็นหมากบุกแบบสายฟ้า ทั้งรวดเร็ว ทั้งแหลมคมเช่นนั้น </p> <p>หมากของอสูรเหล็กไฟถูกทะลวงถึงท้ายกระดาน<br>ผู้ชมต่างถอนใจมองเห็นผลแพ้ชนะแน่แล้ว <p>พลันพบเห็น <br>อสูรเหล็กไฟหายใจลึก<br>ใบหน้าที่แดงก่ำเปล่งรังสีเจิดจ้า<br>ใต้ฝ่ามือมีแสงเรืองสีเพลิงวาบขึ้น<br>พลังไอร้อนแผ่ออกคุกคามผู้คนที่รายล้อม <p>ผู้คนเบิ่งตาเบิกกว้างพากันอุทานโดยพร้อมเพรียง <p>“พลังเพลิงโลกันตร์!!” <p>จอมถูกพลังรุนแรงปะทะถึงกับผงะ <br>เส้นผมพลิ้วสะบัดราวต้องพลังพายุไร้สภาพ<br>ไอร้อนผ่าวใบหน้าราวถูกเปลวอัคคีพวยผ่าย <p>“พลังฝีมือระดับเทพ!” นั่นเป็นเสียงจิตของเทพยุทธ์นิรนาม <p>พลันม้าที่เหลือตัวเดียวของอสูรเหล็กไฟทะยานสูงขึ้นจากกระดาน <br>หมุนตัวอยู่กลางอากาศแล้วพลิ้วลงยืนในตำแหน่งบุกที่ไม่มีการคุ้มกัน <p>คลื่นความร้อนแผ่กระจายออกอย่างต่อเนื่อง<br>โถมเข้าปะทะจอมระลอกแล้วระลอกเล่า<br>ยิ่งมายิ่งทวีความรุนแรงราวถูกแผดเผาด้วยเพลิงจากโลกันตร์<br>เหงื่อเม็ดโป้งผุดออกจากทุกขุมขน<br>มวลความร้อนบีบคั้นจิตใจกระวนกระวายจนจอมอยากลุกจากเก้าอี้<br>อยากหลบไปให้พ้นจากแรงปะทะนั่น<br>ธารเหงื่อหลั่งไหลจนใบหน้าจอมเปียกชุ่มโชก <p>จอมถอยหมากกลับมาตั้งรับ <p>พลังเพลิงโลกันตร์รุนแรงขึ้นทุกทีที่ฝ่ายตรงข้ามขยับตัวหมาก<br>ยามนี้แม้แต่ตัวหมากที่สลักจากศิลายังร้อนจนแทบหลอมละลาย <p>ม้าของอสูรเหล็กไฟเปลี่ยนเป็นสีเพลิงบุกทะลวงขึ้นมาอีก..มาพร้อมพลังร้ายกาจ<br>เป็นการบุกโดยหาได้มีหมากตัวใดเป็นกำลังหนุน จอมเกร็งพลังต่อต้านเปล่งเสียงจิตที่รุนแรงออกไป <p>“ท่านกำลังรนหาที่ตาย!” <p>“แล้วเจ้าจะรู้ว่าการรนหาที่ตายคือทางรอดสายหนึ่ง!” เสียงจิตของอสูรเหล็กไฟกลับดังกึกก้องกว่า <p>จอมเสื้อผ้าเปียกปอนเลือดลมปั่นป่วน <p> <p><font color="#808080">“..หากน้ำไม่สามารถเอาชนะล่ะอาจารย์ ข้าควรทำเช่นไร?” </font> <p><font color="#808080">“การเอาชนะไม่สามารถรักษาความสงบไว้ได้<br>มีแต่ผสานกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวเท่านั้นจึงจะรักษาสมดุลไว้ได้” </font> <p><font color="#808080">“เป็นหนึ่งเดียว...” จอมครุ่นคิด “ความร้อนหรืออาจารย์?” </font> <p><font color="#808080">“มีความร้อนอยู่ชนิดหนึ่งที่อ่อนโยน..ช่วยรักษา..ไม่ทำลาย..เรียกว่า...ไออุ่น”</font> <p>.<br>จอมรู้สึกเหมือนมีไออุ่นแผ่กระจายจากบริเวณทรวงอกพร้อมคำอาจารย์ ไออุ่นไพศาลซึมซับพลังเพลิงโลกันตร์ที่รุนแรงไว้สิ้น <p>อสูรเหล็กไฟเคลื่อนขุมพลังเข้าโจมตีสมาธิจิตของจอมอย่างต่อเนื่อง หมายใช้เพลิงโลกันตร์กดดันให้จอมสูญเสียพลังในการต่อสู้ โดยหาได้ใส่ใจสถานการณ์หมากที่เสียเปรียบ มิคาดเด็กน้อยกลับรักษาความสงบนิ่งไว้ได้ <p>เพลิงร้อนยิ่งมายิ่งสูญหายเหมือนเบื้องหน้ามันคือความว่างเปล่าหาได้ปะทะสิ่งใด<br>หมากบนกระดานที่เสียเปรียบถูกจอมล้อมรุกเข้าตาจน อสูรเหล็กไฟถลึงมองขุนของตนอย่างไม่เชื่อสายตา <p>เจ้าหน้าที่ร้องรับรองผลการประลอง <p>“หมากขาวเป็นฝ่ายชนะ!” <p>อสูรเหล็กไฟพ่ายทั้งพลังและฝีมือ <br>เขาไหว้คารวะจอมก่อนด้วยใจยอมรับจอมรีบไหว้ตอบ <p>ผู้คนปรบมือดังสนั่น<br>อสูรเหล็กไฟลุกเดินจากไป <br>เสียงปรบมือดังจนเขาพ้นออกประตูใหญ่ <p>เจ้าหน้าที่อ่านประกาศทำพิธีมอบ ‘ป้ายทำเนียบเซียน’ ให้จอม บอกให้ทุกคนในวงการรู้ว่านับแต่วันนี้...เขาคือ เซียนหมากระดับ ‘เทพ’ <p>ผู้คนพากันโห่ร้องแสดงความยินดีกับเด็กน้อยที่สร้างประวัติศาสตร์เข้าสู่ระดับเทพด้วยความรวดเร็วอย่างไม่มีใครกระทำสำเร็จมาก่อนนับแต่บรรพกาล <p>เทพยุทธ์นิรนามปรบมือหัวร่อเสียงดังเอียงตัวไปถามคนข้าง ๆ ว่า <p>“เป็นผู้ใดส่งอสูรเหล็กไฟมาประลอง?” <p>“ที่ข้ารู้มาเขาเสนอตัวเอง” คนข้าง ๆ ตอบ <p>“ไฮ้!..เสนอตัวเอง” เทพยุทธ์นิรนามอุทาน กล่าวต่อว่า<br>“ถ้าเช่นนั้นเต่าเฒ่ายื่นมือเข้ามาเกี่ยวข้องแล้ว” คนข้าง ๆ พยักหน้า <p>ผู้คนพากันแสดงความยินดีกับจอม<br>ถึงตอนนี้มิมีใครไม่รู้จักเด็กหนุ่ม<br>ที่สร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของทำเนียบเซียนด้วยวัยเพียง ๑๙ ปี <p>ทั้งสองเดินออกจากทำเนียบพร้อมเสียงปรบมือของผู้คนที่ดังไปตลอดทางปูด้วยหิน จอมเริ่มรู้สึกคุ้นเคยกับแผ่นหินเหล่านี้ เริ่มรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่..ยามนั้นเขาหารู้ตัวไม่...ชีวิตที่เขาดั้นด้นค้นหาเริ่มเผยใบหน้าเข้ามาทักทายเขาแล้ว <p>เมื่อถึงประตูใหญ่เทพยุทธ์นิรนามหันมาปรบมือให้กลุ่มคนที่ยืนปรบมือส่งทั้งสอง<br>จอมยกมือไหว้คนเหล่านั้น ทั้งสองออกจากทำเนียบเซียน</p> <p><img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681448.jpg"> </p> <p><font color="#808080">คำ แ น ะ นำ ที่ ดี มี ค่า ยิ่ ง ก ว่ า ท อ ง คำ<br> เทพบูรพา</font> <p>*ผูก คือการใช้หมากป้องกันหมากของตัวเองไม่ให้ถูกฝ่ายตรงข้ามกิน </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/252274554550945597-7458908832698392361?l=rookkart.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-252274554550945597.post-54383549112098586612007-10-22T20:30:00.001-07:002010-05-01T05:21:11.799-07:00๗. สำนักอัคคี<img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681271.jpg"> <p><strong>วันต่อมา<br></strong>ขณะเทพยุทธ์นิรนาม เมย์ และจอมกำลังรับประทานอาหารเช้า มีคนของสำนักอัคคีแวะมาพร้อมจดหมายจากเจ้าสำนัก <p>“เจ้าสำนักให้ข้ามาส่งจดหมายเชิญท่านไปดื่มชา” <p>เทพยุทธ์นิรนามขมวดคิ้วมองเทียบเชิญสีแดงในมือคนของสำนักอัคคี <p>“ขอบคุณ” เทพยุทธ์นิรนามรับจดหมายชายผู้นั้นลากลับ <p>เทพยุทธ์นิรนามเปิดซองออกอ่านแล้วเอ่ยกับจอม <p>“บ่ายนี้เราไปดื่มชาที่สำนักอัคคีกัน” เขาวางเทียบเชิญลงบบโต๊ะ <p>เมย์สงสัยใจอดเอ่ยถามไม่ได้ “มีอะไรหรือท่านพี่เราไม่เคยไปมาหาสู่สำนักอัคคี ไยเจ้าสำนักจึงเชิญท่านไปดื่มชา?” <p>“เมื่อวานจอมชนะอสูรเหล็กไฟกำลังสำคัญของสำนักอัคคีในการเข้าชิงจตุรเทพปีนี้เป็นธรรมดาที่เต่าเฒ่าจะต้องขยับตัว” เทพยุทธ์นิรนามกล่าว <p>บ่ายแก่ ๆ...<br>ทั้งคู่มาหยุดยืนหน้าประตูบานใหญ่เหนือขึ้นไปมีป้ายอักษรดุดัน <p>‘สำนักอัคคี’ <p>บานประตูทำจากแผ่นไม้โบราณ ริ้วรอยลายไม้บอกถึงความเก่าแก่ของสถานที่<br>บนบานประตูมีรูปหล่อทองเหลืองเป็นหัวมังกร ที่ปากมังกรมีห่วงทองเหลืองเป็นมันวาว ถัดลงมาเป็นเกราะทองเหลืองรองรับห่วงฝังอยูในบานประตู เทพยุทธ์นิรนามจับห่วงเคาะลงบนเกราะเกิดเสียงกังวาน <p>สักพักมีชายผู้หนึ่งเปิดประตูเขาร้องทัก “ท่านเทพยุทธ์นิรนาม” <br>ทั้งหมดไหว้ทักทายกัน คนผู้นั้นกล่าวต่อว่า “เชิญท่าน..เจ้าสำนักคอยท่านอยู่” <p>“ขอบคุณท่าน” เทพยุทธ์นิรนามกล่าวตอบ <p>ชายคนนั้นหันมองจอมก่อนนำทั้งสองเข้าภายในสำนักอัคคี <p>ทันทีที่จอมก้าวข้ามธรณีประตูใหญ่เข้าไปก็รู้สึกถึงรังสีความร้อนที่ปะทะ<br>มองไปข้างหน้าจอมถึงกับตื่นตะลึง! เบื้องหน้าห่างจากประตูใหญ่ประมาณ ๑๐๐ หลาเป็นเปลวเพลิงมหึมาลอยอยู่เหนือปากมังกรที่เชิดหัวขึ้นสู่ท้องฟ้า เปล่งพลังความร้อนไปทั่วทิศทาง เปลวเพลิงเจิดจ้าแม้จะเป็นยามบ่ายยังแรงกล้าบดบังอาคารใหญ่ด้านหลังจนดูพร่าเลือน <p>ชายผู้นั้นนำทั้งสองอ้อมไปด้านข้างอาคารใหญ่ สู่สวนด้านหลัง<br>เห็นศาลาในเงาไม้ร่มรื่นจากนั้นจึงกล่าวลาคนทั้งสอง <p>“ท่านเจ้าสำนักคอยท่านอยู่ที่ศาลา...เชิญท่านทั้งสองตามสบาย” <p>“ขอบคุณท่าน” เทพยุทธ์นิรนามกล่าว <p>ทั้งสองเดินไปตามทางเล็ก ๆ โรยด้วยกรวดละเอียด <br>ถึงศาลาหลังน้อยมีคนสองคนออกมาต้อนรับ <p>หนึ่งเป็นชายชราหนวดเคราขาว รูปร่างสูงโปร่งลำตัวตั้งตรงดุจคันทวน <br>ดวงตาเล็กเรียวเป็นประกาย อีกหนื่งเป็นดรุณีเยาว์วัยในชุดขาวสะอาดตา <p>“ท่านเจ้าสำนัก” เทพยุทธ์นิรนามไหว้ทักทายชายชรา <p>“ท่านเทพยุทธ์นิรนาม..เชิญ..เชิญ..” ชายชรารับไหว้ นำอาคันตุกะทั้งสองเข้าในศาลา <p>ภายในวางไว้ด้วยตั่งตัวหนึ่งคลุมผ้าฝ้ายขาวสะอาด <br>มีพรมผ้าฝ้ายเนื้อหนานุ่มผืนสี่เหลี่ยมเป็นอาสนะทั้งสี่ด้าน<br>ชายชราเชิญให้เทพยุทธ์นิรนามนั่งลงฝั่งตรงข้ามตน <p>ดรุณีน้อยเคลื่อนกายเข้าประจำที่ <br>มีเตาต้มน้ำและชุดปรุงชาวางอยู่ข้าง ๆ <p>จอมนั่งลงตรงข้ามเธอ<br>เทพยุทธ์นิรนามกล่าวแนะนำจอมกับเจ้าสำนักอัคคีว่า <p>“จอมรู้จักท่านเจ้าสำนักอัคคี ‘เหนือเซียนมังกรไฟ’ ผู้ค้นพบวิชา ‘เพลิงโลกันตร์’ <br>สะท้านไปทั้งวงการเซียน” จอมยกมือไหว้ เจ้าสำนักอัคคียิ้มรับดวงตาฉายประกายวาว กล่าวถามเทพยุทธ์นิรนามว่า <p>“เด็กน้อยคนนี้สิที่เอาชนะอสูรเหล็กไฟ?” <p>“ขอรับ” เทพยุทธ์นิรนามตอบ <p>“เก่ง ...เก่ง มาก” เจ้าของฉายาเหนือเซียนมังกรไฟลูบเคราขาวพยักหน้ามองจอมอย่างพินิจอยู่ครู่ใหญ่ พลันเลิกคิ้วกล่าวว่า <p>“เออ..นี่ ดอกบัว หลานสาวข้า” <p>ดรุณีเยาว์วัยนามดอกบัววางช้อนไม้ไผ่ที่ใช้ตักชาลงแล้วยิ้มไหว้ทักทายคนทั้งสอง <p>“หลานสาวข้าเก่งทั้งบรรเลงดนตรี ร่ายบทกวีโคลงฉันท์กาพย์ กลอน และชงชา ฮ่า ๆ ๆ” ผู้เฒ่ากล่าวอย่างเบิกบานใจ ดอกบัวแย้มยิ้มเอียงอาย ชายชรากล่าวต่อว่า <p>“ไม่ได้พบกันเสียนาน..หลังการประลองเมื่อหลายปีก่อนข้าก็ไม่เคยเจอท่านอีกเลย” <p>“ขอรับ ข้าต้องการใช้ชีวิตเรียบง่ายสันโดษอยู่กับภรรยา” เทพยุทธ์นิรนามกล่าว <p>“ท่านมีภรรยาแล้ว!?” <p>“ขอรับ” <p>“มิน่า...จึงเงียบหายไปไม่เข้าชิงจตุรเทพ...” ผู้เฒ่ารำพึงแล้วกล่าวถามว่า <br>“ไยไม่ชักชวนนางมาด้วย? ข้าจะได้รู้จักไว้” <p>“เธอไม่ชมชอบเข้าสังคมขอรับ ข้าเลยไม่อยากฝืนใจ” <p>“ฮ่า ๆ ดี ดี ภรรยาที่ไม่ชมชอบเข้าสังคมมักใช้เวลาในการจัดเตรียมอาหาร <br>ดูแลบ้านเรือน ดี...ดี ภรรยาที่ดี” <p>เจ้าสำนักอัคคีหัวเราะเสียงดังอาคันตุกะทั้งสองพลอยผ่อนคลาย<br>ดอกบัวจัดเตรียมชาอย่างชำนาญการ<br>ทั้งหมดหยุดสนทนาหันมองท่วงท่าเตรียมชาของเธอ <p>ดรุณีน้อยเยาว์วัยเคลื่อนไหวร่างกายด้วยท่วงท่าอ่อนช้อยขนตางอนพริ้มลงสีหน้าสงบ <p>มีเตาต้มน้ำใบเล็กวางอยู่ข้างตัว นางรอฟองน้ำเดือดขนาดตาปลาจึงใช้ปรุงชา <br>รินน้ำแรกที่ชะล้างใบชาใส่ภาชนะรองรับ ลวกถ้วยชาวางบนจานรอง แล้วยกป้านชารินให้ทั้งสาม ขนาดของป้านชาพอดีรินสำหรับทั้งสามในป้านเดียว แฝงนัยการให้เกียรติที่เท่าเทียมกัน</p> <p>เจ้าสำนักอัคคียกถ้วยชาขึ้น </p> <p>“เชิญ ข้าขอบใจที่ท่านทั้งสองยินยอมมาเยี่ยมเยียนผู้เฒ่า....เชิญ!” <p>ทั้งหมดยกชาขึ้นดื่ม เทพยุทธ์นิรนามดื่มรวดเดียวหมดลดจอกลงแล้วกล่าว <p>“ดูท่าท่านเจ้าสำนักจะสิ้นเปลืองกับพวกเราแล้ว” <p>เจ้าสำนักอัคคีเบิ่งตาร้อง “อ้อ!” เป็นเชิงไถ่ถาม <p>“น้ำชาสีน้ำตาลอ่อน รสชาติเข้มข้นชุ่มคอ นี่คือชากวนอิมเหล็กอันลือเลื่องล้ำค่า” <p>“ฮ่า ๆ ๆ” ชายชราหัวเราะชอบใจ กล่าวว่า <p>“นอกจากฝีมือเดินหมากไร้เทียมทานแล้ว ท่านยังเป็นเซียนชาด้วย ไม่เลว ไม่เลว” <p>เจ้าสำนักอัคคีวางถ้วยชาลง<br>ดอกบัวจัดเตรียมชาชุดต่อไป <br>เธอใช้ช้อนไม้ไผ่ตักชาจากโถกระเบื้องขนาดย่อม หยิบป้านชาอีกใบขึ้นมา <br>สำหรับผู้นิยมดื่มชาพวกเขาจะถือป้านชาประดุจภาชนะคู่กายที่ต้องเอาใจใส่ดูแล<br>ทั้งขนาด วัตถุดิบ การผลิต ป้านชาหนึ่งใบจะใช้กับชาชนิดเดียวเท่านั้น <br>ไม่ยินยอมมีกลิ่นอื่นใดปะปนให้สูญเสียรส <p>ดอกบัวรินชาชุดใหม่ให้คนทั้งสาม <p>เจ้าสำนักอัคคียกจอกขึ้นแล้วกล่าว <p>“ดื่มคนเดียว...ได้...อารมณ์<br>ดื่มสองคน...ได้...รสชาติ<br>ดื่มสามคน...ได้...พูดคุย เพลิดเพลิน.....เชิญ” <p>ทั้งหมดดื่มรวดเดียวหมดจอก<br>เจ้าสำนักอัคคีเอ่ยถามจอมว่า “เด็กน้อย เจ้าเป็นศิษย์สำนักใด?” <p>จอมมองเทพยุทธ์นิรนามแล้วกล่าวว่า <p>“ผู้น้อยรับคำสั่งอาจารย์ออกเดินทางหาความหมายแห่งชีวิต หาได้สังกัดค่ายสำนักใด” <p>เจ้าสำนักอัคคีขมวดคิ้วหันมองมาทางเทพยุทธ์นิรนาม <p>“แม้แต่ชื่ออาจารย์เขายังไม่รู้เลยขอรับ” เทพนิรนามกล่าว <p>“แปลก....ไม่มีชื่อไร้สำนัก แต่สามารถอบรมศิษย์ระดับนี้....อสูรเหล็กไฟ บอกข้าว่าเจ้าสามารถเปล่งเสียงจิต เที่ยงแท้เพียงไร?” <p>“ข้าไม่ทราบขอรับ” จอมตอบ <p>“ข้าสงสัยว่าอสูรเหล็กไฟอาจอ้างเพื่อกลบเกลื่อนความผิดพลาดของตัวเองที่ประมาทเจ้า ทำให้ต้องพ่ายแพ้” <p>“ขอรับ” เทพยุทธ์นิรนามรีบรับคำกล่าวต่อว่า “เสียงจิตเป็นพลังฝีมือระดับเทพ <br>จอมเพิ่งเข้าวงการเซียนจะทำได้อย่างไร” <p>“แต่ตอนนี้เด็กน้อยก็ถือเป็นยอดฝีมือระดับเทพแล้วหรือมิใช่?” เจ้าสำนักอัคคีกล่าว <p>“ขอรับ” เทพนิรนามยอมรับ <p>ดอกบัวหยิบถ้วยชาของทั้งสามลวกน้ำร้อยทีละใบแล้วรินชาชุดใหม่<br>เทพยุทธ์นิรนามใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางเคาะลงบนตั่งแทนคำขอบคุณ <p>ในอดีตกษัตริย์เฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิงชมชอบปลอมพระองค์ออกนอกพระราชวัง ขณะประทับในร้านน้ำชา ทรงรินชาให้ข้าราชบริพารร่วมโต๊ะ<br>เหล่าข้าราชบริพารไม่รู้ทำเช่นไร...ล้วนมีความผิด ท่านหนึ่งมีปฏิภาณ คว่ำมือลง งอนิ้วชี้กับนิ้วกลางลงบนโต๊ะแทนการคุกเข่าคารวะ <p>การเคาะสองนิ้วลงบนโต๊ะจึงถูกใช้แทนคำขอบคุณบนโต๊ะชา <p>เทพยุทธ์นิรนามกล่าวถามว่า <p>“ไม่ทราบท่านเจ้าสำนักมีธุระใดจึงเรียกหาพวกเรามาพบวันนี้?” <p>“ฮา ๆ ๆ จะมีธุระอันใด ข้าเพียงเบื่อดอกบัว” เจ้าสำนักอัคคีหันไปทางดรุณีน้อย <br>เธอแย้มยิ้มเอียงอาย ชายชรากล่าวต่อว่า <p>“ข้าอยากเปลี่ยนคู่สนทนาบ้าง พอดีได้ข่าวเข้าสู่ทำเนียบเซียนสะท้านวงการของจอมข้าก็อยากรู้จักไว้....พบวันนี้นับว่าน่ายินดี” ผู้เฒ่าหันไปทางจอม “ข้ายินดีกับเจ้า ขอต้อนรับสู่วงการเซียน...มาดื่ม” <p>ทั้งหมดยกจอกขึ้นดื่มโดยพร้อมเพรียง <p>เจ้าสำนักอัคคีเอ่ยถามจอม <p>“เจ้าบอกว่าออกค้นหาความหมายชีวิต เจ้าได้คำตอบหรือยัง?” <p>“ยังขอรับ..ได้รับคำชี้แนะจากท่านเจ้าสำนักสักเล็กน้อยจะเป็นพระคุณยิ่งขอรับ” จอมตอบ <p>ชายชราดวงตาทอประกายกล่าวโดยเน้นเสียง <p>“สำหรับข้า ชีวิตก็คือการต่อสู้ ต่อสู้ไปสู่เป้าหมาย ต่อสู้กับทุกเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ต้องพัฒนาตัวเองตลอดเวลา เพื่อชัยชนะในการต่อสู้หยุดเมื่อไรก็จะพ่าย...ความพ่ายแพ้นำมาซึ่งความสูญเสีย...สูญเสียทุกอย่างในชีวิต...” ชายชราทอดสายตาไปแสนไกล เหมือนกำลังทบทวนเรื่องราวในอดีตอันหล่อหลอมชีวิตผู้เฒ่าผ่านโลก <p>“นี่คงแตกต่างจากท่านสินะท่านเทพยุทธ์นิรนาม” ท่านหันมากล่าวกับเทพยุทธ์นิรนาม เทพยุทธ์นิรนามแย้มยิ้มไม่ตอบคำ จอมเอ่ยถามขึ้นว่า <p>“แล้ววันหนึ่งหากหมดคู่ต่อสู้ล่ะขอรับ” <p>“ก็สู้กับตัวเอง สู้กับโชคชะตา แต่อย่าลืมเหนือฟ้ายังมีฟ้าเป็นสัจธรรม” <p>“ขอบพระคุณขอรับ...ผู้น้อยจะจดจำไว้” <p>ทั้งสองร่วมสนทนากับเหนือเซียนมังกรไฟเจ้าสำนักอัคคีจนล่วงสนธยาจึงลากลับ<br>ระหว่างทางเทพยุทธ์นิรนามถามจอมว่า <p>“เจ้าเห็นว่าเจ้าสำนักอัคคีเป็นเช่นไร?” <p>“เป็นผู้ใหญ่ที่น่านับถือ เป็นกันเอง” <p>“อืม...ข้าก็รู้สึกเช่นนั้นเมื่อหลายปีก่อน” <p>“หมายความว่าอย่างไรขอรับ?” <p>“ก็หมายความว่าพอรู้จักไปนาน ๆ จึงได้พบพิษสงของเต่าเฒ่านะสิ ฮ่า ๆ ๆ” เขาตบไหล่จอมหัวเราะร่า จอมได้แต่งุนงง <p>ลำแสงสนธยาทาบทาขอบฟ้า.. เงาร่างของทั้งสองทอดไปบนหนทางคืนเรือน </p> <p><img src="http://image.dek-d.com/9/846756/9681448.jpg"> </p> <p><font color="#c0c0c0">ห า ก ไ ม่ มี ก า ร แ ข่ ง ขั น จ ะ ไ ม่ มี ก า ร เ รี ย น รู้ พั ฒ น า ตั ว เ อ ง</font></p> <p><font color="#c0c0c0"> เหนือเซียนมังกรไฟ</font></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/252274554550945597-5438354911209858661?l=rookkart.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-252274554550945597.post-4719753978423811012007-10-20T01:42:00.000-07:002010-05-01T05:21:11.800-07:00๕. ศึกครั้งแรก<p><strong>จอม</strong>เปิดหมากด้วย ‘อาชาเลียบค่าย’ เป็นหมากพื้นฐานที่กระจายกำลังตั้งรับรัดกุม
ฝ่ายตรงข้ามใช้ ‘อาชาคะนองศึก’ ส่งม้าขึ้นสูงชิงเอาเปรียบด้วยเห็นคู่ต่อสู้เป็น
เด็กน้อยเพิ่งหัดเดินหมาก <p>จอมตั้งรับตลอดเวลา
ฝ่ายตรงข้ามโหมบุกปิดล้อม
ส่งกำลังหนุนต่อเนื่องไม่เปิดโอกาสให้จอมได้ตั้งตัว
จอมเริ่มอึดอัดขยับหมากไม่ได้...เม็ดเหงื่อเริ่มหยดไหล
เขาคิดถึงครั้งเดินหมากกับอาจารย์ <p><span style="color:#c0c0c0;">“ข้าไม่รู้จะเดินตาไหนแล้วอาจารย์ ทุกตัวถูกล้อมไว้หมดแล้ว
หากถอนตัวใดตัวที่เหลือก็จะถูกกิน...” </span><p><span style="color:#c0c0c0;">“เจ้าลองมองหาตัวที่หากถูกกินแล้วฝ่ายตรงข้ามเปิดช่องโหว่ หรือตัวที่เสียหายน้อยที่สุด”</span> <p>จอมถ่ายเทหมากเปลี่ยนฟากตั้งรับ...ยอมเสียเม็ด
สถานการณ์ยังเสียเปรียบ <p>เทพยุทธ์นิรนามยืนมองอยู่ด้านข้าง
เห็นหมากของจอมสับสนปนเปไม่รู้ค่ายสำนัก
ดูเหมือนถอยร่นไม่เป็นกระบวนแต่ทุกตัวยังรักษาตำแหน่งที่ถูกต้อง
เขาขมวดคิ้วด้วยหลากใจ
จากประสบการณ์ที่เขาประมือนักเดินหมากทุกค่ายสำนัก
กลับไม่สามารถแยกแยะทางหมากของจอม <p>มือที่จับตัวหมากของเด็กหนุ่มเปียกชื้น
หัวใจเต้นแรง เขาเคยแต่เดินหมากกับอาจารย์ไม่เคยประลองกับใคร
หมากที่ฝ่ายตรงข้ามบุกเข้ามา ล้วนเป็นหมากที่จอมเคยพบเจอมาแล้ว
การแข่งขัน ก่อให้เกิดความขัดแย้งเช่นนี้เอง
ความขัดแย้งในใจ...
กังวลกับชัยชนะ...
กังวลกับความพ่ายแพ้... <p>จอมถอยร่นจนฝ่ายตรงข้ามยกกำลังทั้งหมดกดดันเข้าประชิด
หมากของจอมถูกล้อมแน่นหนา
ขุนของฝ่ายตรงข้ามขยับตามเข้ามาเสริมกำลัง
รอยยิ้มที่มุมปากบอกความมั่นใจอีกไม่เกินสามตา
หมากเจ้าเด็กอ่อนหัดจะโดนกวาดหมดกระดาน
เขาชักม้าตามขึ้นมา <p>ต่อไปเป็นตาของจอม.... <p>จุดอ่อนหนึ่งเดียวที่จอมมองเห็น
‘แม่ทัพ’ ของฝ่ายตรงข้ามถูกล้อมด้วยกองกำลังของตัวเอง
จอมเปิดทางเข้าไป
ส่ง ‘โคน’ เข้าไปให้กินฟรี ฝ่ายตรงข้ามรีบกินด้วยความกระหยิ่ม
‘เจ้าเด็กนี่คงไม่อยากเล่นต่อแล้ว’ เขาคิด <p>จอมส่ง ‘ม้า’ เข้าไปอีกตัวฝ่ายตรงข้ามรีบกินโดยไม่ลังเล <p>จอมใช้ ‘ม้า’ ที่เหลือตามขึ้นไปร้อง ‘รุก’
ฝ่ายตรงข้ามตกใจดวงตาเบิกโพลงมือสั่นจนไม่อาจระงับยับยั้ง
เขา ‘จน’ ทั้งที่ตัวหมากยังมีอยู่เต็มกระดาน เขาพ่ายอย่างไม่รู้ตัว
พ่ายแพ้ให้แก่เด็กน้อยอ่อนหัดที่แค่เริ่มเดินหมากก็ตื่นเต้นจนเห็นได้ชัด
เขาไม่อยากเชื่อ แต่ถึงตอนนี้เขามิอาจไม่เชื่อ เขาพ่ายแล้วจริง ๆ <p>เจ้าหน้าที่ประกาศรับรองผล “หมากขาวเป็นฝ่ายชนะ” <p>ทั้งสองไหว้ทำความเคารพกันและกัน
ฝ่ายตรงข้ามจากไปด้วยใจยากจะยอมรับ <p>เทพยุทธ์นิรนามหัวเราะร่าตบไหล่จอม <p>“ฮา ฮา ดีมากเจ้าหนูข้าคิดว่าเจ้าจะแย่เสียแล้วสั่นเหลือเกิน” <p>“ข้าพเจ้าไม่อยากประลองอีกแล้วท่าน การประลองทำให้ข้าพเจ้าไม่สบาย”
จอมลุกขึ้นอย่างหมดเรี่ยวแรง <p>“ไฮ้ ใครบอกว่าเจ้ากำลังประลอง แค่นั่งลงแล้วเดินหมากอย่างที่เจ้าเคยเดินกับอาจารย์ ก็เท่านั้นแพ้แล้วเป็นไร...ชนะแล้วเป็นไร..ไม่เห็นจะได้หรือเสียอะไร
เสร็จแล้วก็ออกค้นหาความหมายชีวิตของเจ้าต่อไป”
จอมนิ่งคิด..ใช่สิ..แพ้แล้วเป็นไร ชนะแล้วเป็นไร
จอมเดินหมากแพ้อาจารย์มาตั้งมากมาย
มีบ้างบางกระดานที่อาจารย์จงใจให้ชนะเพื่อสอนให้รู้จักรสชาติชัยชนะและพ่ายแพ้ <p><span style="color:#c0c0c0;">“....เจ้ารู้สึกใช่ไหมว่ารสชาติต่างกัน?” </span><p><span style="color:#c0c0c0;">“ขอรับอาจารย์” </span><p><span style="color:#c0c0c0;">“ตอนพ่ายเป็นรสชาติเช่นไร?” </span><p><span style="color:#c0c0c0;">“อึดอัดไม่ยินยอมอยากแก้ตัวอีกครั้ง....” เขานิ่งคิดก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว “รู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อย” </span><p><span style="color:#c0c0c0;">“ยามชนะเล่ามีรสชาติเช่นไร?” </span><p><span style="color:#c0c0c0;">“ดีใจ....ภูมิใจ...รู้สึกหัวใจพองโตอย่างเลิศลอย” </span><p><span style="color:#c0c0c0;">“ เจ้ารู้จักมันก็ดีแล้ว”</span> <p>อาจารย์จะคอยถามจอมทุกครั้งที่เสร็จจากเดินหมาก
จนวันหนึ่ง.จอมจึงเข้าใจความหมาย
วันที่รสชาติของแพ้-ชนะ รวมเป็นหนึ่งเดียว <p>วันนั้น...หลังจากวางหมากตัวสุดท้าย จอมเพียงทิ้งมือลงแล้วยิ้มให้อาจารย์
ตั้งแต่วันนั้นอาจารย์ไม่เคยถามถึงรสชาติของแพ้ – ชนะ กับจอมอีกเลย <p>“มาเรามาไปกันต่อ!” เสียงของเทพยุทธ์นิรนามปลุกจอมจากภวังค์
ทั้งสองเดินตามเจ้าหน้าที่เข้าสู่แถวสองของลานทดสอบ <p>คราวนี้จอมผ่านด่านที่สองอย่างง่ายดาย
เขาเพียงนั่งลง...แล้วเดินหมาก...เดินหมาก...
ด่านที่ สาม...สี่...ห้า...ก็เป็นไปอย่างง่ายดาย
ถึงยามนี้ข่าวเรื่องเด็กหนุ่มมือใหม่ผู้ผ่านด่านอย่างรวดเร็วกระจายไปทั่วลานทดสอบ
ผู้คนต่างรุมเข้ามามุงดูไม่เว้นแม้แต่นักเดินหมากที่กำลังจะทดสอบเข้าสู่ทำเนียบ
ยังยินยอมยกเลิกการทดสอบของตัวเองมาดูเด็กหนุ่มที่กำลังพลิกประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของวงการหมากรุกโดยการเข้าสู่ทำเนียบเซียนด้วยวัยไม่ถึงยี่สิบปี <p>จอมผ่านครบสิบด่านภายในวันเดียว
ขณะนักเดินหมากทั่วไปต้องใช้เวลาอย่างเร็ว ๔-๕ เดือน <p>สนธยา
คนทั้งสองเดินผ่านย่านชุมชนออกสู่เส้นทางกลับกระท่อม
เทพยุทธ์นิรนามแวะซื้อสุรากับเป็ดตุ๋นตัวอ้วนพี</p><p>“เราต้องฉลองกันสักหน่อย ข้ามองเจ้าไม่ผิดจริง ๆ เก่งกว่าข้าตอนหนุ่ม ๆ เสียอีก ฮา ฮา” </p><p>จอมเริ่มคุ้นเคยกับอัธยาศัยง่าย ๆ เป็นกันเองของเทพยุทธ์นิรนาม
คนทั้งคู่สนทนาหยอกล้อกันไปตลอดทาง
จนถึงประตูรั้ว <p>“ข้ากลับมาแล้ว!” </p><p><img src="http://4.bp.blogspot.com/_dZu5BmZKpTY/RuEWGbhvTsI/AAAAAAAAADo/ZBS2-3dPjwM/s320/horseend.jpg" /> </p><p><span style="color:#c0c0c0;">ก ล ห ม า ก ที่ ไ ร้ ก ร ะ บ ว น ก ลั บ อ า ศั ย ก ร ะ บ ว น ห ม า ก
ข อ ง ฝ่ า ย ต ร ง ข้ า ม ใ น ก า ร ต่ อ สู้</span></p><p><span style="color:#c0c0c0;">เทพอุดร</span></p><p>k r a t o m t u l e e Din : <span style="color:#8080c0;">My Writing Life,</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/252274554550945597-471975397842381101?l=rookkart.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-252274554550945597.post-70222202364174317002007-09-09T19:29:00.001-07:002010-05-01T05:21:11.800-07:00๔. ทำเนียบเซียน<p><strong>อรุโณทัยไขแสง<br></strong>สายลมคิมหันต์พัดแผ่ว<br>สายแดดเริ่มแผดแสง <p>ตลาดยามเช้าคึกคักจอแจเต็มไปด้วยผู้คนจับจ่ายชื้อของ <p>เทพยุทธนิรนามพาจอมเดินลัดเลาะฝ่าฝูงชน ผ่านตรอกซอกซอย<br>จนลุถึงหน้าประตูไม้บานใหญ่ ดูเหมือนตรอกซอยต่าง ๆ ล้วนเป็นหนทาง<br>มาสู่ประตูบานนี้ บานไม้ขนาดใหญ่ยึดไว้ได้แผ่นเหล็กขัดเขามันวาว<br>มีประตูบานเล็กขนาดคนเข้าซ้อนอยู่ในบานไม้เนื้อหนา<br>จอมแหงนมองด้วยใจระทึก <p>เหนือประตูเป็นแผ่นไม้โบราณเก่าคร่ำเผยเห็นริ้วรอยลายไม้ลึกร่อนสลักอักษรสีทอง <p>‘ทำเนียบเซียน’ <p>“ไป ข้าจะพาเจ้าเปิดหูเปิดตา” เทพยุทธนิรนามหันบอกจอมก่อนผลักประตูบานเล็กเข้าภายใน <p>เบื้องหลังประตูเป็นสถานที่กว้างขวาง <br>ทางเดินปูด้วยหินตรงไปยังอาคารหลังใหญ่<br>ลานหญ้าเต็มไปด้วยโต๊ะสำหรับเดินหมาก <br>และเหล่านักเดินหมากที่กำลังคร่ำเคร่งกับหมากรุกบนกระดาน <p>สถานที่เต็มไปด้วยผู้คนกลับเงียบสงัดเหมือนไร้ผู้คน <br>ยินเสียงตัวหมากสัมผัสกระดานอย่างแผ่วเบาอยู่เป็นระยะ <p>ถัดจากลานประลองเป็นระเบียงอาคารหลังใหญ่ <br>วางไว้ด้วยโต๊ะเดินหมากไปจรดกำแพง <p>เทพยุทธนิรนามเดินไปตามทางหินเข้าสู่ตัวอาคาร<br>ผู้คนทักทายเขาถามไถ่ทุกข์-สุขและเรื่องการประลองหมากวันวาน<br>จอมเดินตามเข้าไปจนลุถึงห้องโถงใหญ่ <p>ผนังไกลตรงข้ามประตูแขวนป้าย ‘ทำเนียบเซียน’ สีทอง <br>ต่ำลงมาเป็นเก้าอี้แกะสลักจากหินอ่อนขาวบริสุทธิ์<br>เป็นเก้าอี้สำหรับผู้เป็นหนึ่งเดียวเหนือเซียนทั้งมวล <p>‘ยอดเซียน’ <p>ขนาบด้วยเก้าอี้ไม้สักแกะสลักลงรักปิดทองข้างละ ๒ ตัว สำหรับ ‘จตุรเทพ’ ทั้งสี่ <br>เทพอุดร เทพประจิม เทพบูรพา เทพทักษิณ <p>ผนังด้านขวามีป้ายอักษรชื่อเขียนอย่างบรรจง <br>บรรจุรายชื่อยอดเซียนและจตุรเทพแต่อดีตถึงปัจจุบัน<br>ผนังด้านซ้ายเป็นป้ายรายชื่อตามลำดับขั้นของผู้กำลังไต่เต้าขึ้นสู่การชิงชัยประจำปี ที่โดดเด่นอยู่กลางห้องโถง เป็นโต๊ะเดินหมากคลุมด้วยผ้าขาวนวลสะท้อนแสงเจิดจ้า เหนือโต๊ะแขวนไว้ด้วยโครงจั่วหลังคาประดับริ้วธงหลากสีแทนเทพดารักษาทิศทั้งแปด <p>ตามประวัติ.... <p>ร้อยกว่าปีก่อน ‘ทำเนียบเซียน’ ถูกก่อตั้งโดยบรรดาเซียนหมากที่อยากเห็นแวดวงนักเดินหมากมีระบบระเบียบและการพัฒนาสืบทอดวิชาเดินหมากจากรุ่นสู่รุ่น <br>ลูกหลานเหลนของบรรดาผู้ร่วมก่อตั้งยังสืบทอดตำแหน่งกรรมการในการจัดประลองหมาก และดูแลทำเนียบเซียนมาตลอดร้อยกว่าปี<br>ขั้นตอน พิธีการ ถูกถ่ายทอดฝืกฝนอย่างเคร่งครัด สร้างความศักดิ์สิทธิ์ให้แก่ ‘ทำเนียบเซียน’ จนเป็นศูนย์รวมจิตวิญญาณของเหล่านักเดินหมาก โดยเฉพาะตำแหน่ง ‘ยอดเซียน’ ที่เปรียบเหมือนผู้บรรลุธรรมอันวิจิตร ได้รับการยกย่องประดุจศาสดา <p>เทพยุทธนิรนามพาจอมผ่านโถงใหญ่เข้าสู่ห้องเล็ก <br>เป็นห้องโปร่งโล่งสะอาดตา อากาศมีกลิ่นกำยานอยู่บางเบา<br>ผนังมีภาพหมึกจีนลายพู่กันขนาดใหญ่ชุ่มหมึกดำตวัดครั้งเดียวอย่างมั่นใจ <br>เป็นรูปวงกลม..เขียนอักษรลายมือไว้ด้านข้างอ่านว่า ‘สรรพสิ่ง’ <br>มีโต๊ะทำงานที่ข้าวของทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ <br>เบื้องหลังโต๊ะทำงานเป็นชายสูงอายุหนวดเคราขาวดวงตาคมเรียวดุจพญาเหยี่ยว<br>ผมขาวยาวถูกรวบตึงเรียบมัดปมไว้ด้านหลังด้วยผ้าขาว <p>เทพยุทธนิรนามพนมมือไหว้ทักทาย <p>“ท่านธรรมดา” <p>ชายเฒ่าวางพู่กันในมือลงรับไหว้ “ท่านเทพยุทธนิรนาม ท่านสบายดี?” <p>“ครับท่าน” เทพยุทธนิรนามตอบจากนั้นหันมาพูดกับจอม <p>“จอมนี่ท่าน *‘ธรรมดาดั่งทอง’ ท่านเป็นผู้ดูแลที่นี่” จอมพนมมือไหว้ เขาไหว้ตอบพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน <p>“เชิญ” เขาผายมือไปทางเก้าอี้รับรองแขก “ขอบคุณครับ” <p>ทั้งสองนั่งลงท่านธรรมดาดั่งทองหยิบพู่กันเขียนตัวหนังสืออีกสองสามตัว<br>จากนั้นจึงเก็บกระดาษที่เขียนค้างแล้วกล่าวว่า <p>“ท่านมีลูกชายเยาว์วัยแต่เมื่อใด?” <p>“ท่านอย่าเย้าข้าพเจ้าสิ ข้าพเจ้าปะจอมที่ลานประลองวันวาน <br>เห็นพอมีฝีมือเลยคิดว่าจะให้ลองทดสอบเข้าทำเนียบ” <p>ท่านธรรมดาดั่งทองยิ้มมองจอมแล้วกล่าวกับเทพยุทธนิรนามว่า <p>“ท่านนะสิหยอกข้า ท่านก็รู้นับแต่บรรพกาลไม่เคยมีใครเข้าสู่ทำเนียบได้ก่อนวัยยี่สิบ ให้เด็กน้อยฝึกฝีมือที่โรงน้ำชาอีกสักระยะก่อนเป็นไร” ชายชราส่งยิ้มให้จอม <p>“แต่ข้าพเจ้ามั่นใจว่าเขาพร้อมแล้วสำหรับเข้าสู่ทำเนียบเซียน” <p>เทพยุทธนิรนามแสดงความเชื่อมั่นทั้งสีหน้าและท่าทาง<br>แต่จอมกลับหามีความมั่นใจยิ่งได้เห็นสถานที่โอ่โถงเช่นนี้... <p>ท่านธรรมดาดั่งทองจ้องมองจอมอย่างพินิจพิเคราะห์แล้วกล่าวว่า <p>“เด็กน้อยมีแววตาที่ไม่ธรรมดา หากได้รับการฝึกฝนทีดีเชื่อว่าภายภาคหน้า<br>ต้องประสบความสำเร็จ....” ท่านหยุดชั่วครู่ก่อนกล่าวต่อว่า<br>“ท่านคงทราบดีถึงผลของการเร่งเข้าทดสอบก่อนเวลาอันควร” <p>“ข้อนั้นข้าพเจ้าทราบดี” <p>ท่านธรรมดาดั่งทองทอดถอนใจกล่าวว่า <p>“เช่นนั้นก็ลองดู” <p>ทั้งคู่ลาท่านธรรมดาดั่งทอง ออกมา<br>ขั้นตอนการทดสอบเข้าสู่ทำเนียบของจอมถูกส่งผ่านไปยังหน่วยต่าง ๆ<br>นั่งรอสักพักเจ้าหน้าที่ก็นำทั้งคู่ออกสู่ลานทดสอบ<br>ลานทดสอบเป็นลานหญ้าเต็มไปด้วยโต๊ะสำหรับเดินหมากที่จอมเดินผ่านตอนเข้ามา <p>ที่โต๊ะมีคู่ประลองคอยอยู่ก่อนแล้ว<br>ทั้งคู่ทำความเคารพกันและกันแล้วนั่งลง <p>เจ้าหน้าที่อ่านกติกา ทั้งคู่พยักหน้ารับทราบเจ้าหน้าที่กล่าวต่อว่า <p>“....การทดสอบ มี ๑๐ ด่าน เป็นการเปิดให้ผู้เข้าทดสอบประลองหมากกันเอง<br>ผู้ชนะจะผ่านเข้าประลองขั้นสูงขึ้นจนกว่าจะชนะ ครบ ๑๐ ครั้งติดต่อกัน<br>จึงจะเข้าสู่การะประลองระดับอสูร” <br>เจ้าหน้าที่ปิดคู่มือ “ขอให้ท่านทั้งสองโชคดี” <p>ทั้งสองพนมมือกล่าวขอบคุณ <p>จอมตื่นเต้นหัวใจสั่นเหงื่อเริ่มไหลซึมออกมาชุ่มมือ<br>ฝ่ายตรงข้ามอมยิ้มมองเด็กน้อยคู่ประลองอย่างลำพองใจ<br>เขายินยอมให้จอมขึ้นหมากก่อน <br>สำหรับการประลองระดับต้นผู้ที่มั่นใจว่ามือเหนือกว่าจะแสดงน้ำใจ<br>ด้วยการยินยอมให้อีกฝ่ายขึ้นหมากก่อน <p>จอมหันมองเทพยุทธนิรนามที่ยืนข้าง ๆ อย่างลังเล เขาพยักหน้าให้กำลังใจ <p>การเดินหมากครั้งแรกในโลกกว้างใหญ่ที่ไม่มีอาจารย์ของจอม...กำลังจะเริ่มขึ้น <p><img src="http://4.bp.blogspot.com/_dZu5BmZKpTY/RuEWGbhvTsI/AAAAAAAAADo/ZBS2-3dPjwM/s320/horseend.jpg"> <p><font color="#808080">ค ว า ม อ่ อ นโ ย น คื อ ก ล ห ม า ก ที่ ร้ า ย ก า จ ช นิ ด ห นึ่ ง<br> สูญญตาจารย์</font></p> <p>*ธรรมดาดั่งทอง เป็นนามของท่านกิมย้งปรมาจารย์แห่งยุทธจักรนิยาย<br>ผู้น้อยน้อมนำมาจารึกไว้ด้วยจิตคารวะ </p>k r a t o m t u l e e Din : <font color="#99cc00">My Writing Life,</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/252274554550945597-7022220236417431700?l=rookkart.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-252274554550945597.post-104527592709961442007-09-08T05:14:00.001-07:002010-05-01T05:21:11.801-07:00๓. เทพยุทธนิรนาม<p><strong>ทั้งสองเดินผ่านประตูรั้วเข้าไป</strong><br>กระท่อมไม้ไผ่ร่มรื่นด้วยหมู่ไม้น้อยใหญ่<br>ด้านหน้าวางไว้ด้วยโต๊ะ-เก้าอี้ทำขึ้นจากสัดส่วนของรากไม้ชุดหนึ่ง<br>แสงสีสนธยาอาบทั่วบริเวณ <p>ชายผู้เป็นเจ้าของกระท่อมส่งเสียงซ้ำ <p>“ข้ากลับมาแล้ว!” <p>มีหญิงสาวร่างเล็กรวบผมหางม้าโผล่พรวดออกมาจากกระท่อมด้วยสีหน้าวิตกกังวล นางถลาเข้าสวมกอดผู้ที่นางรอคอย <p>“พี่ท่านยิ้มแย้มกลับมาคงเป็นข่าวดี?” <p>ไออุ่นบางอย่างแผ่กระจายจับหัวใจจอม เป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยรับรู้มาก่อน<br>คล้ายมีรังสีชนิดหนึ่งห้อมล้อมเชื่อมโยงคนทั้งสองไว้ด้วยสัมผัสละมุนกรุ่นหอม<br>จอมมองคนทั้งคู่ด้วยรอยยิ้ม ความรู้สึกบางอย่างก่อรูปขึ้นในหัวใจดวงน้อย</p> <p>“เกือบพ่าย โชคดีน้องชายคนนี้ช่วยไว้” เขาหันมาทางจอม “จอมนี่เมย์เมียข้า” </p> <p>จอมพนมมือไหว้ทักทาย เมย์รับไหว้ตอบด้วยรอยยิ้ม <p>“สวัสดีจ้ะเข้าไปข้างในกันก่อนเถอะ เตรียมอาหารไว้แล้ว” <p>ทั้งหมดพากันเข้าไปในกระท่อม ภายในเป็นห้องกว้างไร้เครื่องเรือนประดับประดา เพียงมีโต๊ะเก้าอี้ชุดหนึ่งที่จัดวางสำรับอาหารรอท่า ข้างผามีภาพเขียนภาพใหญ่เป็นลายพู่กันที่ตวัดอย่างรวดเร็วเป็นรูปตัวหมากม้า <br>หญิงสาวกุลีกุจอตักข้าวใส่จานพลางกล่าวว่า </p> <p>“ไยจึงกลับเสียมืดค่ำ? ทำให้ข้าพเจ้าเป็นห่วงแทบแย่” <p>“เจ้าเทพประจิมมาเที่ยวนี้ฝีมือร้ายกาจนัก หมากจึงได้ยืดเยื้อเป็นหลายชั่วยาม” <p>“ขนาดเกือบพ่ายเชียวหรือ?” <p>“ใช่ พลังยะเยือกของมันรบกวนจิตใจ ไม่รู้ว่ามันฝีมือดีขึ้นหรือฝีมือข้าแย่ลงนะสิ ฮา ฮา” <p>“ผู้คนกำลังคิดโค่นท่าน พี่ท่านยังเห็นเป็นเรื่องสนุกสนาน” <p>“ข้าโค่นผู้คนไว้มากหลาย ถึงยามนี้คงเป็นเวลาชดใช้..ว่าแต่..<br>ให้เราได้อาบน้ำอาบท่าก่อนไม่ดีกว่ารึ?” ผู้เป็นสามีกล่าว <p>“จริงสิ ตามสบายนะจอมเดี๋ยวพี่อุ่นแกงจืดให้” <p>จอมยิ้มพยัก เขาตะชิดตะขวงใจแม้มือยังไม้รู้จะวางไว้ที่ใด <p>“มา! ข้าจะพาไปห้องพัก” ชายเจ้าของกระท่อมลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินนำไป <p>ห้องสำหรับแขกเป็นห้องโล่ง ๆ เหมือนตัวบ้าน <br>มีโต๊ะ เตียง กับภาพฝีมือพู่กันจีนเขียนเป็นบทกวีบนกระดาษ<br>จอมวางย่ามใบเดียวที่บรรจุข้าวของเครื่องใช้ของเขาลงบนเตียง <p>ลมพัดโชยเข้ามาทางหน้าต่างลูกกรงไม้ไผ่<br>กระท่อมนี้ทำให้จอมคิดถึงอาจารย์ขึ้นมาอย่างประหลาด <p>“อาบน้ำเสร็จแล้วไปกินข้าวด้วยกันนะจอม” เสียงเจ้าของบ้านดังลอดบานประตู <p>จอมอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมาร่วมโต๊ะอาหารที่สองสามี-ภรรยากำลังนั่งสนทนา <p>“นั่งสิจอม ข้ากำลังเล่าให้เมย์ฟังเรื่องการประลองเมื่อวัน” <p>“จอมก็เป็นนักเดินหมากด้วยหรือ?” เมย์หันมาถาม <p>“ครับอาจารย์สอนข้าแต่เยาว์วัย “ <p>“อาจารย์ของจอมคือใครจ๊ะ?” <p>“อย่าไปถามเขาเลย แม้แต่ชื่ออาจารย์เขายังไม่รู้ ฮ่า ฮ่า” <p>จอมไม่เคยคิดถึงคำถามเช่นนี้ “อาจารย์คือใคร?” “อาจารย์ชื่ออะไร?”<br>สำหรับจอมอาจารย์ก็คืออาจารย์ คือผู้ที่อบรมสั่งสอนเขามาจนเติบใหญ่ <p>“นี่จ้ะ กินเยอะ ๆ นะ” เมย์ตักข้าวใส่จานส่งให้ <p>“ตามสบายนะจอม เมย์ทำอาหารอร่อย” <p>ผู้เป็นสามีชมพลางส่งยิ้มให้นาง <br>เมย์แย้มยิ้มตักข้าวพูนทัพพีเคาะลงในจานของเขาพลางส่งค้อน <p>เป็นอาหารค่ำอร่อยที่สุดตั้งแต่จอมจากอาจารย์มา<br>รสชาติอาหารบางครั้งหาได้จำเพาะสัมผัสด้วยปลายลิ้น<br>หากเป็นบรรยากาศรับประทานที่อบอุ่นกรุ่นไอรัก<br>รสชาติเช่นนี้มีแต่สัมผัสได้ก็ด้วยหัวใจ <p>ผู้เป็นสามีเอ่ยขึ้นว่า <p>“เล่าเมย์ถึงตอนที่เจ้าช่วยข้าไว้พอดี” <p>“จริงสิ จอมเก่งอย่างนี้เคยแข่งได้ระดับไหนมาบ้าง?” เมย์ถาม <p>“เปล่าเลยครับอาจารย์ไม่เคยให้ข้าแข่ง อาจารย์บอกว่าการแข่งขันก่อความขัดแย้งทั้งต่อตัวเองและผู้อื่น อาจารย์ต้องการให้ข้าเดินหมากเพื่อกล่อมเกลาจิตใจ” <p>“อาจารย์ที่ดี อาจารย์ที่ดี” ผู้เป็นสามีรำพึง <p>เมย์ตักอาหารใส่จานให้จอมพลางเอ่ยว่า <p>“อยากรู้จริงว่าอาจารย์ของจอมคือใคร” <p>“เดี๋ยวเดินหมากด้วยกันสักตาก็รู้ ว่าแต่เจ้าสนใจจะเข้า ‘ทำเนียบเซียน’ มั้ยล่ะ<br>จะได้รู้ว่าตัวเองมีฝีมือระดับไหน” <p>“แต่อาจารย์ไม่ต้องการให้ข้าเข้าแข่งขัน” <p>“ไฮ้! ยังไม่เข้าใจอีกรึ อาจารย์อนุญาตให้เจ้าออกเดินทางหาประสบการณ์ชีวิต<br>นั่นหมายถึงท่านรู้ว่าถึงเวลาแล้วที่เจ้าจะต้องตัดสินใจด้วยตัวเอง” <p>จอมเคี้ยวข้าว...นิ่งคิด<br>จริงสิ....อาจารย์เพียงบอกหลักการ แนวทาง <br>ทุกครั้งอาจารย์จะปล่อยให้จอมค้นหาคำตอบหาทางออกด้วยตัวเอง.... <p>“ไม่เป็นไรลองคิดดู เจ้ายังมีเวลาอีกมากมายอายุเพิ่งแค่นี้....” <p>“เติมข้าวอีกหน่อยนะจ๊ะ” เมตักข้าวเติมให้ <p>“ขอบคุณครับ” จอมพนมมือไหว้ขอบคุณ <p>“ไว้วันพรุ่งข้าจะพาเจ้าไป” <p>“ไปไหนครับ?” <p>“นา..อย่าเพิ่งรู้เลย....ขออีกหน่อยนะจ๊ะ” เขาส่งจานให้เมย์ <p>จอมกล่าวถามว่า <p>“คนที่ประลองกับท่านเมื่อยามวันไม่ทราบเป็นเทพประจิม <br>หนึ่งในจตุรเทพใช่หรือไม่?” <p>“ใช่ เขาล่ะ เทพประจิม ผู้ใช้พลังยะเยือกปราบเซียนหมากมานับไม่ถ้วน <br>เขาต้องการพิสูจน์ว่าเหนือกว่าข้าเพื่อเทียบชั้นเทพอุดร” <p>จอมตื่นตะลึง เขาเพิ่งพบหนื่งในผู้มีพลังฝีมือสูงสุดในเหล่าเซียน<br>เขากลืนอาหารอย่างยากเย็น กล่าวถามออกไป <p>“ อาจารย์บอกว่าผู้ที่มีฝีมือสูงสุด ๔ ท่านในเหล่าเซียนคือจตุรเทพหรือท่านก็คือหนึ่งในนั้น” <p>“ไฮ้! ข้ามันแค่คนนอกมิบังอาจมีชื่อในจตุรเทพหรอก” <p>“แต่เทพประจิมไม่สามารถเอาชนะท่าน....หรือท่านคือ....” จอมชะงักงันเขายังจำถ้อยคำอาจารย์ <p><font color="#808080">อาจารย์นั่งขัดสมาธิเพชรบนหินเกลี้ยงก้อนใหญ่มีจอมคอยบีบนวด<br>เสียงอาจารย์แผ่วเบา..... </font> <p><font color="#808080">“.....ยังมีอีกผู้หนึ่ง ออกผาดโผนในวงการเซียนแต่เยาว์วัย จนพลังฝีมือกล้าแกร่งไร้ผู้ต่อต้าน ภายหลังกลับหลีกเร้น ไม่นำพาลาภยศชื่อเสียงจตุเทพมีฝีมือสูงส่งก็จริงแต่ไม่แน่ ว่าจะต้านทานคนผู้นี้” </font> <p><font color="#808080">“เช่นนั้นไยเขาจึงเร้นกายเสียล่ะอาจารย์” </font> <p><font color="#808080">“มนุษย์เราต่างมีเหตุผลของตัวเองที่จะกระทำหรือไม่กระทำบางเรื่อง”</font> <p>จอมวางช้อนลงเลิกคิ้วถามออกไปว่า <p>“หรือท่านคือ.....เทพยุทธนิรนาม!” <p>“มิบังอาจ มิบังอาจ ฉายาจอมปลอมที่เหล่านักเดินหมากตั้งให้” <p>เขาพูดทั้งกำลังเคี้ยวอาหาร <br>เมย์หันมายิ้มจอมรีบทิ้งตัวลงคุกเข่า <p>“ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าเป็นท่านจึงได้ล่วงเกิน อภัยด้วย ๆ” <p>“ไฮ้! ลุกขึ้นมาเจ้าหนู ข้าไม่เคยสนใจฉายาพวกนั้น” <p>เขาตักข้าวเข้าปากไม่สนใจการคุกเข่าคารวะของจอม <p>“ข้าบอกให้ลุกขึ้น” <p>“ขอรับ” จอมลุกนั่งกล่าวต่อว่า <p>“อาจารย์มีถ้อยคำฝากถึงท่าน” <p>“อาจารย์เจ้ารู้จักข้ารึ?” <p>“นั่นไม่ทราบขอรับ” <p>“อาจารย์บอกว่าหากเจอท่านให้นำคำอาจารย์บอกต่อท่าน” <p>เทพยุทธนิรนามรอฟัง จอมเอ่ยคำ <p>“คบไฟ” <p>“แค่นั้น!?” <p>“ขอรับ แค่หนึ่งคำ” <p>เทพยุทธนิรนามขมวดคิ้วครุ่นคิดอาจารย์ของเจ้าหนู่นี่ย่อมไม่ใช่ชนชั้นสามัญ<br>ฝากถ้อยคำอันใดมาให้เรา.... ‘คบไฟ’ <p>จอมอิ่มแล้วตั้งใจจะลุกเอาจานไปล้างแต่เมย์ห้ามไว้<br>เขาจึงทำได้เพียงไหว้ขอบคุณแล้วลุกออกมาหน้ากระท่อม<br>เพื่อให้สามี-ภรรยาได้สนทนากัน <p>คืนเดือนมืด....<br>ท้องฟ้าระยิบระยับไปด้วยดวงดาวดารดาษ<br>เห็นความสุขของการอยู่ร่วมเช่นนี้ทำให้เขาคิดถึงอาจารย์ขึ้นมาจับใจ<br>อยากจะกลับไป...ไปอยู่ร่วมกันเหมือนวันคืนเก่าก่อน <br>ป่านนี้ใครจะดูแลอาจารย์...<br>น้ำตาจอมเอ่อขอบตา.... <p>“นั่งคิดอะไรอยู่หรือจอม?” เทพยุทธนิรนามเดินออกมาหน้ากระท่อม <p>จอมเข็ดน้ำตา “คิดถึงอาจารย์ขอรับ” <p>“คงไม่เคยจากอาจารย์ไปไหนไกล ๆ สินะ” <p>“ขอรับ” <p>“เฮ้อ..ข้ามีคนให้คิดถึงไหมนี่” เขานั่งลงบนเก้าอี้รากไม้ <p>“ท่านครับ ชีวิตคืออะไรหรือขอรับ?” <p>เทพยุทธนิรนามนิ่งเงียบชั่วอึดใจจึงได้กล่าวว่า <p>“อืมม์ ความหมายชีวิตของแต่ละคนย่อมแตกต่างกัน<br>สำหรับข้าชีวิตข้าคือต้นหญ้าต้นนั้น” เขาชี้ไปที่ต้นหญ้าก้านเรียวยาว<br>“ต้นข้าง ๆ นั่นคือเมย์เรายืนหยัดฝ่าแดด ลม ฝน เคียงข้างกันแก่เฒ่าไปด้วยกัน” <p>“ต้นหญ้านั่นหรือขอรับคือชีวิต?” <p>“สำหรับข้า ใช่ แต่กับเจ้าไม่แน่ ชีวิตของเจ้า เจ้าต้องค้นหาด้วยตัวเองคำตอบของใคร ๆ เป็นแค่แง่คิดของคน ๆ หนึ่ง เจ้าอายุยังน้อยอย่าใจร้อน <br>ข้าผ่านโลกจนวันนี้...ยังแค่เห็นภาพชีวิตขึ้นมาราง ๆ เท่านั้น” <p>จอมพนมมือกล่าว <p>“ขอบคุณขอรับอย่างน้อยข้าพเจ้าพอจะเข้าใจบางอย่าง....” <p>“ใจเย็น ๆ ค่อย ๆ คิด...” เทพยุทธนิรนามยิ้มตบไหล่<br>กล่าวต่อว่า “เจ้าพักผ่อนที่นี่ตามสบายเถิด” จากนั้นลุกขึ้นเดินกลับเข้ากระท่อม <p>สายลมอุ่นพัดมาแผ่วเบา<br>จอมแหงนมองท้องฟ้า..... <p>ดาวหางดวงหนึ่งพุ่งผ่านเวิ้งนภา สว่างวาบเพียงวูบแล้ววับหาย <p>แสงดาวพรายพร่าง...เกลื่อนฟ้า<br>ใกล้ราวจะสามารถไขว่คว้าหยิบจับ<br>หากความหมายแห่งชีวิตของเขา....คือหนึ่งในดวงดาวเหล่านั้น<br>เขาจะหาพบได้เช่นไร?....แล้วเมือไรจะได้กลับไปหาอาจารย์<br>คำสั่งครั้งนี้...ยากทำให้ลุล่วงเสียแล้ว...<br>เขารำพึง... “อาจารย์” </p> <p><img src="http://4.bp.blogspot.com/_dZu5BmZKpTY/RuEWGbhvTsI/AAAAAAAAADo/ZBS2-3dPjwM/s320/horseend.jpg"> </p> <p><font color="#808080">ก า ร ร น ห า ที่ ต า ย คื อ ท า ง ร อ ด ช นิ ด ห นึ่ ง <br> อสูรเหล็กไฟ</font></p>k r a t o m t u l e e Din : <font color="#99cc00">My Writing Life,</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/252274554550945597-10452759270996144?l=rookkart.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-252274554550945597.post-84374704242762888222007-09-07T08:16:00.000-07:002010-05-01T05:21:11.801-07:00๒. การประลองแห่งเทพ<p><strong>เด็กหนุ่มออกเดินทางรอนแรมไร้จุดหมาย<br></strong>ดุจเมฆาล่องลอยบนฟากฟ้า <p>ตะวันบ่ายเริ่มคล้อยแต่ยังแผดจ้าผลาญเผา<br>เส้นทางสัญจรผ่านป่าเขาแล้งร้อน เด็กหนุ่มหลบเข้าร่มเงาไม้ข้างทางเป็นระยะ<br>กระบอกไม้ไผ่แกว่งไกวอยู่ข้างตัวมีน้ำดื่มเหลืออีกนิดหน่อย<br>เขาขยับปมเชือกให้ตึงลดการกระแทกยามย่ำเดิน<br>ดึงผ้าผืนจากในย่ามออกมาซับเหงื่อแล้วพันไว้รอบศีรษะ<br>รองเท้าฟางของเขายามนี้สึกกร่อนจนส้นเท้าสัมผัสพื้น <p>เขานึกแค้นตัวเองที่ไม่อาจจดจำว่าเวลาได้ผ่านมากี่วันคืน<br>เขาน่าจะหักกิ่งไม้เก็บไว้วันละชิ้น<br>อย่างน้อยยังได้รู้ว่าจากอาจารย์มากี่วันแล้ว<br>แต่ได้คิดก็ผ่านมาจนเขาเองไม่อาจแน่ใจ <p>หรือเริ่มนับตั้งแต่วันนี้ก็อาจไม่สายเขาคิด<br>ทั้งที่ไม่รู้ว่าจะนับคืนวันไปเพื่ออะไรเขาหักกิ่งไม้ข้างทางใส่ลงในย่าม <p>เส้นทางสัญจรบรรจบสามแพร่ง<br>บนหนทางที่ตัดผ่านเต็มไปด้วยผู้คนเดินฝ่าเปลวแดดอย่างเร่งรีบ<br>บ้างเดินมาโดยเดียว บ้างเดินเป็นกลุ่มส่งเสียงพูดคุย<br>เด็กหนุ่มหยุดมองคนเหล่านั้นด้วยความสงสัย ชายกลางคนผู้หนึ่งเดินผ่านหน้าเขา เขาร้องถามออกไป <p>“ขอโทษเถอะท่าน เหล่าท่านกำลังมุ่งหน้าไปไหน? มีเหตุใดเกิดขึ้นหรือ?” <p>ชายผู้นั้นร้องตอบ <p>“เจ้าไม่รู้หรือไร มีการประลองครั้งใหญ่ระหว่าง ‘เทพ’ ที่ดอยม่านหมอก” <p>กล่าวจบเขาจ้ำตามกลุ่มเพื่อนที่เดินอยู่ข้างหน้า <p>เด็กหนุ่มเดินตามคนกลุ่มนั้น<br>การประลองครั้งใหญ่กระตุ้นความสนใจใคร่รู้ <br>ครั้งอยู่กับอาจารย์เขาไม่เคยประลองกับใคร<br>อาจารย์สอนให้เดินหมากหวังกล่อมเกลาจิตใจ<br>หาใช่เพื่อการแก่งแย่งแข่งขัน เขายังจดจำถ้อยคำอาจารย์ <p><font color="#808080">“โลกภายนอกเต็มไปด้วยการแข่งขันแย่งชิง ผู้คนในใต้หล้าตั้งแต่กำเนิดเกิดมา<br>ก็จมอยู่กับปลักตมแห่งการยื้อแย่งช่วงชิง มีบ้างบางคนที่สามารถบีนป่ายจนหลุดพ้น<br>แต่ยังมีอีกมากที่ฝังร่างอยู่ใต้ตมแห่งการยื้อแย่งแข่งขัน” ผู้เฒ่ากล่าวขณะมองไปที่ไกลตา </font> <p><font color="#808080">เด็กหนุ่มเอ่ยถามขึ้นว่า </font> <p><font color="#808080">“หากไม่ใช่เพื่อชัยชนะ เช่นนั้นเราฝึกเดินหมากเพื่อสิ่งใดเล่าอาจารย์?” </font> <p><font color="#808080">“เดินหมากก็เหมือนดำเนินชีวิต เจ้าต้องคิดทุกครั้งก่อนขยับหมาก <br>ใช่เพียงคิดผิวเผินแต่เป็นคิดอย่างสุขุมรอบคอบลุ่มลึก นอกจากคิดไปข้างหน้า<br>ยังต้องคิดมาข้างหลัง รู้จักอดทนอดกลั้นรอคอย เหล่านี้ล้วนส่งผลต่อจิตใจ<br>เดินหมากเช่นไร อุปนิสัยย่อมเป็นเช่นนั้น หมากจะช่วยขัดเกลาจิตใจเจ้า<br>ทีละน้อย จนกว่าบรรลุสภาวะสูงสุด นั่นคือที่หมายของผู้เดินบนมรรคาแห่งหมาก” </font> <p>เขาน้อมรับคำสอนสั่งของอาจารย์ไว้เหนือเกล้า<br>แต่ลึกในใจก็อยากรู้อยากเห็นโลกภายนอก<br>กระทั่งบางครั้งยังนึกสงสัยว่าผู้คนในโลกหล้าเดินหมากกันเช่นไร <p>เด็กหนุ่มติดตามคนกลุ่มนั้นจนลุถึงลานกว้าง<br>เลยออกไปเป็นท้องฟ้าเวิ้งว้าง<br>ถึดจากลานศิลาเป็นหุบเหวลึกลงเบื้องล่าง <p>ลานศิลาเต็มไปด้วยผู้คนล้อมเป็นวง <br>เขาพยามแทรกตัวเข้าไป <p>กลางลานวางไว้ด้วยโต๊ะเก้าอี้หินเนื้อเนียนเรียบ<br>มีตัวหมากขาว-ดำสลักจากหินเนื้อดีวางกระจายอยู่บนโต๊ะ<br>การประลองคงเริ่มไปได้สักระยะแล้ว <p>เหนือเก้าอี้หินมีรูปคล้ายหินแกะสลักเป็นคนสองคนนั่งนิ่งเพ่งมองตัวหมากบนกระดาน <p>ทั่วทั้งลานประลองเต็มไปด้วยผู้คนแต่กลับเงียบสงัดมีเพียงเสียงสกุณาแว่วมาจากที่ห่างไกล <p>รูปสลักหินรูปหนึ่งพลันขยับมือ <p>สายตาทุกคู่จ้องมองไม่กระพริบ<br>ผู้คนพลันรู้สึกคล้ายมีไอเย็นคุกคามแผ่กระจายมาจากฝ่ามือรูปสลักหินนั่น <br>เป็นไอเย็นที่บาดผิวราวคมมีดกรีดเนื้อ <p>ตัวหมากดำขยับทั้ง ๆ ที่มือของผู้เดินหมากยังไม่สัมผัส <p>“วิชาพลังยะเยือก!” เขาอุทานด้วยความตื่นตะลึง<br>เคยได้ยินแต่อาจารย์เอ่ยถึง.... <p><font color="#808080">“พลังยะเยือกเป็นวิชาของสำนักวาตะทางทิศทักษิณ เคล็ดวิชาเน้นที่ความเชื่องช้ารอคอย ล้อมทำลายอย่างเลือดเย็น ผู้ฝึกปรือวิชานี้ จะ บีบคั้นฝ่ายตรงข้ามจนอึดอัด บีบคั้นจนกว่าฝ่ายตรงข้ามยอมสยบ เล่ากันว่าสุดยอดของเคล็ดวิชา จะบีบคั้นจนฝ่ายตรงข้ามคลุ้มคลั่ง” </font> <p><font color="#808080">“จะรับมือวิชานี้อย่างไรขอรับอาจารย์?” </font> <p><font color="#808080">“จุดอ่อนของวิชาพลังยะเยือกคือสิ่งเดียวกัน” </font> <p><font color="#808080">“ความเย็น?” </font> <p><font color="#808080">ผู้เฒ่าพยักหน้า </font> <p><font color="#808080">“จะรับมือได้อย่างไรในเมื่อข้าไม่มีวิชาพลังยะเยือก” </font> <p><font color="#808080">“มีความเย็นอีกรูปแบบ...ที่ไม่รุนแรงร้ายกาจ..แต่สยบสรรพสิ่ง”</font> <p>ตัวหมากหินสลักสีดำสนิทเคลื่อนไปหยุดตรงตำแหน่งอย่างผ่วเบา<br>ความเย็นค่อย ๆ จางหาย<br>อีกฝ่ายยังคงนั่งนิ่ง<br>สายตาทุกคู่จ้องไปที่กระดานอย่างรอคอย<br>หัวคิ้วแต่ของผู้คนขยับจนแนบชิดสนิทกัน <p>ความนิ่ง... <p>ความเงียบ.... <p>คล้ายขุมพลังหนักหน่วงก้อนหนึ่งกดทับลงมายังผู้คนที่ห้อมล้อม<br>จนแทบจะทนยืนต่อไปไม่ไหว <p>หินสลักอีกฝ่ายเริ่มขยับมือ<br>ตัวหมากขาวกระดอนขึ้นสูงเขาพลิกฝ่ามือวูบ<br>หมากเรือเลื่อนจากขอบกระดานไปยังฟากตรงข้าม <p>สถานการณ์ของหมากขาวเป็นรองขณะที่รูปหมากดูเหมือนเป็นต่อ<br>เสียงซุบซิบของผู้ชมเริ่มอื้ออึงด้วยความสงสัยว่าทำไมไม่บุกทั้ง ๆ ที่เป็นต่อ <br>คนผู้นั้นคงรู้ว่าตัวเองเพลี่ยงพล้ำ จึงใช้วิธีคุมเชิง รอจังหวะ <p>พลังยะเยือกแผ่กระจายขึ้นอีกครา<br>ครั้งนี้ดึงม้าขึ้นสูง เปิดช่องว่างให้ฝ่ายตรงข้ามบุกเข้ามา<br>อีกฝ่ายยังคงคุมเชิงรัดกุม<br>เมื่อพลังยะเยือกกระจายขึ้นอีก <br>ม้าที่ดูเหมือนว่าจะเป็นกับดัก กลับบุกทะลวงเข้าในตำแหน่ง ‘รุก’ <p>เสียงหมากม้าดำกระแทกโต๊ะหินดังสนั่น พร้อมเสียง <p> “รุก!” <p>ผู้คนฮือกันอื้ออึงด้วยความตระหนก ไม่มีใครมองเห็นหมากตานั้นแม้แต่ตัวเขา<br>....เช่นนี้เอง...หมากระดับเทพ…ลึกล้ำเกินคาดคำนวณ <p>ฝ่ายขาวชักขุนหลบยอมเสียโคน ยังคงนิ่งดุจหินผา<br>พลันขยับฝ่ามือ หมากม้าหมุนติ้วลอยขึ้น <p>‘ไม่ได้!’ <p>เขาเผลอส่งเสียงจิตที่แรงกล้าออกไป<br>ม้าขาวชะงักอยู่กลางอากาศ <p>‘ตานั้นเป็นกับดัก!’ <p>พลันม้าพลิกตัวย้ายตำแหน่งลง<br>เป็นตำแห่งที่หมากรองกลับกลายเป็นได้เปรียบทั้ง ๆ ที่ตัวน้อยกว่า <p>การประลองยืดเยื้ออีกหลายชั่วยาม <p>หมากดำล้อมไล่ต้อน แต่ไม่สามารถทำให้หมากขาวจนมุมได้<br>เมื่อนับ*ศักดิหมากครบ ผลออกมาเสมอกัน<br>ผู้ชมที่อิดโรยปรบมือกึกก้อง <p>ฝ่ายหมากดำเอ่ยขึ้นว่า <p>“วันนี้ของปีหน้าข้าจะกลับมาใหม่ ถือว่าปีนี้ท่านโชคดี”<br>ผู้ใช้วิชาพลังยะเยือกขยับตัวเหลียวมองเด็กหนุ่ม <p>“ข้าก็โชคดีทุกปีแหละ เจอกันใหม่ปีหน้า” อีกฝ่ายตอบ <p>ต่างลุกขึ้นพนมมือลากันและกัน<br>ผู้ใช้วิชาพลังยะเยือกหันหลังก้าวเดินออกจากลานประลอง <br>ยังคงเหลือบมองเด็กหนุ่มด้วยแววตาที่ยากอธิบาย <p>ตะวันเริ่มอ่อนแสง<br>สายลมตะวันตกพัดแผ่วผงฝุ่นฟุ้งขึ้นจาง ๆ <br>ผู้คนพากันแยกย้ายกลับคืนเส้นทางที่จากมา<br>เสียงวิพากษ์วิจารณ์ระงมไปตลอดเส้นทาง <p>“เสียดายจริง ข้าคิดว่าเทพประจิมจะชนะ ข้าพนันไว้แทบหมดตัว” <p>“ผลออกมาเสมอเยี่ยงนี้เจ้ามือคงอิ่มหนำ” อีกคนสนทนา<br>“เจ้าคิดว่าฝีมือพวกเขาทั้งสองจะสู้เทพอุดรได้ไหม?” <p>“ข้าว่าคนหนึ่งที่โค่นอีกคนลงได้ น่าจะถึงระดับสู้กับเทพอุดรแล้วนะ” <p>“ข้าก็เห็นเช่นนั้น” <p>เด็กหนุ่มนิ่งฟังเสียงวิจารณ์ด้วยอยากรู้ความเป็นไปของโลกภายนอกให้มากขึ้น<br>เขาเริ่มอยากรู้ว่าตัวเขาอยู่ระดับไหนในเหล่านักเดินหมาก<br>ขณะกำลังก้าวตามคนกลุ่มนั้นไป มีเสียงเรียกจากด้านหลัง <p>“เด็กน้อย อย่าเพิ่งไป!” <p>เขาหันกลับ ชายผู้เดินหมากขาวนั่นเอง เขาเดินออกมาจากวงล้อมของผู้คน <p>“ข้าขอบใจเจ้ามากสำหรับม้าตานั้น” <p>“ท่านได้ยิน?” เด็กหนุ่มแปลกใจ <p>“ได้ยินสิดังลั่นปานนั้น เจ้าเทพประจิมก็ได้ยิน” เขาเดินมาหยุดยืนข้าง ๆ เด็กหนุ่ม <p>“ข้าไม่ได้ตั้งใจ ไม่ทราบจะทำให้ผิดกติกาหรือไม่?” <p>“ไม่ผิดหรอก การประลองครั้งนี้เป็นเรื่องของข้ากับเทพประจิม <br>ไม่เกี่ยวข้องกับ ‘ทำเนียบเซียน’ นับว่าเจ้าเข้ามาได้ถูกจังหวะพอดี ฮ่า ฮ่า” <p>เขาหัวเราะชอบใจยื่นมือตบไหล่เด็กหนุ่ม <p>“มา! เราเดินไปด้วยกันจะได้คุยกัน เจ้าชื่อเรียงเสียงไร? มาจากไหน? จะไปที่ใด?” <p>คนผู้นี้ยามเดินหมากดูเงียบขรึมตั้งมั่นราวหลักศิลา <br>ครั้นหันหลังให้กระดานหมากกลับเป็นคนอารมณ์ดีหัวเราะง่าย<br>ทั้งแววตาเต็มไปด้วยอัธยาศัยไมตรี <p>เด็กหนุ่มตอบไปว่า <p>“ข้าชื่อจอม ออกเดินทางจากสำนักอาจารย์เพื่อแสวงหาความหมายของชีวิต” <p>“ฮ่า ฮ่า ไม่เลว! อาจารย์เจ้าไม่เลว! จอมเจ้ามาจากสำนักใด? ใครเป็นอาจารย์เจ้า?” <p>“สำนักข้ามีเพียงอาจารย์กับข้า อาจารย์ข้าไม่มีชื่อ หากมีคงชื่อว่าอาจารย์” <p>“ฮ่า ฮ่า ไม่เลว! อาจารย์เจ้าไม่เลว หลุดพ้นจากตัวตน ยังมีศิษย์ฝีมือร้ายกาจเช่นเจ้า” <p>“ท่านไม่เคยเห็นข้าเดินหมาก ท่านรู้ได้เยี่ยงไรว่าข้ามีฝีมือ” จอมถามด้วยความสงสัย <p>“หมากที่เจ้าช่วยข้าไว้นั่นเป็นตาชี้เป็นชี้ตาย พลาดตาเดียวล้มทั้งกระดาน<br>ผู้ที่มองเห็นมีแต่สายตาระดับเทพ ดูเจ้าอายุไม่น่าจะเกิน ๑๘-๑๙ นับแต่บรรพกาลยังไม่<br>เคยมีผู้เข้าสู่ระดับเทพก่อนอายุ ๒๐ อย่าว่าแต่ข้ายังไม่เคยพบเห็นเด็กน้อยในวัยเจ้า<br>สามารถใช้เสียงจิตสักคน” <p>เบื้องหน้าผู้คนเดินลับหาย<br>ทั้งสองเดินคุยกันไปล้วนเรื่องหมาก<br>จอมกระตือรือร้นที่จะไต่ถามความเป็นไปของโลกภายนอก<br>จนระยะทางยาวไกลผ่านไปแค่รัดนิ้วมือ<br>แดดอ่อนลงรำไร<br>สายลมสนธยาพัดผงฝุ่นปลิวขึ้นเป็นครั้งคราว <p>“เจ้าจะเดินทางไปไหน?” เขาถามคำถามเดิม <p>“ข้าไม่มีจุดหมายปลายทาง เพียงเดินทางไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะพบความหมายแห่งชีวิต” <p>“ดี! เจ้าไปพักที่บ้านข้าสักคืน กินอาหารเย็นด้วยกันสักมื้อ ถือว่าตอบแทนที่เจ้าช่วยข้าไว้” <p>จอมลังเล นับแต่จากอาจารย์เขาเดินทางโดดเดี่ยวไม่เคยมีมิตรสหาย<br>อาศัยนอนตามศาลาวัด กุฏิร้าง ความโดดเดี่ยวทำให้เขาไม่คุ้นเคยกับรสชาติของมิตรภาพ<br>เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งนั้นคืออะไร เพียงเป็นความรู้สึกใหม่ที่ไม่เคยสัมผัส เขานิ่งงัน <p>“ว่าไง?” คนผู้นั้นถามซ้ำ <p>“ครับ! ขอบคุณครับ” เด็กหนุ่มตัดสินใจรับไมตรี <p>“ดี ๆ เราไปฉลองความเกือบพ่ายของข้า ฮ้า ฮ้า” เขาหัวเราะร่าตบไหล่จอมแรงขึ้นกว่าครั้งแรก <p>พวกเขาถึงที่พำนักเมื่อแสงอัสดงทาบทาขอบฟ้า<br>เบื้องหน้าเป็นกระท่อมไม้ไผ่มุงหญ้าคาที่สมถะเรียบง่าย <br>ตลอดแนวรั้วไม้ไผ่มีต้นถั่วฝักยาวทอดเลื้อย <p>เขาตะโกนเสียงก้อง <p>“ข้ากลับมาแล้ว!” <p><img src="http://4.bp.blogspot.com/_dZu5BmZKpTY/RuEWGbhvTsI/AAAAAAAAADo/ZBS2-3dPjwM/s320/horseend.jpg"> </p> <p><font color="#999999">“สาระของการแข่งขันหาได้อยู่ที่ผลแพ้-ชนะ หากอยู่ที่ความสวยงามของการต่อสู้ การได้เรียนรู้จักตัวเองและผู้อื่น”<br> ‘ราศีมีน’ </font> <p>*ศักดิ์หมาก คือ ค่าของตัวหมากแต่ละตัว<br>ให้นำศิกดิ์หมากทั้งกระดานมารวมกันเพื่อใช้ในการต้อนอีกฝ่ายที่เสียเปรียบให้จน หากนับศิกดิ์หมากครบแล้วยังไม่จนถือว่าเสมอ</p><b>k r a t o m t u l e e Din</b> : <font color="#99cc00">My Writing Life,</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/252274554550945597-8437470424276288822?l=rookkart.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-252274554550945597.post-7488104987821394162007-09-07T08:15:00.001-07:002010-05-01T05:41:33.381-07:00รุกฆาต<strong>บทนำ</strong> <br />
<br />
นานนับนานมาแล้ว<br />
ที่ข้าได้ยินตำนานเล่าขานถึงบุรุษหนุ่มผู้หนึ่ง<br />
ผู้ชึ่งต่อมาได้รับขนานนามว่า... <br />
“จอมเซียนม้าทองคำ” <br />
ผู้ล้มเซียนหมาก<br />
คนแล้ว...คนเล่า...<br />
จนผงาดขึ้นสู่ตำแหน่ง “ยอดเซียน” ที่อยู่เหนือเซียนทั้งมวล<br />
ตำนานของท่านเปรียบดัง “เปลวเพลิง” โชติช่วง<br />
ส่องสว่างผ่านกาลเวลา <br />
เชื่อมต่ออดีต...สู่อนาคตกาล<br />
เป็นแรงบันดาลใจให้ชนรุ่นหลัง<br />
ได้ก้าวเดินไปบนมรรคาของการค้นหาความหมายแห่ง..ชีวิต <br />
ขยับเข้ามาใกล้ ๆ!<br />
ข้าอายุปูนนี้แล้วไม่อาจแผดเสียงดังได้มากนัก<br />
ข้าจะเล่าให้เจ้าฟัง<br />
เหมือนดังที่ปู่ของข้าเคยเล่า... <br />
<br />
<div style="text-align: center;">
<span style="color: grey; font-size: x-large;"><strong>รุกฆาต </strong></span> </div>
<br />
<br />
<span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;"><span class="Apple-style-span" style="color: #666666;">ชุ</span></span>ดโต๊ะประลองขาวโพลนอยู่ใต้หลังคาจั่วทรงไทยห้อยลงมาจากเพดานสูง บริเวณโต๊ะประลองล้อมไว้ด้วยเชือกขาวเส้นใหญ่ บ่งบอกสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ห้ามผู้ใดเหยีบย่ำเข้าไปยกเว้นสุดยอดเซียนหมากคู่ชิงทั้งสอง <br />
<br />
การประลองเปรียบเหมือนหนทางเข้าสู่สัจธรรมวิมุติ เจ้าหน้าที่ทำเนียบเซียนก่อนที่จะเป็นผู้ตัดสิน ต้องชำระกาย-ใจ ถือศีลภาวนาเป็นเวลา ๗ วัน ผู้ได้ชัยที่ก้าวออกมาจากธรรมสีมาศักดิ์สิทธิ์จะประดุจศาสดาผู้บรรลุโลกุตรธรรมสูงสุด<br />
<br />
บนกระดานหินแกรนิตเนื้อแข็งเป็นมันวาว ตัวหมากพิเศษแกะสลักลวดลายประณีตยืนสงบนิ่งรอการประลอง มีแต่ตัวหมากพิเศษเหล่านี้เท่านั้นที่จะทานรับพลังระดับยอดเซียนได้<br />
<br />
ตุงหลากสีแขวนกระจายไปทั่วทั้งเพดานโถง ส่วนบนหายไปในเงามืดของโดมหลังคา ทิ้งส่วนปลายพลิ้วยาวลงมาต้องแสงไฟ<br />
<br />
เสียงเจ้าหน้าที่ประกาศดังขึ้น<br />
สรรพเสียงอึงอลเงียบลงในทันที<br />
<br />
“บัดนี้ได้เวลาแล้วที่ทุกท่านจะได้พบกับ” เว้นจังหวะชั่วครู่แล้วกล่าว "สองสุดยอดนักเดินหมาก ที่ทอดตาทั่วทั้งแผ่นดินหามีผู้ทัดเทียม!"<br />
<br />
เสียงปรบมือโห่ร้องดังก้องราวฟ้าถล่มทลาย เจ้าหน้าที่กล่าวต่อว่า<br />
<br />
"ขอแนะนำหมากขาว..หนึ่งเดียวจากนักเดินหมากหน้าใหม่ที่ผ่านเข้ามา หนึ่งเดียวผู้พลิกประวัติศาสตร์ทำเนียบเซียน และหนึ่งเดียวที่กำลังจะพิชิตตำแหน่ง ‘ยอดเซียน’ อายุน้อยที่สุดในวงการ”<br />
<br />
เจ้าหน้าที่กล่าวเน้นเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ <br />
<br />
“เขากำลังจะพิสูจน์ตัวเอง..เชิญทุกท่านพบกับ..เซียนหมากผู้เดินทางร่อนเร่พเนจรไร้ที่มาไร้ที่ไปดุจ..เ ม ฆา ล่ อ ง ล อ ย !”<br />
<br />
เสียงปรบมือยาวนานดังสนั่นโถง พวกเซียนหมากที่มาให้กำลังใจต่างส่งเสียงเมฆาล่องลอยซ้ำ ๆ พร้อมจังหวะปรบมือ<br />
<br />
บุรุษหนุ่มในชุดขาวเดินออกมาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ผมเรียบยาวดำขลับสะท้อนเงาวาว คิ้วคมเข้มจมูกโด่งเป็นสันขับใบหน้าคมคายเคร่งขรึมราวรูปสลัก มีชายสูงวัยกว่าเดินเคียงข้างยิ้มแย้มโบกมือให้ผู้คน สุดทางพรมแดงถึงสีมาศักดิ์สิทธิ์ที่ล้อมไว้ด้วยเชือกขาว ชายสูงวัยสัมผัสมือบุรุษหนุ่ม เขายิ้ม ชายสูงวัยผงกศีรษะแล้วเดินไปยังที่นั่งตน<br />
<br />
บุรุษหนุ่มก้าวเข้าในเขตสีมาศักดิ์สิทธิ์หยุดยืนด้านหมากขาว หันมองผู้คนทั่วโถง แสงไฟสว่างจ้าจับใบหน้าคมเข้มโดดเด่นดุจบัณฑิตหนุ่มผู้สำเร็จเซียน<br />
<br />
<div style="text-align: center;">
<span style="color: silver;"><a href="http://tuleedin.files.wordpress.com/2007/09/horseend.jpg"><img alt="horseend" border="0" height="45" src="http://tuleedin.files.wordpress.com/2007/09/horseend-thumb.jpg" style="border-bottom-width: 0px; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-top-width: 0px;" width="32" /></a> </span></div>
<br />
<div style="text-align: center;">
<strong>๑. ผู้เฒ่า</strong> </div>
<br />
<br />
<span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;"><span class="Apple-style-span" style="color: #666666;">ลำ</span></span>แสงสนธยากาลทอดผ่านทิวเขาเบื้องหน้า<br />
ฝูงสกุณาบินกลับรังส่งเสียงร้องมาจากฟากฟ้าไกล<br />
หนึ่งผู้เฒ่า<br />
หนึ่งเยาว์วัย<br />
ยืนชมอาทิตย์อัสดง<br />
<br />
ผู้เฒ่าเอ่ยถาม<br />
<br />
“มองแล้วเจ้ารู้สึกเช่นไร ?”<br />
<br />
ผู้เยาว์นิ่งคิดก่อนกล่าว<br />
<br />
“หดหู่ขอรับอาจารย์ หดหู่เหนื่อยล้า”<br />
<br />
“อะไรทำให้เจ้ารู้สึกเยี่ยงนั้น ?”<br />
<br />
“ไม่ทราบขอรับ ข้าเพียงรู้สึกหดหู่ซึมเศร้าทุกครั้งเมื่อมองอาทิตย์อัสดง สดชื่นมีชีวิตชีวาเมื่อเห็นอรุโณทัย”<br />
<br />
ผู้เฒ่ากล่าวอย่างแช่มช้าเน้นเสียง<br />
<br />
“เจ้าตื่นเช้าหลังพักผ่อนมาทั้งคืนเจ้าจึงสดชื่น เจ้าตื่นมาทั้งวันเมื่อถึงเวลาเย็นจึงอ่อนล้า แสงสว่างที่มาขับไล่ความมืดให้ความหวัง แสงสว่างที่กำลังจะจากไปให้ความท้อแท้สิ้นหวัง ทั้งหมดเป็นเพียงปรากฎการณ์หมุนเปลี่ยน ความรู้สึกล้วนเกิดเพราะใจเรา”<br />
<br />
“ใจหรือขอรับ?”<br />
<br />
เด็กหนุ่มเหลียวมองอาจารย์ ผู้เฒ่าจ้องวงแสงเรื่อเรืองตรงขอบฟ้ากล่าวว่า<br />
<br />
“จิตใจเป็นดั่งสายน้ำ สายน้ำที่ถูกควบคุมมีแต่รอวันเน่าเสีย สายน้ำที่ไหลอย่างอิสระจึงเต็มด้วยพลัง”<br />
<br />
เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว ผู้เฒ่ากล่าวสืบไป<br />
<br />
“เจ้าเพียงเฝ้ามองจิตใจ มองความรู้สึก เช่นนั่งมองสายน้ำแล้วสายน้ำจะพูดคุยกับเจ้า” <br />
<br />
“ขอรับอาจารย์”<br />
<br />
ผู้เฒ่าลูบศีรษะศิษย์น้อยประกายตาสะท้อนแสงสีสนธยาเจิดจ้า เบือนหน้าเหลียวมองทิวเขาสลับซ้บซ้อน ทั้งสองนิ่งมองดวงโคมสว่างสุกใสค่อย ๆ ลับเหลี่ยมเขา ผู้เฒ่ามองด้วยแววตาสงบ แต่สำหรับเด็กหนุ่มนั้นต่างกัน จิตใจของเขาเต็มด้วยคำถาม<br />
<br />
“อาจารย์” เด็กหนุ่มส่งเสียงแผ่ว “ชีวิตคืออะไรขอรับ?”<br />
<br />
ผู้เฒ่ายืนนิ่ง ดวงตาชราสะท้อนสะท้าน เหม่อมองแสงทองกำลังลาลับ ท่านทอดถอนใจ<br />
<br />
“เป็นหน้าที่ของเจ้าจะต้องค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง มีผู้แสวงหามากมายต่างออกเดินทางก่อนหน้าเจ้า คงได้เวลาของเจ้าแล้ว” ผู้เฒ่าถอนใจอีกครั้งก่อนกล่าว “ออกเดินทางไปค้น<br />
หาให้พบ ได้คำตอบแล้วจึงกลับมาหาอาจารย์”<br />
<br />
ตะวันรอนจวนลับเหลี่ยมเขา<br />
เหลือไว้แต่ลำแสงเรืองเรื่อทอทาบขอบฟ้า<br />
ความมืดกำลังคืบคลานมา<br />
<br />
บนเส้นทางกลับที่พัก<br />
เงาสองสายทอดไปเบื้องหน้า<br />
<br />
หนึ่งทอดยาว<br />
หนึ่งสั้น<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: center;">
<span style="color: silver;"><a href="http://tuleedin.files.wordpress.com/2007/09/horseend.jpg"><img alt="horseend" border="0" height="45" src="http://tuleedin.files.wordpress.com/2007/09/horseend-thumb.jpg" style="border-bottom-width: 0px; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-top-width: 0px;" width="32" /></a> </span></div>
<div style="text-align: center;">
<span style="color: #999999;">อ า วุ ธ ท ร ง พ ล า นุ ภ า พ ที่ สุ ด ใ น บ ร ร ด า อ า วุ ธ ทั้ ง ม ว ล คื อ.. จิ ต ใ จ </span></div>
<div style="text-align: center;">
<span style="color: #999999;"> “เทพยุทธนิรนาม”</span></div>
<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: center;">
<b>๒. การประลองแห่ง ‘เทพ’</b></div>
<br />
<br />
<span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;"><span class="Apple-style-span" style="color: #666666;">เ</span></span>ด็กหนุ่มออกเดินทางรอนแรมไร้จุดหมายดุจเมฆาล่องลอยบนฟากฟ้า<br />
<br />
บ่ายคล้อยเปลวแดดแผดจ้า เนินเขาทอดยาวลดหลั่นขึ้นลงราวทิวคลื่น ตลอดเนินมีเรียวหญ้าสูงเกือบท่วมศีรษะพัดไหวล้อลมร้อน นานทีพบไม้ใหญ่สักต้น ดอกหญ้าสะท้อนแสงสว่างโพลนในเพลิงแดด เส้นทางสัญจรแคบ ๆ ลัดเลาะไปบนแนวเนิน<br />
<br />
เด็กหนุ่มหลบเข้าใต้เงาไม้ข้างทาง ปลดกระบอกไม้ไผ่ยกขึ้นดื่ม ผิวไผ่ร้อนผ่าวในอุ้งมือ แม้น้ำก็เป็นน้ำอุ่น เขากลืนแค่อึกเดียว เหลือน้ำก้นกระบอกอีกนิดหน่อย ยัดใบตองแห้งอุดปากกระบอกไว้ดังเดิมแล้วสะพายไหล่ ขยับปมเชือกให้ตึงลดแรงกระแทกยามย่ำเดิน ดึงผ้าผืนจากในย่ามออกมาเช็ดใบหน้าซับเหงื่อแล้วพันไว้รอบศีรษะ เด็กหนุ่มยกฝ่าเท้าขึ้นดู รองเท้าฟางของเขายามนี้สึกร่อนจนส้นเท้าสัมผัสพื้น ขยับย่ามกระชับไหล่แล้วออกเดิน<br />
<br />
สักพักเส้นทางสัญจรบรรจบสามแพร่ง บนหนทางตัดผ่านมีผู้คนเร่งรีบเดินฝ่าไอแดด บ้างมาโดยเดียว บ้างเดินเป็นกลุ่มส่งเสียงพูดคุย เด็กหนุ่มหยุดมองคนเหล่านั้นด้วยความสงสัยใคร่รู้ ชายกลางคนผู้หนึ่งเดินผ่านหน้าเขา เด็กหนุ่มร้องถาม<br />
<br />
“ขอโทษเถอะท่าน เหล่าท่านกำลังมุ่งหน้าไปไหน? มีเหตุใดเกิดขึ้นหรือ?”<br />
<br />
ชายผู้นั้นกล่าวตอบ<br />
<br />
“เจ้าไม่รู้หรือไร มีการประลองระดับเทพ ที่ดอยม่านหมอก” กล่าวจบเร่งจ้ำตามกลุ่มเพื่อนที่เดินนำหน้า<br />
<br />
“การประลองระดับเทพ!”<br />
<br />
เด็กหนุ่มทวนคำ ครั้งอยู่กับอาจารย์เขาไม่เคยประลองกับใคร อาจารย์สอนให้เดินหมากเพื่อกล่อมเกลาจิตใจ หาใช่เพื่อการแก่งแย่งแข่งขัน เขายังจดจำถ้อยคำอาจารย์<br />
<br />
<span class="Apple-style-span" style="color: #666666;">“โลกภายนอกเต็มไปด้วยการแข่งขันแย่งชิง ผู้คนในใต้หล้าตั้งแต่กำเนิดเกิดมาก็จมอยู่กับปลักตมแห่งการยื้อแย่งช่วงชิง มีบ้างบางคนที่สามารถบีนป่ายจนหลุดพ้นแต่ยังมีอีกมากที่ฝังร่างอยู่ใต้ตมแห่งการยื้อแย่งแข่งขัน” ผู้เฒ่ากล่าวขณะมองไปที่ไกลตา </span><br />
<span class="Apple-style-span" style="color: #666666;"><br /></span><br />
<span class="Apple-style-span" style="color: #666666;">เด็กหนุ่มเอ่ยถามขึ้นว่า</span><br />
<span class="Apple-style-span" style="color: #666666;"><br /></span><br />
<span class="Apple-style-span" style="color: #666666;">“หากไม่ใช่เพื่อชัยชนะ เช่นนั้นเราฝึกเดินหมากเพื่ออะไรเล่าอาจารย์?”</span><br />
<span class="Apple-style-span" style="color: #666666;"><br /></span><br />
<span class="Apple-style-span" style="color: #666666;">“เดินหมากก็เหมือนดำเนินชีวิต เจ้าต้องคิดทุกครั้งก่อนขยับหมาก ใช่เพียงคิดผิวเผินแต่เป็นคิดอย่างสุขุมรอบคอบ นอกจากคิดไปหน้ายังต้องคิดมาหลัง รู้จักอดทนอดกลั้นรอคอย เหล่านี้ล้วนส่งผลต่อจิตใจ เดินหมากเช่นไร อุปนิสัยย่อมเป็นเช่นนั้น หมากจะช่วยขัดเกลาจิตใจเจ้าทีละน้อย จนกว่าบรรลุภาวะสูงสุด นั่นคือที่หมายของผู้เดินบนมรรคาแห่งหมาก”</span><br />
<br />
เขาน้อมรับคำสอนสั่งของอาจารย์ไว้เหนือเกล้า แต่ลึกในใจก็อยากรู้อยากเห็นโลกภายนอก<br />
กระทั่งบางครั้งยังนึกสงสัยว่าผู้คนในโลกหล้าเดินหมากกันเช่นไร เด็กหนุ่มตัดสินใจติดตามคนกลุ่มนั้นไป<br />
<br />
ไม่นานลุถึงลานหิน เลยออกไปเป็นท้องฟ้าเวิ้งว้าง ลานศิลาเต็มด้วยผู้คนยืนล้อมเป็นวง เขาแทรกตัวเข้าไป<br />
<br />
กลางลานวางไว้ด้วยโต๊ะเก้าอี้หินเนื้อเนียนเรียบ มีตัวหมากขาว-ดำสลักจากหินเนื้อดีวางกระจายอยู่บนโต๊ะ เหนือเก้าอี้หิน คนสองคนนั่งนิ่งเพ่งมองตัวหมากบนกระดาน<br />
<br />
ทั่วลานประลองมีผู้คนแต่กลับเงียบสงัด ยินเพียงเสียงสกุณาแว่วมาจากที่ห่างไกล<br />
<br />
คนที่นั่งข้างหมากดำพลันขยับมือ<br />
<br />
สายตาทุกคู่จ้องมองไม่กะพริบ ผู้คนพลันรู้สึกคล้ายมีไอเย็นคุกคามแผ่กระจายจากฝ่ามือนั่น เป็นไอเย็นที่บาดผิวราวคมมีดกรีดเนื้อ <br />
<br />
ตัวหมากดำขยับทั้งมือของผู้เดินหมากยังไม่สัมผัส<br />
<br />
“วิชาพลังยะเยือก!” เขาอุทานด้วยความตื่นตะลึง เคยได้ยินแต่อาจารย์เอ่ยถึง<br />
<br />
<span class="Apple-style-span" style="color: #666666;">“พลังยะเยือกเป็นวิชาของสำนักวาตะทางทิศทักษิณ เคล็ดวิชาเน้นที่ความเชื่องช้ารอคอย ปิดล้อมทำลายอย่างเลือดเย็น ผู้ฝึกปรือวิชานี้จะบีบคั้นฝ่ายตรงข้ามจนอึดอัด บีบคั้นจนฝ่ายตรงข้ามยอมสยบ เล่ากันว่าสุดยอดของเคล็ดวิชา จะบีบคั้นจนฝ่ายตรงข้ามคลุ้มคลั่ง”</span><br />
<span class="Apple-style-span" style="color: #666666;"><br /></span><br />
<span class="Apple-style-span" style="color: #666666;">“จะรับมือวิชานี้อย่างไรขอรับอาจารย์?”</span><br />
<span class="Apple-style-span" style="color: #666666;"><br /></span><br />
<span class="Apple-style-span" style="color: #666666;">“จุดอ่อนของวิชาพลังยะเยือกคือสิ่งเดียวกัน”</span><br />
<span class="Apple-style-span" style="color: #666666;"><br /></span><br />
<span class="Apple-style-span" style="color: #666666;">“ความเย็น?”</span><br />
<span class="Apple-style-span" style="color: #666666;"><br /></span><br />
<span class="Apple-style-span" style="color: #666666;">ผู้เฒ่าพยักหน้า</span><br />
<span class="Apple-style-span" style="color: #666666;"><br /></span><br />
<span class="Apple-style-span" style="color: #666666;">“จะรับมืออย่างไรในเมื่อข้าไม่มีวิชาพลังยะเยือก”</span><br />
<span class="Apple-style-span" style="color: #666666;"><br /></span><br />
<span class="Apple-style-span" style="color: #666666;">“มีความเย็นอีกรูปแบบที่ไม่รุนแรงร้ายกาจ แต่สยบสรรพสิ่ง”</span><br />
<br />
ตัวหมากหินสลักสีดำสนิทเคลื่อนไปหยุดตรงตำแหน่งอย่างแผ่วเบา ความเย็นค่อย ๆ จางหาย อีกฝ่ายยังคงนั่งนิ่ง สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่กระดาน หัวคิ้วร่นขยับจนแทบชิดติดกัน ความนิ่ง ความเงียบคล้ายขุมพลังหนักหน่วงก้อนหนึ่งกดทับลงมายังผู้คนที่ห้อมล้อม อึดอัดจนแทบทนยืนต่อไม่ไหว<br />
<br />
อีกฝ่ายเริ่มขยับมือ<br />
<br />
ตัวหมากขาวดีดขึ้นสูง เขาพลิกฝ่ามือวูบ<br />
หมากเรือเลื่อนจากขอบกระดานไปยังฟากตรงข้าม<br />
<br />
สถานการณ์ของหมากขาวเป็นรองขณะรูปหมากดูเหมือนเป็นต่อ เสียงซุบซิบของผู้ชมเริ่มอื้ออึงด้วยความสงสัยว่าทำไมไม่บุกทั้ง ๆ ที่เป็นต่อ คนผู้นั้นคงรู้ตัวเองเพลี่ยงพล้ำ จึงใช้วิธีคุมเชิง รอจังหวะ<br />
<br />
พลังยะเยือกแผ่กระจายขึ้นอีกครา<br />
<br />
ครั้งนี้ดึงม้าขึ้นสูง เปิดช่องว่างให้ฝ่ายตรงข้ามบุกเข้ามา อีกฝ่ายยังคงคุมเชิงรัดกุม<br />
เมื่อพลังยะเยือกกระจายขึ้นอีก ม้าที่ดูเหมือนเป็นกับดัก บุกทะลวงเข้าในตำแหน่งรุก<br />
<br />
เสียงหมากม้าดำกระแทกโต๊ะหินดังสนั่น พร้อมเสียง<br />
<br />
“รุก!”<br />
<br />
ผู้คนฮือกันอื้ออึงด้วยความตระหนก ไม่มีใครมองเห็นหมากตานั้นแม้แต่ตัวเขา เช่นนี้เอง หมากระดับเทพ ลึกล้ำเกินคาดคำนวณ เขารำพึง <br />
<br />
ฝ่ายขาวชักขุนหลบยอมเสียโคน ยังคงนิ่งดุจหินผา ขยับฝ่ามือช้า ๆ หมากม้าหมุนติ้วลอยตัวขึ้น<br />
<br />
‘ไม่ได้!’<br />
<br />
เขาเผลอส่งเสียงจิตที่แรงกล้าออกไป<br />
ม้าขาวชะงักกลางอากาศ<br />
<br />
‘ตานั้นเป็นกับดัก!’<br />
<br />
พลันม้าพลิกตัวย้ายตำแหน่งลง หมากรองกลับกลายได้เปรียบทั้งตัวน้อยกว่า การประลองยืดเยื้ออีกหลายชั่วยาม หมากดำล้อมไล่ต้อน แต่ไม่สามารถทำให้หมากขาวจนมุม เมื่อนับ*ศักดิหมากครบ ผลออกมาเสมอกัน ผู้ชมที่อิดโรยปรบมือกึกก้อง<br />
<br />
ฝ่ายหมากดำเอ่ยขึ้นว่า<br />
<br />
“วันนี้ของปีหน้าข้าจะกลับมาใหม่ ถือว่าปีนี้ท่านโชคดี” ผู้ใช้วิชาพลังยะเยือกขยับตัวเหลียวมองเด็กหนุ่ม<br />
<br />
“ข้าก็โชคดีทุกปีแหละ เจอกันใหม่ปีหน้า” อีกฝ่ายกล่าวตอบ<br />
<br />
ต่างลุกขึ้นพนมมือลากันและกัน ผู้ใช้วิชาพลังยะเยือกก้าวเดินออกจากลานประลอง ยังเหลือบมองเด็กหนุ่มด้วยแววตายากอธิบาย<br />
<br />
ตะวันเริ่มอ่อนแสง<br />
สายลมตะวันตกพัดผงฝุ่นจาง ๆ วนฟุ้งขึ้น<br />
ผู้คนพากันแยกย้ายกลับเรือน<br />
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ระงมตลอดเส้นทาง<br />
<br />
“เสียดายจริง ข้าคิดว่าเทพประจิมจะชนะ ข้าพนันไว้แทบหมดตัว”<br />
<br />
“ผลออกมาเสมอเยี่ยงนี้เจ้ามือคงอิ่มหนำ” อีกโต้ตอบ<br />
<span class="Apple-tab-span" style="white-space: pre;"> </span><br />
“เจ้าคิดว่าฝีมือพวกเขาทั้งสองสู้เทพอุดรได้ไหม?”<br />
<br />
“ข้าว่าคนที่โค่นอีกคนลงได้ น่าจะถึงระดับสู้กับเทพอุดรแล้วนะ”<br />
<br />
“ข้าก็เห็นเช่นนั้น”<br />
<br />
เด็กหนุ่มนิ่งฟังเสียงวิจารณ์ด้วยอยากรู้ความเป็นไปของโลกภายนอก ความสงสัยก่อตัวขึ้นคล้ายมวลหมอกจาง ๆ เขาใคร่รู้ว่าตนเองอยู่ระดับไหนในเหล่านักเดินหมาก ขณะกำลังก้าวตามคนกลุ่มนั้นไป มีเสียงเรียกจากด้านหลัง<br />
<br />
“เด็กน้อย อย่าเพิ่งไป!”<br />
<br />
เขาหันกลับ คนที่เดินหมากขาวนั่นเอง เขาก้าวออกจากวงล้อมผู้คนสีหน้าแย้มยิ้ม<br />
<br />
“ขอบใจเจ้ามากสำหรับม้าตานั้น”<br />
<br />
“ท่านได้ยิน?” เด็กหนุ่มแปลกใจ<br />
<br />
“ได้ยินสิดังลั่นปานนั้น เจ้าเทพประจิมก็ได้ยิน” เขาเดินมาหยุดยืนข้าง ๆ เด็กหนุ่ม<br />
<br />
“ข้าไม่ได้ตั้งใจ ไม่ทราบจะทำให้ผิดกติกาหรือไม่?”<br />
<br />
“ไม่ผิดหรอก การประลองครั้งนี้เป็นเรื่องของข้ากับเทพประจิม ไม่เกี่ยวข้องกับ ‘ทำเนียบเซียน’ นับว่าเจ้ามาได้ถูกจังหวะพอดี” กล่าวจบหัวร่อฮา ฮา ยื่นมือตบไหล่เด็กหนุ่ม “มา! เราเดินไปด้วยกันจะได้คุยกัน เจ้าชื่อเรียงเสียงไร? มาจากไหน? จะไปที่ใด?”<br />
<br />
คนผู้นี้ยามเดินหมากดูเงียบขรึมหนักแน่นราวหลักศิลา ครั้นหันหลังให้กระดานหมากกลับเป็นคนอารมณ์ดีหัวเราะง่าย ทั้งแววตาเต็มไปด้วยมิตรไมตรี<br />
<br />
เด็กหนุ่มตอบไปว่า<br />
<br />
“ข้าชื่อจอม ออกเดินทางจากสำนักอาจารย์เพื่อแสวงหาความหมายของชีวิต” <br />
<br />
“ไม่เลว! อาจารย์เจ้าไม่เลว!” เขาหัวร่อฮา ฮา “จอมเจ้ามาจากสำนักใด? ใครเป็นอาจารย์เจ้า?”<br />
<br />
“สำนักข้ามีเพียงอาจารย์กับข้า” จอมตอบ “อาจารย์ข้าไม่มีชื่อ หากมีคงชื่ออาจารย์”<br />
<br />
“ไม่เลว! อาจารย์เจ้าไม่เลว หลุดพ้นจากตัวตน ยังมีศิษย์ฝีมือร้ายกาจเช่นเจ้า” <br />
<br />
“ท่านไม่เคยเห็นข้าเดินหมาก รู้เยี่ยงไรว่าข้ามีฝีมือ” จอมถาม<br />
<br />
“หมากที่เจ้าช่วยข้าไว้นั่นเป็นตาชี้เป็นชี้ตาย พลาดตาเดียวล้มทั้งกระดาน ผู้ที่มองเห็นมีแต่สายตาระดับเทพ ดูเจ้าอายุไม่น่าจะเกิน ๑๘-๑๙ นับแต่บรรพกาลยังไม่เคยมีใครเข้าสู่ระดับเทพก่อนอายุ ๒๐ อย่าว่าแต่ข้ายังไม่เคยพบเห็นเด็กน้อยวัยเจ้าสามารถใช้เสียงจิตสักคน”<br />
<br />
เบื้องหน้าผู้คนเดินลับหาย ทั้งสองเดินคุยกันไปล้วนเรื่องหมาก จอมกระตือรือร้นไต่ถามความเป็นไปโลกภายนอก จนระยะทางยาวไกลผ่านแค่รัดนิ้วมือ<br />
<br />
แดดอ่อนลงรำไร<br />
สายลมสนธยาพัดผงฝุ่นปลิวขึ้นเป็นครั้งคราว<br />
<br />
“เจ้าจะเดินทางไปไหน?” เขาเอ่ยคำถามเดิม<br />
<br />
“ข้าไม่มีจุดหมาย” จอมตอบ “เดินทางไปเรื่อย ๆ จนกว่าพบความหมายแห่งชีวิต”<br />
<br />
“ดี!” ชายหนุ่มกล่าวเสียงดัง “เจ้าไปพักบ้านข้าสักคืน กินอาหารเย็นด้วยกันสักมื้อ ถือว่าตอบแทนที่เจ้าช่วยข้าไว้”<br />
<br />
จอมลังเล นับแต่จากอาจารย์เขาเดินทางโดดเดี่ยวไม่เคยมีมิตรสหาย อาศัยนอนตามศาลาวัด กุฏิร้าง ความโดดเดี่ยวทำให้เขาไม่คุ้นกับรสชาติของมิตรภาพ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งนั้นคืออะไร เป็นความรู้สึกใหม่ที่ไม่เคยสัมผัส เขานิ่งงัน<br />
<br />
“ว่าไง?” คนผู้นั้นถามซ้ำ <br />
<br />
“ครับ! ขอบคุณครับ” เด็กหนุ่มตัดสินใจรับไมตรี<br />
<br />
“ดี ๆ เราไปฉลองความเกือบพ่ายของข้า ฮา ฮา” เขาหัวเราะร่าตบไหล่จอมแรงกว่าครั้งแรก<br />
<br />
ทั้งสองถึงที่พำนักเมื่อแสงอัสดงทาบทาขอบฟ้า เบื้องหน้าเป็นกระท่อมไม้ไผ่มุงหญ้าคาสมถะเรียบง่าย ตลอดแนวรั้วไม้ไผ่มีต้นถั่วฝักยาวทอดเลื้อย เขาตะโกนเสียงก้อง<br />
<br />
“ข้ากลับมาแล้ว!”<br />
<br />
<div style="text-align: center;">
<span style="color: silver;"><a href="http://tuleedin.files.wordpress.com/2007/09/horseend.jpg"><img alt="horseend" border="0" height="45" src="http://tuleedin.files.wordpress.com/2007/09/horseend-thumb.jpg" style="border-bottom-width: 0px; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-top-width: 0px;" width="32" /></a> </span></div>
<div style="text-align: center;">
<span class="Apple-style-span" style="font-family: monospace; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 12px; line-height: 15px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="color: #666666;">สาระของการแข่งขันหาได้อยู่ที่ผลแพ้-ชนะ หากอยู่ที่ความสวยงามของการต่อสู้ การได้เรียนรู้จักตัวเองและผู้อื่น ราศีมีน</span></span></span></div>
<div style="text-align: center;">
<span class="Apple-style-span" style="font-family: monospace; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 12px; line-height: 15px; white-space: pre-wrap;"><span class="Apple-style-span" style="color: #666666;"><br /></span></span></span></div>
<div style="text-align: center;">
k r a t o m t u l e e Din : <span style="color: #99cc00;">My Writing Life,</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/252274554550945597-748810498782139416?l=rookkart.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0